اصطلاحات تجوید: میم ساکن

میم ساکنه دارای سه حکم است: ۱. ادغام با غنه ۲. اخفای با غنه ۳. اظهار ۱. ادغام با غنه: هرگاه بعد از میم ساکنه، میم دیگری قرار گیرد چه در یک کلمه یا دو کلمه باشند. دراین صورت اولی در دومی ادغام می‌شود ( ادغام مثلین ) و با غنه ادا می‌گردند. مانند: لما ـ یعمره ـ انهم مهتدون ـ علیهم مؤصدة ۲. اخفای با غنه: هرگاه میم ساکنه، قبل از حرف «باء» قرار گیرد، اخفای با غنه می‌گردد. گرچه اظهار آن نیز جایز است مانند: ان ربهم بهم ـ و من یعتصم بالله ـ قلوبکم به . ۳. اظهار: در صورتی‌که بعد از میم ساکنه به استثنای دو حرف (میم و باء) هر یک از ۲۶ حرف دیگر قرار گیرد، چه در یک کلمه یا دو کلمه باشند، میم ساکنه اظهار می‌شود. مخصوصا وقتی‌که بعد از میم ساکنه (فاء یا واو) واقع شود و در این دو مورد گویند اشد اظهار است. زیرا هر سه از حروف شفهی هستند، و چنانچه میم ساکن کاملا اظهار نشود از ادغام مصون نمی‌ماند. مانند: الحمد ـ انعمت ـ لکم دینکم ـ اموال ـ اموات ـ یمدهم فی طغیانهم ـ علیهم و لا الضالین. منبع: زخرف/سوره۴۳، آیه۳۷ · آل عمران/سوره۳، آیه۱۲۶ · بقره/سوره۲، آیه۱۵ · حمد/سوره۱، آیه۷