«ثروت (Wealth)» به کلیه مواد و اشیایی اطلاق میشود که حاجتهای بشر را رفع مینمایند. این ثروتها یا طبیعی هستند و مستقیم یا غیر مستقیم مورد استفاده واقع میشوند و یا تولید میگردند؛ یعنی به دست بشر، تغییر شکل یافته، مورد استفاده قرار میگیرند. دارایی به دو دسته «واقعی» و «غیر واقعی» تقسیم میشود. داراییهای واقعی، عبارتاند از: ماشین آلات، زمینها و ساختمانهای تحت مالکیت شرکتها و همچنین شامل کالاهای مصرفی با دوام، مانند: ماشین لباسشویی، دستگاههای صوتی - تصویری و خانههای مسکونی که در مالکیت خانوارها قرار دارند.
این داراییها دارای بازدهیاند و با یکدیگر تفاوت دارند. خانههای شخصی افراد در واقع، نوعی بازدهی برای صاحبان آنها هستند و در آنها زندگی میکنند و هیچ گونه اجارهای نمیپردازند. همین طور، صاحبان دستگاههای صوتی - تصویری بدون پرداخت اجاره از آنها بهره میبرند. داراییهایی از این دست را دارایی واقعی مینامند. در بعضی از کشورهای صنعتی، ارزش دارایی واقعی هر فرد، حدود سی هزار دلار است. نوع دیگر دارایی «دارایی مالی» است که شامل پول ، سهام ، اوراق قرضه ،(در جمهوری اسلامی ایران ، اوراق قرضه، اشکال شرعی دارد.
لذا به جای آن، اوراق مشارکت وجود دارد.) و یا اوراق مشارکت میشود. مجموع داراییهای واقعی و مالی را «ثروت» میگویند. بازهم اگر ادعا کنیم که برنامه ریزی عاقلانه (rational) افراد بر این پایه است که استفاده بهینه از این ثروت نمایند بیراهه نرفتهایم. ثروت خوب و ثروت بد مفهومی ندارد. هر کاری که منجر به افزایش مجموع داراییها شود خوب است؛ اما در اسلام ، مباحث به گونهای دیگر مطرح است. کلمه ثروت در متون دینی ما بسیار کم دیده شده است و در آیات و روایات ، به جای ثروت، واژه «مال» آمده است و به شخص ثروتمند، « غنی » گفته میشود که در مقابل آن، واژه « فقیر » قرار میگیرد. در مورد ثروت در اسلام، سؤالاتی مطرح است که این نوشتار، در صدد پاسخ به بعضی از آنهاست.
منبع: ترجمه تیزهوش تابان، ص۲۰۹
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
