ضمانت

تعریف

ضمانت (یا ضمان) یا گارانتی (به انگلیسی: Guarantee) نوعی معامله است که در آن، یک شخص برای جلب اعتماد، اطمینان یا اعتبار برای دیگری، متعهد می‌شود در برابر تعهدات او پاسخگو باشد. این واژه همچنین ممکن است به معاهده‌ای اشاره داشته باشد که از طریق آن دعاوی، حقوق یا دارایی‌ها تضمین می‌شوند. ضمانت حقوقی را باید از اصطلاح عامیانهٔ «تضمین شخصی» تمایز داد؛ زیرا ضمانت یک مفهوم حقوقی است که اثر اقتصادی ایجاد می‌کند. در مقابل، تضمین شخصی اغلب به تعهدی زبانی اشاره دارد که توسط یک فرد داده شده و متکی بر قول اوست. به همین ترتیب، ضمانت اثری حقوقی به همراه دارد که در آن یک طرف، تعهد طرف دیگر (معمولاً تعهد به پرداخت) را تأیید کرده و متعهد می‌شود در صورت نکول (نپرداختن)، خود آن مبلغ را پرداخت کند. در اصطلاحات حقوقی، ضامن‌دهنده «کفیل» یا «ضامن» (Guarantor) نامیده می‌شود. شخصی که ضمانت به او داده می‌شود «بستانکار» یا «متعهدٌله» (Obligee) است؛ در حالی که شخصی که پرداخت یا انجام تعهد او تضمین شده، «متعهد»، «بدهکار اصلی» یا صرفاً «اصیل» (Principal) نامیده می‌شود. ضمانت‌ها به شرح زیر طبقه‌بندی شده‌اند: مواردی که توافقی برای ایجاد رابطه بین اصیل و ضامن برای مقصودی مشخص وجود دارد و بستانکارِ دارای وثیقه نیز طرف این توافق است؛ مواردی که توافقی مشابه تنها میان اصیل و ضامن وجود دارد و بستانکار در آن دخالتی ندارد؛ مواردی که بدون وجود چنین قرارداد ضمانتی، یک مسئولیت اصلی و یک مسئولیت تبعی برای دو نفر در قبال یک دین واحد وجود دارد؛ به‌طوری‌که دین در رابطه میان آن دو، تنها بر عهدهٔ یکی از آن‌هاست نه هر دو به نحو برابر، تا اگر دیگری مجبور به پرداخت آن شد، حق رجوع و دریافت خسارت از شخصی را داشته باشد که دین اصالتاً بر عهدهٔ او بوده است.

منبع: ویکی‌پدیا — ضمانت (CC BY-SA 4.0)