مومیایی: قیر طبیعی و همچنین مادهای برای نگهداری و ماندگاری جسد. مومیایی به معنای نخست که قیر طبیعی، زفت رومی و قیر معدنی نیز نامیده میشود، عبارت است از: مادهای قهوهای یا سیاه رنگ و نیمه جامد که در نتیجه اکسیده شدن هیدرو کربورهای نفتی در شکافها و شکستهای طبقات زمین واقع شده در مجاورت ذخایر نفتی زیر زمینی یافت میشود. مومیا در حقیقت یک نوع قیر طبیعی است که بیشتر با شن و خاک آمیخته است. این عنوان به مناسبت در بابهای صلات و خمس آمده است.
مومیا " name="_احکام خمس مومیا ">۲ - احکام خمس مومیا [ مومیا " title="ویرایش">ویرایش ] مومیایی از معادن آشکار و محکوم به احکام آن است. بنابراین، با حیازت تملک پذیر و در صورت رسیدن به حدّ نصاب ، پرداخت خمس آن واجب است. مومیا " name="_حکم سجده بر مومیا ">۳ - حکم سجده بر مومیا [ مومیا " title="ویرایش">ویرایش ] صفحه سجده بر مومیایی صحیح نیست. مومیایی به معنای دوم" name="_ مومیایی به معنای دوم">۴ - مومیایی به معنای دوم [ مومیایی _به_معنای_دوم" title="ویرایش">ویرایش ] مومیایی به معنای دوم، مادهای بود که برای حفظ اجساد مردگان از فساد و تعفن و ماندگاری آنها برای مدت طولانی به کار میرفت؛ بدین گونه که امعا و احشای درونی را خارج و جسد را با موادی آغشته میکردند.
این عمل در مصر باستان رواج داشت. مومیایی در استفتائات" name="_دلیل آمدن لفظ مومیایی در استفتائات">۵ - دلیل آمدن لفظ مومیایی در استفتائات [ مومیایی _در_استفتائات" title="ویرایش">ویرایش ] از مومیایی به این معنا در استفتائات نام برده شده است. مومیایی کردن جسد مردگان و نگهداری آن جایز نیست و موجب تعزیر است.
منبع: لغت نامه دهخدا، واژه مومیا و مومیایی · ج ۴، ص ۴۹۱ · اصباح الشیعة، ج ۱، ص ۱۲۶ · مصابیح الظلام، ج ۸، ص ۲۷-۲۸ · لغت نامه دهخدا، واژه مومیا · استفتائات جدید، ج ۱، ص ۶۴-۶۵ · الفتاوی الجدیدة، ج ۲، ص ۴۳
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
