تفکر: حکم

۴. ۱ - استحبابی تفکّر در پدیده‌های عبرت ‌آموز که انسان را بر انجام دادن اعمال نیک برمی‌انگیزد و نیز در قدرت و عظمت خداوند و مشیّت او؛ همچنین تدبّر در معانی آیات قرآن کریم، مستحب است. هنگام تشییع جنازه ، تفکّر در فرجام زندگی دنیایی و عبرت گرفتن از آن، مستحب است. تفکّر در حال تخلّی ؛ به اینکه به خوردنی‌ها و آشامیدنی‌ها بیندیشد که با چه تلاش و رنجی آن‌ها را به دست آورده و اکنون باید آن‌ها را با زحمت و تحمّلِ اذیّت و آزاری دیگر دفع کند و نیز به قدرت خدا بیندیشد که چگونه او را از این گرفتاری رهایی بخشیده است. شایسته است انسان بالغ و عاقل ، پیش از اقدام به هر کاری، به عاقبت آن بیندیشد. اگر آن را نیک و خیر یافت انجام دهد وگرنه ترک کند. ۴. ۲ - حرام تفکّر در ذات حق‌تعالی جایز نیست و در روایات از آن نهی شده است؛ زیرا ذات او برتر از دسترسی افکار و عقول است. البتّه تفکّر در آیات و نشانه‌های پروردگار برای بنده ، ممکن و سزاوار است. منبع: ج۶، ص۵۱۵ · ج۶، ص۱۷۰ · ج۴، ص۲۷۰ · ج۲، ص۴۱ · ج۲، ص۳۳۷ · ج۱۶، ص۲۰۳-۱۹۳