بیع شرط: شرط بیع شرط در عقد اجاره

در صورت دیگر، عقد اجاره قرارداد اصلی است و ضمن آن انعقاد یا تحقق بیع شرط پیش‌بینی می‌شود. در این وضعیت، اجاره در جایگاه عقد اصلی و بیع شرط در جایگاه عقد یا اثر فرعی ناشی از شرط ضمن عقد قرار می‌گیرد. شرط مربوط به بیع می‌تواند به صورت شرط نتیجه یا شرط فعل تنظیم شود. در فرض شرط نتیجه، تحقق اثر بیع به وقوع امر مورد توافق، مانند پایان مدت اجاره، وابسته می‌شود. در فرض شرط فعل، ی. ا. ط. متعهد می‌شود پس از تحقق شرایط مقرر، عقد بیع شرط مستقلی را منعقد کند و در نتیجه تحقق بیع به انشای جداگانه نیاز خواهد داشت. در این نوع قرارداد، زمان تحقق مالکیت عین باید با وضعیت حقوقی مال در مدت اجاره هماهنگ باشد. مستأجر در طول مدت اجاره مالک منافع عین مستأجره است و در صورت پیش‌بینی انتقال عین پس از پایان اجاره، انقضای مدت اجاره می‌تواند مبدأ تحقق مالکیت ناشی از بیع شرط باشد. در صورتی که بیع شرط به صورت شرط نتیجه و معلق بر پایان اجاره تنظیم شده باشد، انشای اجاره و شرط مربوط به بیع می‌تواند هم‌زمان صورت گیرد، اما آثار آنها در زمان‌های متفاوت تحقق یابد. در مقابل، اگر بیع شرط به صورت شرط فعل پیش‌بینی شود، پس از تحقق شرط به انشای مستقل عقد بیع نیاز خواهد بود. منبع: «بیع شرط و عقد اجاره»، sanad.iau.ir