سکنی: عقد سکنى‌

سکنى‌ از عقود است؛ از این رو، به ایجاب و قبول نیاز دارد و شرایط عمومی عقد ، همچون لزوم مقدم بودن ایجاب بر قبول بنابر قولى؛ موالات عرفی میان ایجاب و قبول ؛ منجز بودن صیغه عقد و بلوغ و عقل در دو طرف عقد ( متعاقدان ) در آن معتبر است. ایجاب عقد سکنى‌ با هر لفظى که در نظر عرف بیانگر مفاد سکنى‌ (مسلط کردن دیگرى بر ملک خود جهت سکونت رایگان در آن) باشد، تحقق مى‌یابد، مانند «أسکنتُک هذهِ الدار ؛ تو را در این خانه سکونت دادم» یا «لَک سُکنى‌ هذهِ الدار؛ سکونت در این خانه از آن تو است». البته بنا بر قول به جریان معاطات در عقود ، ایجاب و قبول فعلی نیز کفایت مى‌کند، مانند اینکه مالک به قصد اسکان کسى کلید خانه خ. ر. ب. او بدهد، او نیز آن را بگیرد. منبع: جواهر الکلام، ج۲۸، ص۱۳۴