مورخ ۱۳۷۵/۷/۲۹

۷/۴۹۲۲ مورخ ۱۳۷۵/۷/۲۹، ۷/۳۱۴۲ مورخ ۱۳۶۲/۸/۱۲ و ۷/۹۳۷۷ مورخ ۱۳۷۹/۹/۲۶ ملحوظ و منعکس و مندرج می باشد، بنابراین و به انگیزه عدم واخواست سفته های مدرکیه دعوی بدوی سفته های مذکور صرفاً در حد یک سند عادی ذمه آور قابلیت شناسایی و تشخیص را واجد گردیده که صرفاً وجه آنها از متعهد مربوطه صادر کننده قابل مطالبه خواهد بود و هیچ گونه مسئولیتی در مانحن فیه متوجه ظهر نویس مربوطه نمی باشد و از این حیث نیز دعوی بدوی و به طرفیت خ. ر. د. ت. ن. خ. فاقد موقعیت قانونی و غیر قابل استماع بوده است. سابعاً پیرامون ماهیت امضاهای مندرج در ظهر سفته های مستند دعوی بدوی و چنانچه در تعلق و انتساب آنها به مدیر یا مدیران ت. ن. خ. شبهه ای وجود نداشته باشد، بر اساس آموزه های حقوقی و رویه قضایی و دکترین مؤثر حقوقی در تقسیم بندی انواع ظهر نویسی و متکی به قواعد عمومی کنوانسیون های وین و ژنو که بسیاری از اصول آنها که با قوانین داخلی مغایرت و تعارض نداشته به عنوان اصول کلی حقوقی قابلیت استناد و تمسک داشته چنانچه ظهر نویسی به طور ساده صورت پذیرفته و بدون تقید به هرگونه قیدی به عنوان ضمانت مندرج شده باشد، ظهر نویسی مطلق غیر مقید محسوب که صرفاً واجد مسئولیت ظهر نویس به عنوان ظهر نویسی بوده و به هیچ وجه واجد ظهر نویسی به عنوان ضمانت نگردیده و مادام که مقید به قید ضامن یا ضمانت یا امثالهم» نگردیده باشد، افاده ضمانت نخواهد داشت لهذا و بر اساس نوع امضائات مندرج در سفته های مرقوم و چنانچه منتسب به ت. ن. خ. باشد، به علت عدم ابلاغ اظهارنامه مبنی بر تعیین تاریخ سررسید سفته های مرقوم و نیز از آن مهم تر عدم واخواست آنها، دعوی مرقوم به طرفیت شرکت ت. ن. خ. فاقد موقعیت قانونی بوده و مفاد و منطوق رأی وحدت رویه شماره ۵۹۷ مورخ ۱۳۷۴/۲/۱۲ هیأت عمومی دیوان عالی کشور اصولاً و علی القاعده و به علت عدم واخواست سفته ها در مانحن فیه قابلیت استناد و تمسک را دارا نبوده و از به طرفیت خ. ر. د. شرکت م. - سهامی عام - به شماره ثبت ۵۶۵۵۶) را صادر