۱- مقصود از مکانی که بهخاطر غصبی بودن، نماز در آن باطل است، چیزی است که نمازگزار روی آن قرار بگیرد ولو با چند واسطه باشد - اگرچه حکم در تعدد واسطه دارای اشکال است - و (همچنین) فضایی است که نمازگزار در قیام و رکوع و سجود و مانند آنها، اشغال مینماید، بنابراین گاهی هر دو (فضای غصبی و مقرّ غصبی) با هم جمع میشوند مانند نماز در زمین غصبی و گاهی از هم جدا میشوند (که یکی از آنها غصبی است) مانند بالکن مباح که روی فضای غصبی قرار گرفته و مانند فرش غصبی که روی زمین غیر غصبیانداخته شده است.
۲- احداث بالکُن - که در عرف (عرب) این زمان به نام شناشل نامیده میشود - بر روی راههای غیر بنبست و خیابانهای عمومی، درصورتیکه بهطوری مرتفع باشد که به رهگذرها ضرری نرساند جایز است و کسی حتی صاحبخانه روبرو حق جلوگیری از آن را ندارد اگرچه همه عرض راه را بهطوری بگیرد که مانع از احداث بالکنی در مقابل آن باشد، بهشرط اینکه چیزی از آن را بر دیوار همسایه نگذارد. البته اگر مستلزم اشراف بر خانه همسایه باشد در جواز آن تردّد و اشکال است - اگرچه چنین کاری را در بالابردن ساختمانی که روی ملک خودش میسازد، جایز دانستیم - پس احتیاط، ترک نشود.
و اگر بالکنی را روی جاده بسازد سپس خراب شود یا آن را خراب کند، پس اگر قصد تجدید بنای آن را ندارد، مانعی نیست که طرف مقابل، چیزی بسازد که آن فضا را بگیرد و لازم نیست از شخص اول [اذن بگیرد. وگرنه، در آن اشکال است، بلکه جایز نبودن آن درصورتیکه اوّلی آن را خراب کرده تا تجدید بنا نماید خالی از قوت نیست. اگر شخصی بالکنی روی جاده بسازد آیا طرف مقابل حق دارد بدون اذن او بالکن دیگری بالا یا پایین آن بسازد؟ در آن، خصوصاً در اوّلی (که بالاتر باشد) اشکال است، بلکه جایز نبودن صورت اول خالی از قوت نیست.
و همچنین برای هیچکدام از صاحبان راه جایز نیست، مگر اینکه همه کسانی که با او در آن راه شریکاند اذن بدهند. به جهت اینکه «در کوچه بنبست بعید نیست کسی که داخل آن است تا مقابل درب خانهاش از آنچه که ممرّ او است با مرافقی که نوعاً احتیاج به آن دارد و متعارف است، با کسی که از او داخلتر است شریک باشد، و بعید نیست کسی که داخل کوچه است تا آخر دیوار خانهاش با او شریک باشد و کسی که داخلتر است، ما بعد آن را بهتنهایی داشته باشد.
و در صورت تعدد شرکا، کسی که داخلتر است (آخر همه) با همه آنها شریک است و آن مقداری را که راه مخصوص او است بهتنهایی دارد؛ پس همه آنها از ابتدای بنبست تا درب اول یا تا آخر دیوار آن سپس غیر از صاحبخانه اولی در غیر راه خانه اول، شریک میباشند و به همین صورت، شرکا تا آخر کوچه کم میشوند و بعید نیست زیادیای که در آخر کوچه است اختصاص به آخری داشته باشد؛ پس کسی که از همه داخلتر است، میتواند در آنچه که بهتنهایی دارد، بلکه در زیادی مذکور، هر نوع تصرفی که بخواهد انجام دهد و برای غیر او تصرف در آن، مانند بیرون آوردن بالکن یا نورگیر یا ساختن سایبان یا کندن چاه فاضلاب یا سرداب یا قراردادن ناودان و غیر اینها، جایز نیست مگر به اذن شرکایش.
البته هرکدام از آنها حق رفتوآمد به خانه خود را از هر کجای دیوارشان دارند، پس هرکدام از آنان میتوانند درب دیگری داخلتر یا سابقتر از درب اولشان بازنمایند؛ با مسدودکردن درب اول و یا مسدود نکردن آن.»
منبع: موسوعة الامام الخمینی، ج۲۲، تحریرالوسیلة، ج۱، ص۱۵۶، کتاب الصلاة، المقدمة الرابعة فی المکان، مسالة۷، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۲، تحریرالوسیلة، ج۱، ص۶۰۲، کتاب الصلح، مسالة۲۱، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۲، تحریرالوسیلة، ج۱، ص۶۰۳، کتاب الصلح، مسالة۲۲، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۲، تحریرالوسیلة، ج۱، ص۶۰۳، کتاب الصلح، مسالة۲۳، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۲، تحریرالوسیلة، ج۱، ص۶۰۳، کتاب الصلح، مسالة۲۴، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۲، تحریرالوسیلة، ج۱، ص۶۰۳، کتاب الصلح، مسالة۲۵، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
