مفاد قاعده حرمت اعانت بر اثم (قواعد فقه): تعریف قاعده

در تعریف این قاعده آمده است: معنی قاعدة إجمالا هو: أنه لو کان فعل شخص مؤثرا فی تحقق الإثم ووقوعه من شخص آخر، کانت هذه الإعانة محرمة، لأنها إعانة على الإثم ». «معنای قاعده به طور خلاصه این است که: اگر فعل شخصی در تحقق گناه و وقوع آن از سوی شخص دیگری مؤثر باشد، این کمک و یاری، حرام خواهد بود، زیرا اعانه بر اثم (کمک به گناه) محسوب می‌شود». مثل دادن عصا به شخصی ظالم که می‌خواهد مظلومی را بزند. معاونت عبارت است از انجام دادن برخی از مقدمات فعل حرام، به قصد ایجاد آن حرام، نه مطلق انجام دادن آن مقدمات. فالمراد من الاعانة علی الاثم مساعده الاثم الذی یصدر منه و ذلک بایجاد جمیع مقدمات الحرام الذی یرتکبه او بعضها ». هر چند از اطلاق فقها استنباط می‌شود که اعانه اعم است از مساعدت فکری و معنوی یا مساعدت عملی و مادی؛ اما بعید نیست که از نظر فقها انجام اموری چون تحریک ، ترغیب و... که در واقع نوعی همکاری فکری و معنوی است، اعانه محسوب شود. منبع: الموسوعة الفقهیة المیسرة، ج۴، ص۱۲۷ · منیة الطالب (تقریرات نائینی)، ج۱، ص۴۰ · ج۱، ص۱۳۳ · القواعد الفقهیه، قاعده ی معاونت براثم، ج۱، ص۳۶۶