توجه به اصل استماع دعوا و ضابطه مند کردن موارد قرار عدم

توجه به اصل استماع دعوا و ضابطه مند کردن موارد قرار عدم استماع دعوا موجب احقاق حق و فصل خصومت در قوه قضاییه میشود و از طرح مکرر دعاوی و هدر رفت هزینه های دولت و مردم جلوگیری می نماید که این امر به نوبه خود رضایت دادخواهان و ارباب رجوع و کاهش ورودی پرونده به دادگستری را در پی خواهد داشت. همواره از دادگاه به عنوان مرجع احقاق حق و اجرای عدالت انتظار می رود که به گرایش و میل اجتماعی مردم که همانا سهولت دادرسی و کاهش تشریفات دست و پاگیر و احقاق حق است توجه بیشتری داشته باشد. نظام حقوقی و قضایی باید توجه داشته باشد که برای کارآمدی بیشتر باید سعی کند که موانع و تشریفات دادرسی را به حداقل برساند. در دیگر نظام های حقوقی نیز هدف اساسی آیین دادرسی، تسهیل دسترسی به دادگستری از طریق کم کردن هزینه ها و حذف تشریفات زائد و سهولت دادرسی بوده است. نهادینه شدن اصل استماع دعاوی کمک می کند که رویه قضایی به جای حرکت در جهت رد دعاوی به استماع آن و ترمیم نواقص توجه کند و در مقام تردید در استماع دعوا نظر و تفسیری را انتخاب کند که مانع رسیدگی به دعاوی نباشد و دادگاه را به سمت استماع پیش ببرد. این در حالی است که امروزه بسیاری از دادگاه ها در مقام شک و تردید در قابلیت استماع دعوا اصل را بر عدم قابلیت استماع می دانند و بعضاً ایراد گیری به نحوه طرح دعوا و یافتن ایرادات شکلی از دادخواستهای تقدیمی وکلا را جزء افتخارات خود محسوب می کنند و این امر به نوبه خود باعث کاهش نسبتاً زیاد آمار فصل خصومت در دعاوی حقوقی شده است، به طوری که حتی زمانی که دادخواه پس از طرح پرونده های متعدد و تجدید مکرر دعوا به نتیجه مطلوب خود می رسد، شیرینی عدالت در مذاق وی چشیده نشود یا حداقل از آن کاسته شود.