استدلال
جستجوی «استدلال» در متنِ قوانین، آرا و نظریات
معنی و توضیح
ترمینولوژی حقوق، ص 73: تمسک فکری است به چیزی که انديشه را بچیز دیگر (که مجهول است) راهنمایی می کند ۰ بعبارت دیگر استمداد ازمعلوم است برای دست یافتن به مجهول.
در روابطِ واژه‌های دیگر
دلیل (هم‌خانواده) · ادلهٔ داوری (هم‌خانواده)
ریشه و سیرِ واژه
- معنای اولیه
- این واژه در لغت به معنی جستجوی دلیل و بیان حجت است. در اصطلاح منطق ، استدلال آن است که به وسیلۀ قضایای معلوم بتوان قضایای مجهول را کشف کرد. چنان‌که می‌توان به وسیلۀ این دو قضیۀ معلوم: «جهان دگرگون شونده است و هر دگرگون شونده حادث است» به کشف این قضیه مجهول رسید که: «جهان حادث است».
مفاهیمِ مجاور و مرزشان
- حجت — با آنکه معمولاً حجت و استدلال را به صورت دو اصطلاح مترادف به کار می‌برند، این دو به‌طور دقیق بیان‌گر معنی واحدی نیستند و نمی‌توان آن دو را به صورت مترادف به کار برد. استدلال واژه‌ای است در قالب مصدر که بیان‌گر یک سلسله اعمال ذهنی است و آن، عمل تنظیم کردن و پیوند دادن قضیه‌های معلوم به قصد کشف قضیه‌ای مجهول است. بر همین مبناست که اهل منطق استدلال را به «اقامۀ دلیل» و «تقریر دلیل» برای اثبات کردن مطلوب تعریف کرده‌اند. در این تعریف نیز با به کارگرفتن واژه‌های «اقامه» و «تقریر»، بر معنی مصدری استدلا
تعریف
استدلال (به انگلیسی: Argument) که گاهی با نام‌های گواه‌آوری، دلیل‌آوری، یا برهان نیز شناخته می‌شود، فرآیندی منطقی است که در آن مجموعه‌ای از گزاره‌ها، به نام «مقدمات»، به منظور پشتیبانی از گزاره‌ای دیگر، به نام «نتیجه»، ارائه می‌شوند. هدف اصلی استدلال، قانع‌کردن مخاطب یا اثبات صحت یک ادعا از طریق ارائه دلایل محکم است. استدلال‌ورزی جزء اساسی تفکر انتقادی، فلسفه، علم، حقوق و ارتباطات روزمره به شمار می‌رود.
منبع: ویکی‌پدیا — استدلال (CC BY-SA 4.0)
آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم