مصادیق عمومی طرح دعوا از سوی بیمه گر — به موجب تبصره ۲ ماده ۶۵ قانون

مطابق <a class="artref" href="/ماده/ماده-30-a_081511029424">ماده ۳۰ قانون بیمه</a> مصوب (۱۳۱۶) بیمه گر پس از پرداخت خسارت به قائم مقامی بیمه گذار حق خواهد داشت به مسئول حادثه مراجعه و خسارت را دریافت کند. قائم مقامی بیمه گر به دور از هر گونه رابطه عاطفی یا دوستانه... بوده و نوعی الزام قانونی حداقل در بیمه های دولتی نسبت به طرح دعوا علیه مسئول او را به طرح آن مکلف می کند. زیرا وجوه عمومی قابلیت صلح به دلیل روابط شخصی را نداشته و خسارت در هر حال باید به بیمه گر پرداخت شود. به موجب تبصره ۲ <a class="artref" href="/ماده/ماده-65-a_081511029640">ماده ۶۵ قانون تأمین اجتماعی</a> مصوب ۱۳۵۴/۴/۳ هر گاه بیمه شده مشمول مقررات مربوط به شخص ثالث باشد در صورت وقوع حادثه سازمان و سازمان خدمات درمانی و یا شخصاً کمکهای مقرر در این قانون را نسبت به بیمه شده انجام خواهند داد و شرکتهای بیمه موظفند خسارت وارده به سازمانها را در حدود تعهدات خ. ن. ب. ثالث بپردازند. طبق مفاد این تبصره امکان طرح چند دعوا وجود دارد؛ سازمان علیه بیمه گر بیمه گر علیه مسئول حادثه سازمان علیه مسئول حادثه زیان دیده علیه مسئول حادثه در مورد زیانهای فراتر از تعهدات سازمان و بیمه گر بنابراین هر چه رابطه زیان دیده و مسئول زیان در نتیجه توسعه بیمه های مسئولیت و طرحهای تأمین اجتماعی دورتر شود دعاوی مسئولیت مدنی نیز دچار افزایش بالقوه شده و در صورت امتناع یک طرف از پرداخت خسارت به مرحله فعلیت می رسند.