بند ششم - جزم در دعوا — برخی از استادان نیز در تفسیر این

فریدون نهرینی ایستایی اجرای حکم دادگاه، صص ۱۴۱ تا ۱۴۳. دادرسی مدنی نیز نشان و رد پایی از مصداق ایراد مزبور به چشم نمیخورد؛ رویه قضایی برخی از استادان نیز در تفسیر این مستند نوین بر نمونه ی ویژه ای متمرکز نشدند و آن را بیشتر در قلمرو نفع در دعوا دیدند. به اعتقاد ایشان خواهان باید حداقل در مقام ادعا، نسبت به ذی حقی خود قاطع باشد. پس اگر مدعی احتمال بدهد که حق او تضییع و یا انکار شده، شرط جزم در دعوا وجود ندارد. چنانچه فعلیت نفع در دعوا مورد نظر باشد شاید بتوان جازم بودن خواهان در دعوا را به موضوع نفع در دعوا نسبت داد و این شرط را نیز در قالب نفع در دعوا دید. برای مثال گاه اتفاق می افتد که خواهان مطالبه حقی را موضوع دعوای خود قرار میدهد که حسب ادعا حقی احتمالی و ظنی است؛ یعنی خواهان فکر میکند که دارای حقی است ولی به واقع این حق را ندارد یا در بیان ادعا نیز آن را با تردید و دو دلی طرح میکند. دعوایی که با این شکل و شیوه اقامه میشود، به علت ظنی یا احتمالی بودن آن دارای یکی از شرایط اقامه دعوا نیست و به همین جهت نیز باید با قرار دادگاه رد شود.