مجازات یکی از قدیمیترین نهادهای بشری است. جامعهای را نمیتوان تصور کرد که متجاوزان به قواعد نوشته یا نانوشتهای را که مبنای اداره آن جامعه است، مشمول مجازات قرار ندهد. در بیشتر ادیان ، مجازات جایگاهی محکم و دیرینه دارد. طبق عقاید مذهبی، خاطیان از دستورهای خدا ، یا خدایان، در انتظار مجازات آسمانی در این جهان یا، در جهان آخرت خواهند بود. نقطه مقابل مجازات، پاداش است و شاید پاداش رفتار نیک، همانند مجازات رفتار زشت، شیوهای باستانی و ریشهدار باشد.
اما مجازات ویژگی مشخصی دارد که به نظر میرسد از بعد فلسفی اعمال آن را مساله برانگیز کند، در حالی که درباره پاداش این سخن صادق نیست؛ مجازات از دیدگاه مجازات دیدگان، خصلتا ناخوشایند است. مسلما برخی از خاطیان میتوانند با مجازاتهای مقرر شده کنار بیایند. ولی از نظر منطقی ، همه مجازاتها باید متضمن تنبیه مجرم باشد؛ یعنی متضمن اعمال مجازاتهایی که اصولا ناخوشایند است. بدین ترتیب، انسان کیفر دیده با خود کاری کرده است که صرف نظر از هر چیز دیگر، اعمال آن (یعنی مجازات) را برنمیگزید.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
