از حدود سدههای ۱۲ و ۱۳م، و با رشد مکتب «قبّاله» موضوع تناسخ در دین یهود به طور جدی مطرح شد. در این دین «گیلگول» واژۀ عبری معادل تناسخ به معنای چرخش یا گردش است که در زُهَر، مهمترین اثر عرفانی قبالهای از آن سخن به میان آمده است . تناسخ مطرح شده در زهر، نه قانونی کیهانی، بلکه آموزهای سرّی، و فرجامی استثنایی برای برخی گناهان خاص به شمار میآمد. اما قبالهایهای متأخر، آن را امری همگانی و کلی شمردند و به آن تفصیل نظاممندی بخشیدند، تا آنجا که از سدۀ ۱۶م به بعد عمومیت یافت و به صورت بخشی از باورهای عامیانۀ یهودیان درآمد .
نظر اندیشمندان قبالهای دربارۀ شمار تولدهای دوباره و نیز اشکال و کیفیات آن بسیار متفاوت است . این آموزه در ابتدا تنها برای توجیه حکم ازدواج شرعی برادر همسر با زن بیوۀ او، علت درد و رنج بیگناهان، و نیز کیفر و مجازاتی برای بدکاران و فرصتی برای اصلاح خطاهایشان شمرده میشد ؛ اما کمکم به عنوان فرجامی برای همه، حتى نیکان، فرصتی نوین جهت اتحاد روح با خداوند، و نیز تلاشی در جهت فرایند بازسازی عالم و خیر کلی بشریت نیز شمرده شد . در قبالۀ سدۀ ۱۶م، آموزۀ تناسخ نمادی از تبعید روح از خانۀ حقیقی آن و حتى تبعید تاریخی قوم بنی اسرائیل بود و در مباحث نجاتگرایانۀ یهودی نیز به کار گرفته شد .
منبع: Reading the Zohar، New York، p۳۶، ۲۰۰۱ · Mysticism in World Religion، Mitcham، p۱۹۴، ۱۹۶۳ · Reading the Zohar، New York، p۳۸، ۲۰۰۱ · Major Trends in Jewish Mysticism، New York، p۲۴۲-۲۴۳، ۱۹۵۴ · Reading the Zohar، New York، p۶۸، ۲۰۰۱ · Major Trends in Jewish Mysticism، New York، p۲۸۱، ۱۹۵۴
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
