صید و ذباحه: خوردن مردار

از کبائر منصوصه ، خوردن مردار و خون و گوشت خوک و هر چه که هنگام کشتنش یاد خدا نکرده باشند. و در روایت اعمش از حضرت صادق (علیه‌السّلام) و فضل بن شاذان از حضرت رضا (علیه‌السلام) به کبیره بودن آن تصریح شده و در قرآن مجید در سوره بقره آیه ۱۷۳ و سوره انعام آیه ۱۴۵ و سوره نحل آیه ۱۱۶ به حرمت آن تصریح شده و در سوره مائده آیه ۳ می‌فرماید: «حرام شده بر شما مردار و خون و گوشت خوک و هر چه که هنگام کشتنش، یاد خدا نشده باشد و حیوانی که خفه شده یا با سنگ و چوب کشته شده باشد و یا از بلندی، یا در چاه افتاده باشد و یا به وسیله شاخ زدن حیوان دیگری کشته شده و یا درنده‌ای آن‌را پاره کرده و از آن خورده باشد به استثنای آنچه تذکیه کنید و حیوانی که روی سنگ‌های مخصوص ذبح شده باشد و همچنین قسمت کردن با تیرهای قمار این‌ها همه برای شما حرام شده و فسق است. » و بالجمله شبهه‌ای در حرمت و کبیره بودن خوردن مذکورات نیست، چیزی که لازم است، دانستن حقیقت و اقسام هریک و فروعات در مقام است. هر حیوانی که بدون تذکیه شرعی بمیرد، مردار است و خوردنش حرام است و اگر خون جهنده داشته باشد نجس نیز م. ب. ولی اگر تذکیه شده طاهر است (به جز سگ و خوک که همیشه نجس و قابل تطهیر نیستند) و اگر حلال گوشت باشد پس از تذکیه خوردنش حلال است. بنابراین شناختن حیوانات حلال گوشت و کیفیت تذکیه شرعی لازم است. در مجموعه انتشارات انجمن تبلیغات اسلامی می‌نویسد: در فقه اسلامی با نهایت وضوح و دقت، حیوانات حلال‌گوشت معین شده و وقتی یک نفر دانشمند طبیعی‌دان، بدان توجه کند، دقایق علمی بزرگی که در این تقسیم‌بندی به کار رفته، خواهد دید. دین اسلام به طور عموم حیوانات گوشتخوار را حرام کرده زیرا گوشتخواران معده‌هایشان عفن و گوشتشان کثیف و بدبو است و تولید ناخوشی می‌کند، بر‌عکس بیشتر علفخواران را حلال می‌داند– تمام حیواناتی که ناخن دارند حرام شده و حیوانات سم‌دار حلال گردیده و برخی از آنها مکروه قلمداد شده مانند اسب و قاطر - در پرندگان وسیله تشخیص حرام و حلال آن‌ها طرز بال زدن آنها- هر کدام موقع پرواز اغلب بال خود را صاف می‌گیرند حرامند و آنها که بیشتر بال می‌زنند حلالند. . . . و نیز می‌نویسد: دین اسلام شکار را آزاد نگاه‌داشته ولی فقط آن را در موردی جایز کرده است که مراد از آن نفع رساندن به خانواده و تحصیل روزی باشد و شکاری که مراد از آن لهوولعب و فقط اکتفا به کشتن حیوانات باشد جایز نیست و در سفر آن نماز قصر نمی‌شود و روزه را باید گرفت. (پایان نقل از مجموعه تبلیغات اسلامی).