دیاثت: احکام دیاثت

۱)دیاثت از گناهان کبیره است و شهادت دیوث پذیرفته نیست. ۲)در روایتى آمده است که دیّوث ، بوى بهشت را استشمام نمى‌کند. ۳)نسبت دیاثت دادن به دیگرى- مثل آنکه اورا دیّوث خطاب کند- در صورتى که مفاد آن از منظر عرف ، باشد، موجب ثبوت حدّ قذف ودر غیر این صورت، موجب ثبوت تعزیر است. و اگر طرف مستحق آن باشد، موجب چیزی نمی‌باشد. و از همین باب است که در تعلق حد قذف، احصان مقذوف شرط شمرده شده است. و احصان‌ در این مقام، عبارت از بلوغ و عقل و حریت و اسلام و عفت می‌باشد؛ پس کسی که تمام آن‌ها را دارد، به قذف او حدّ واجب می‌شود و کسی که همه یا بعضی از آن‌ها را فاقد م. ب. قاذف او حدی ندارد و بر او تعزیر می‌باشد، پس اگر پسربچه یا دختربچه یا مملوک یا کافری را قذف نماید تعزیر می‌شود. و اما غیر عفیف چنانچه متظاهر به زنا یا لواط باشد پس حرمتی ندارد و حدّ و تعزیری بر قاذف او نمی‌باشد. و اگر متظاهر به آن‌ها نباشد پس قذف او موجب حدّ م. ب.. و اگر متظاهر به یکی از آن‌ها باشد پس در آنچه که تظاهر دارد حدّ و تعزیری نیست و در غیر آن بنابر اقوی حدّ است. و اگر ب. غ. آن‌ها از معصیت‌ها متظاهر باشد قذف او موجب حدّ است.» منبع: الروضة البهیة، ج ۳، ص ۱۲۹ · وسائل الشیعة، ج ۲۰، ص ۳۲۷ · جواهر الکلام، ج ۴۱، ص ۴۰۹ · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۳، تحریرالوسیلة، ج۲، ص۵۰۶، کتاب الحدود، الفصل الثالث فی حد القذف، القول فی الموچب، مسالة۸، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۳، تحریرالوسیلة، ج۲، ص۵۰۷، کتاب الحدود، الفصل الثالث فی حد القذف، القول فی القاذف و المقذوف، مسالة۳، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش