معنای نخستین یا «برائت ذمّه مالی» در اسناد معاملاتی که راجع به حقوق گمرکی است دیده میشود. این اسناد مخصوصاً از سوی خاندان بنو حفص با دولتهای مسیحی به امضا رسیده است (قرون هشتم تا نهم). این کلمه در ترجمههای لاتینی یا زبانهای مشتق از آن albara یا arbara است (ما- لاتری، واژهنامه). مفهوم «اجازه رسمی» را نیز که این کلمه پیدا کرده است در همین معنی میتوان دید. در این زمان آنچه ما جواز، اجازه نامه و تصدیق میخوانیم درباره اسناد کتبی گوناگونی که از جانب ادارات صادر، یا به اعضای آنها خطاب میشد به کار میرفت، مانند «تقاضای پرداخت» یا «فرمان فراهم آوردن جا و خوراک برای مأموران» و «سجل»، یا «برچسبی» که «امین» بر روی کالایی میچسبانید، و «عرضحال به پادشاه» (برونشویگ، ) بربرستانِ شرقی.
زبانهای شبه جزیره ایبری این قبیل معانی را اخذ و حفظ کرده است: albara¨ در زبان کاتالی، ¨ albala در کاستیلی و ¨ alvra در پرتغالی. در عربی فصیح جدید «برائَة التنفیذ» برای اجازه نامه و تصدیق مقام کنسولی و «برائَة الثِقّه» برای اعتبار نامه دیپلماتها به کار میرود (فرهنگهای برشر و وهر ). در عربی محاورهای شمال آفریقا برائه بَرَأ به طور وسیع و بیشتر به صورت مصغّر «بِرِیَّه» به معنی ساده «نامه و یادداشت» به کار میرود (کلمه tbra به همین معنی در زبان بربری از همین کلمه است). در شهر فاس تحول معنایی باعث شده است که بَریّه را به نوعی از نان شیرینی که به شکل نامه پیچیده شده است اطلاق کنند
منبع: ج ۱، ص ۶۳، چاپ کولن و لوی پروونسال، پاریس ۱۹۳۱ · ص ۶۱، چاپ کولن و لوی پروونسال، پاریس ۱۹۳۱ · ج ۲، ص ۱۴۴، پانویس ۳، چاپ کولن و لوی پروونسال، پاریس ۱۹۳۱ · Brunot, Textes arabes de Rabat, VOL ۲, P ۴۰, II, Paris ۱۹۵۲
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
