آییننامه
آیین نامه اجرایی تبصره 13 قانون برنامه اول توسعه اقتصادی ،اجتماعی وفرهنگی جمهوری اسلامی ایران با اصلاحات و الحاقات بعدی
اكثريت وزراي عضو كميسيون زيربنائي و صنعت هيأت دولت در جلسه مورخ ۱۹/ ۶/ ۱۳۶۹ ب. ت. ب. اختيار تفويضي هيأت وزيران در جلسه مورخ ۱۵ /۱ /۱۳۶۹ بنا به پيشنهاد سازمان حفاظت محيط زيست به استناد تبصره (13) قانون برنامه اول توسعه اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي جمهوري اسلامي ايران مصوب ۱۳۶۸ آئيننامه اجرايي تبصره مزبور را به شرح زير تصويب نمودند:
آئيننامه اجرائي تبصره (3) قانون برنامه اول توسعه اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي جمهوري اسلامي ايران
مصوب 1369,06,19
با اصلاحات و الحاقات بعدي
ماده 1 - عبارات و اصطلاحاتي كه در اين آئيننامه بكار رفته است داراي معاني زير ميباشند:
۱ - سازمان حفاظت محيط زيست در اين آئيننامه اختصاراًسازمان ناميده مي شود.
۲ - قانون برنامه اول توسعه اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي جمهوري اسلامي ايران در اين آئيننامه اختصاراً قانون ناميده مي شود.
۳ - آلودگي يا آلوده ساختن محيط زيست: عبارتست از بخش يا آميختن مواد خارجي به آب و هوا، خاك يا زمين به ميزاني كه كيفيت فيزيكي يا شيميائي يا بيولوژيك آنها را بطوريكه زيان آور به حال انسان يا ساير موجودات زنده گياهان و يا آثار و ابنيه باشد، تغيير دهد.
۴ - صنايع آلوده كننده :عبارتست از محل مشخصي كه در آن يك يا چند دستگاه يا وسيله به منظور توليد فرآورده ها يا عرضه خدمات مورد استفاده قرار مي گيرد و بهره برداري از آن سبب ايجاد آلودگي محيط زيست مي شود.
۵ - وسائل و روشهاي مناسب: عبارتست از مناسبترين وسائل يا روشها و يا استفاده از سوختها كه كاربرد آنها ب. ت. ب. شرايط محلي، درجه پيشرفت و امكانات علمي و فني و هزينه هاي مربوط، كاهش مؤثر يا جلوگيري از آلودگي محيط زيست را امكان پذير مي سازد.
6 - ميزان معيار يا استاندارد: عبارتست از حدود مجاز و مشخصات ويژه اي كه ب. ت. ب. اصول حفاظت و بهسازي محيط زيست براي محيط زيست، منابع و آلوده كننده ها، تعيين مي شود.
تبصره 1 - براي تعيين ميزان، معيار يا استاندارد، مفاد مواد (2)، (3)، (
7) و (
8) آئيننامه جلوگيري از آلودگي هوا مصوب ۱۳۵۴ مصوبه ۱۰۳ شورايعالي حفاظت محيط زيست و ماده (5) آئيننامه جلوگيري از آلودگي آب مصوب ۱۳۵۰، ملاك عمل است.
تبصره 2 - آلودگي ناشي از مواد پرتوزا و همچنين آلودگي مواد نفتي در درياها و رودخانه هاي مرزي از شمول اين آئيننامه مستثني مي باشد و مطابق مقررات مربوط در مورد آنها اقدام خواهد شد.
تبصره 3 - منظور از كارگاهها و كارخانجات در اين آئيننامه كليه كارگاهها و كارخانجات اعم از آلوده كننده و غير آن مي باشد.
ماده 2 - سازمان در اجراي اين آئيننامه، كارخانجات و كارگاههاي موضوع تبصره (13) قانون را بر حسب نوع منبع و ميزان آلودگي و تاثيرات سوء بر محيط زيست، براساس قانون حفاظت و بهسازي محيط زيست و آئيننامه هاي مربوط مشخص والويت بندي مي نمايد و انجام تكاليف مقرر و موارد پيش بيني شده در اين آئيننامه و نحوه كنترل آلودگيها و جبران زيانهاي ناشي از آلودگي و ايجاد فضاي سبز را به آنها اعلام خواهد نمود.
تبصره - صنايع آلوده كننده مطابق فهرستي است كه به موجب تبصره (1) ماده (17) آئيننامه جلوگيري از آلودگي هوا مصوب ۱۳۵۴ و ماده (4) آئيننامه جلوگيري از آلودگي آب مصوب ۱۳۵۰ تعيين شده يا خواهد شد.
ماده 3 - كارخانجات و كارگاههاي موضوع تبصره (13) قانون موظفند يك در هزار فروش توليدات و عرضه خدمات خود را در هر سال به حساب جداگانه اي واريز و از محل وجوه اين حساب هزينه هاي مربوط به انجام موارد مقرر در اين آئيننامه را پرداخت نمايد.
تبصره 1 - مخارج و هزينه هائي كه كارخانجات و كارگاهها براساس طرحها، برنامه ها و دستورالعملهاي مورد تأييد سازمان در اجراي اين آئيننامه به مصرف ميرسانند، جزء هزينه هاي قابل قبول آنان منظور خواهد شد.
تبصره 2 - در صورتيكه يك در هزار فروش توليد كارخانجات و كارگاهها پس از انجام هزينه هاي مقرر در اين آئيننامه در پايان سال مالي تماماً به مصرف نرسيده باشد معادل مانده آن در سالهاي بعد قابل هزينه مي باشد و جزء هزينه هاي قابل قبول مالياتهاي سالي كه وجوه مزبور به مصرف رسيده است احتساب خواهد شد .
تبصره 3 - وزارت امور اقتصادي و دارائي بنا به تقاضاي سازمان، ميزان درآمد و هزينه هاي مصرف شده هر يك از كارخانجات و كارگاههاي موضوع تبصره (13) قانون از محل يك در هزار فروش توليدات آنها را در پايان سال مالي به سازمان اعلام خواهد نمود.
ماده ۴ - سازمان براساس قانون حفاظت وبهسازي محيط زيست و آئيننامه هاي مربوط طي اخطاريه اي نوع آلودگي و مراتب رفع آلودگي يا تقليل آنرا تا حد استانداردهاي تعيين شده، به صنايع آلوده كننده اعلام مي نمايد و صنايع مذكور پس از دريافت اخطاريه موظفند نسبت به رفع يا تقليل آلودگي اقدام نمايند. در صورتيكه سازمان نتيجه را براساس استانداردهاي مصوب تائيد نمايد، گواهي مبني بر اجراي طرح جلوگيري يا كاهش از آلودگي مربوط صادر خواهد نمود كه ملاك تشخيص هزينه هاي انجام شده براي اجراي طرح مي باشد.
تبصره ۱ - عدم تكافوي منابع يك در هزار فروش توليدات صنايع آلوده كننده مانع انجام تكاليفي كه اين گونه صنايع بموجب -ماده (11) قانون حفاظت و بهسازي محيط زيست و آئيننامه مربوط، در جهت جلوگيري از آلودگي دارند نخواهد بود.
تبصره 2 - كارخانجات و كارگاههائي كه منبعد راه اندازي مي كردند موظفند قبل از شروع بهره برداري و فروش توليدات نسبت به اجراي طرح تصفيه فاضلاب يا نصب الكتروفيلتر و دستگاههاي كنترل آلودگي و ساير تدابير لازم اقدام نمايند.
كارگاهها و كارخانجات موضوع اين تبصره در زمان بهره برداري و فروش توليدات صرفاً مي توانند هزينه هاي مربوط به اداره، نگهداري و به روز رساندن تأسيسات كنترل آلودگي و ايجاد فضاي سبز را از محل وجوه حاصل از يك در هزار موضوع تبصره (13) قانون پرداخت نمايند.
ماده ۵ – مجتمع هاي صنعتي و كارخانجات بزرگ موظفند در موارديكه سازمان ضروري تشخيص دهد با استفاده از وجوه موضوع ماده (3) اين آئيننامه اقدامات زير را انجام دهند:
1 - نصب دستگاهها و ايستگاههاي اندازه گيري و كنترل آلودگي هوا و ايجاد آزمايشگاه و سيستمهاي آزمايش آب و فاضلاب.
2 - انجام مطالعات و تحقيقات كاربردي جهت پيشگيري و كنترل آلودگي ناشي از فعاليت منابع آلوده كننده يا توليدات، با نظارت و در قالب طرحهاي مورد تأييد سازمان.
3 - تهيه و تأمين تجهيزات و وسائل مناسب براي پيشگيري و جلوگيري مؤثر از آلودگي، تحت نظارت سازمان.
ماده 6 - كارخانجات و كارگاهها ميتوانند بصورت منفرد، مشترك يا مجموعه و يا در چارچوب شهركهاي صنعتي با استفاده از وجوه موضوع ماده (3) اين آئيننامه و تحت نظارت سازمان در خصوص تهيه و تأمين تجهيزات و امكانات لازم جهت پيشگيري و جلوگيري از آلودگي ها و جبران زيان ناشي از آنها و همچنين پرداخت هزينه هاي كارشناسي و خدمات فني رفع آلودگي و ايجاد فضاي سبز اقدام نمايد. هزينه هاي مزبور با تأييد سازمان جزء هزينه هاي قابل قبول مالياتي، محسوب خواهد شد.
ماده 7 - وزارتخانه هاي صنعتي ذيربط موظفند ماشين آلات، تجهيزات ولوازم مورد نياز در زمينه جلوگيري و يا كاهش آلودگي ناشي از فعاليت صنايع آلوده كننده را حسب مورد به گونه اي تعيين يا تأييد نمايند كه تأمين كننده ميزان، معيار يا استانداردهاي زيست محيطي مصوب، باشند.
ماده 8 - سازمان در مواقع لازم روشها و وسائل مناسب جهت رفع يا كاهش مؤثر آلودگي و جبران خسارت وارده به محيط زيست (از قبيل مرگ و مير آبزيان و ساير جانوران وحشي، نشت گاز و يا مواد شيميائي، تخليه فاضلاب به رودخانه ها و آبهاي تحت الارضي) در يك منطقه، استان يا شهر را براساس طرح مصوب و يا تعيين سهم هر يك از كارخانجات و كارگاهها در اجراي طرح مذكور مشخص و مراتب را جهت اجرا به كارخانجات و كارگاههاي مذكور اعلام مي نمايد. هزينه هاي اجراي طرحهاي موضوع اين ماده از محل مازاد وجوه موضوع تبصره (13) قانون كه براي كنترل و جبران آلودگي كارگاهها و كارخانجات مشمول، زائد مي باشند، تأمين مي گردد.
تبصره 1 - طرحهاي موضوع اين ماده به تصويب كميسيوني مركب از مديران كل مسكن و شهرسازي، صنايع، معادن و فلزات، صنايع سنگين، نيرو كشاورزي جهادسازندگي، برنامه وبودجه و حفاظت محيط زيست خواهد رسيد .مديركل حفاظت محيط زيست هر استان سمت دبير كميسيون مربوط را دارد.
تبصره 2 - در صورتيكه وجوه حاصل از يك در هزار فروش توليدات، هزينه هاي مربوط به جبران خسارت وارده را تأمين ننمايد جبران خسارات مطابق مقررات مربوط بعمل خواهد آمد.
ماده
9 - سازمان براساس شرايط محلي و موقعيت استقرار كارخانجات و كارگاهها نحوه ايجاد فضاي سبز مورد نياز و برنامه زيباسازي محيط را تعيين و به كارخانجات و كارگاهها اعلام خواهد نمود. كارخانجات و كارگاهها موظفند براساس طرحها و دستورالعملهاي تعيين شده در موعدهاي زماني مقرر نسبت به ايجاد فضاي سبز و زيباسازي محيط اقدام نمايند.
تبصره 1 - ايجاد فضاهاي سبز مورد نياز در داخل محدوده خدمات شهري براساس طرحهاي مصوب كميسيون موضوع ماده (5) قانون تشكيل شورايعالي معماري و شهرسازي ايران انجام خواهد گرفت.
تبصره 2 - ميزان فضاي سبز مورد نياز كارخانجات و كارگاههائي كه بيش از يك هكتار زمين در اختيار داشته باشند حداكثر ۲۵٪ قابل مساحت كل آن كارخانجات و كارگاهها مي باشد.
ماده
10 - سازمان اولويت انجام هزينه هاي موضوع اين آئيننامه را بر حسب منطقه و رشته توليد كارخانجات و كارگاهها تعيين و به آنها اعلام خواهد نمود.
ماده
11 - سازمان در مواقعي كه لازم تشخيص دهد از صنايع آلوده كننده و كارخانجات و كارگاههاي بازرسي بعمل مي آورد و بر نحوه انجام تكاليف مقرر در اين آئيننامه، نظارت خواهد نمود. مسئولان و صاحبان صنايع مذكور موظف به همكاري با كارشناسان و مأموران سازمان مي باشند و در صورت درخواست، بايد اطلاعات و مدارك مورد نياز را در اختيار سازمان قرار دهند.
ماده
12 - سازمان امور اداري و استخدامي كشور ب. ت. ب. وظايفي كه سازمان محيط زيست در اجراي تبصره (12) قانون برعهده دارد، عندالاقتضاء در تشكيلات و پستهاي سازماني آن تجديدنظر خواهد نمود.
ماده
13 - انجام وظايف و اختيارات سازمان در ارتباط با اين آئيننامه در استانها حتي المقدور از طريق ادارات كل حفاظت محيط زيست استان صورت خواهد گرفت.
اين تصويبنامه در تاريخ ۷/ ۸/ ۱۳۶۹ به تائيد مقام محترم رياست جمهوري رسيده است.
معاون اول رئيس جمهور- حسن حبيبي
آییننامه اجرایی تبصره 13 قانون برنامه اول توسعه اقتصادی، اجتماعی وفرهنگی جمهوری اسلامی ایران
مصوب 1369/06/19 کمیسیون امور زیر بنایی و صنعت هیات دولت
اکثریت وزرای عضو کمیسیون زیربنائی و صنعت هیات دولت در جلسه مورخ 19/ 6/ 1369 ب. ت. ب. اختیار تفویضی هیات وزیران در جلسه مورخ 1369/1/15 بنا به پیشنهاد سازمان حفاظت محیط زیست به استناد تبصره (13) قانون برنامه اول توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران مصوب 1368 آییننامه اجرایی تبصره مزبور را به شرح زیر تصویب نمودند:
ماده 1 - عبارات و اصطلاحاتی که در این آییننامه به کار رفته است دارای معانی زیر میباشند:
1 - سازمان حفاظت محیط زیست در این آییننامه اختصاراًسازمان نامیده میشود.
2 - قانون برنامه اول توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در این آییننامه اختصاراً قانون نامیده میشود.
3 - آلودگی یا آلوده ساختن محیط زیست: عبارتست از بخش یا آمیختن مواد خارجی به آب و هوا، خاک یا زمین به میزانی که کیفیت فیزیکی یا شیمیائی یا بیولوژیک آنها را به طوریکه زیان آور به حال انسان یا سایر موجودات زنده گیاهان و یا آثار و ابنیه باشد، تغییر دهد.
5 - وسائل و روشهای مناسب: عبارتست از مناسبترین وسائل یا روشها و یا استفاده از سوختها که کاربرد آنها ب. ت. ب. شرایط محلی، درجه پیشرفت و امکانات علمی و فنی و هزینه های مربوط، کاهش موثر یا جلوگیری از آلودگی محیط زیست را امکان پذیر می سازد.
تبصره 1 - برای تعیین میزان، معیار یا استاندارد، مفاد مواد (2)، (3)، (7) و (8) آییننامه جلوگیری از آلودگی هوا مصوب 1354 مصوبه 103 شورای عالی حفاظت محیط زیست و ماده (5) آییننامه جلوگیری از آلودگی آب مصوب 1350، ملاک عمل است.
تبصره 2 - آلودگی ناشی از مواد پرتوزا و همچنین آلودگی مواد نفتی در دریاها و رودخانه های مرزی از شمول این آییننامه مستثنی م. ب. و مطابق مقررات مربوط در مورد آنها اقدام خواهد شد.
تبصره 3 - منظور از کارگاهها و کارخانجات در این آییننامه کلیه کارگاهها و کارخانجات اعم از آلوده کننده و غیر آن م. ب..
ماده 2 - سازمان در اجرای این آییننامه، کارخانجات و کارگاههای موضوع تبصره (13) قانون را بر حسب نوع منبع و میزان آلودگی و تاثیرات سوء بر محیط زیست، براساس قانون حفاظت و بهسازی محیط زیست و آییننامه های مربوط مشخص والویت بندی مینماید و انجام تکالیف مقرر و موارد پیش بینی شده در این آییننامه و نحوه کنترل آلودگیها و جبران زیانهای ناشی از آلودگی و ایجاد فضای سبز را به آنها اعلام خواهد نمود.
تبصره - صنایع آلوده کننده مطابق فهرستی است که به موجب تبصره (1) ماده (17) آییننامه جلوگیری از آلودگی هوا مصوب 1354 و ماده (4) آییننامه جلوگیری از آلودگی آب مصوب 1350 تعیین شده یا خواهد شد.
ماده 3 - کارخانجات و کارگاههای موضوع تبصره (13) قانون موظفند یک در هزار فروش تولیدات و عرضه خدمات خود را در هر سال به حساب جداگانه ای واریز و از محل وجوه این حساب هزینه های مربوط به انجام موارد مقرر در این آییننامه را پرداخت نماید.
تبصره 1 - مخارج و هزینه هائی که کارخانجات و کارگاهها براساس طرحها، برنامه ها و دستورالعملهای مورد تایید سازمان در اجرای این آییننامه به مصرف میرسانند، جزء هزینه های قابل قبول آنان منظور خواهد شد.
تبصره 2 - در صورتی که یک در هزار فروش تولید کارخانجات و کارگاهها پس از انجام هزینه های مقرر در این آییننامه در پایان سال مالی تماماً به مصرف نرسیده باشد معادل مانده آن در سالهای بعد قابل هزینه م. ب. و جزء هزینه های قابل قبول مالیاتهای سالی که وجوه مزبور به مصرف رسیده است احتساب خواهد شد.
ماده 4 - سازمان براساس قانون حفاظت وبهسازی محیط زیست و آییننامه های مربوط طی اخطاریه ای نوع آلودگی و مراتب رفع آلودگی یا تقلیل آن را تا حد استانداردهای تعیین شده، به صنایع آلوده کننده اعلام مینماید و صنایع مذکور پس از دریافت اخطاریه موظفند نسبت به رفع یا تقلیل آلودگی اقدام نمایند. در صورتی که سازمان نتیجه را براساس استانداردهای مصوب تائید نماید، گواهی مبنی بر اجرای طرح جلوگیری یا کاهش از آلودگی مربوط صادر خواهد نمود که ملاک تشخیص هزینه های انجام شده برای اجرای طرح م. ب..
تبصره 1 - عدم تکافوی منابع یک در هزار فروش تولیدات صنایع آلوده کننده مانع انجام تکالیفی که این گونه صنایع به موجب -ماده (11) قانون حفاظت و بهسازی محیط زیست و آییننامه مربوط، در جهت جلوگیری از آلودگی دارند نخواهد بود.
کارگاهها و کارخانجات موضوع این تبصره در زمان بهره برداری و فروش تولیدات صرفاً میتوانند هزینه های مربوط به اداره، نگهداری و به روز رساندن تاسیسات کنترل آلودگی و ایجاد فضای سبز را از محل وجوه حاصل از یک در هزار موضوع تبصره (13) قانون پرداخت نمایند.
ماده 5 - مجتمع های صنعتی و کارخانجات بزرگ موظفند در مواردی که سازمان ضروری تشخیص دهد با استفاده از وجوه موضوع ماده (3) این آییننامه اقدامات زیر را انجام دهند:
2 - انجام مطالعات و تحقیقات کاربردی جهت پیشگیری و کنترل آلودگی ناشی از فعالیت منابع آلوده کننده یا تولیدات، با نظارت و در قالب طرحهای مورد تایید سازمان.
3 - تهیه و تامین تجهیزات و وسائل مناسب برای پیشگیری و جلوگیری موثر از آلودگی، تحت نظارت سازمان.
ماده 6 - کارخانجات و کارگاهها میتوانند به صورت منفرد، مشترک یا مجموعه و یا در چارچوب شهرکهای صنعتی با استفاده از وجوه موضوع ماده (3) این آییننامه و تحت نظارت سازمان در خصوص تهیه و تامین تجهیزات و امکانات لازم جهت پیشگیری و جلوگیری از آلودگی ها و جبران زیان ناشی از آنها و همچنین پرداخت هزینه های کارشناسی و خدمات فنی رفع آلودگی و ایجاد فضای سبز اقدام نماید. هزینه های مزبور با تایید سازمان جزء هزینه های قابل قبول مالیاتی، محسوب خواهد شد.
ماده 7 - وزارتخانه های صنعتی ذیربط موظفند ماشین آلات، تجهیزات ولوازم مورد نیاز در زمینه جلوگیری و یا کاهش آلودگی ناشی از فعالیت صنایع آلوده کننده را حسب مورد به گونه ای تعیین یا تایید نمایند که تامین کننده میزان، معیار یا استانداردهای زیست محیطی مصوب، باشند.
ماده 8 - سازمان در مواقع لازم روشها و وسائل مناسب جهت رفع یا کاهش موثر آلودگی و جبران خسارت وارده به محیط زیست (از قبیل مرگ و میر آبزیان و سایر جانوران وحشی، نشت گاز و یا مواد شیمیائی، تخلیه فاضلاب به رودخانه ها و آبهای تحت الارضی) در یک منطقه، استان یا شهر را براساس طرح مصوب و یا تعیین سهم هر یک از کارخانجات و کارگاهها در اجرای طرح مذکور مشخص و مراتب را جهت اجرا به کارخانجات و کارگاههای مذکور اعلام می نماید. هزینه های اجرای طرحهای موضوع این ماده از محل مازاد وجوه موضوع تبصره (13) قانون که برای کنترل و جبران آلودگی کارگاهها و کارخانجات مشمول، زائد میباشند، تامین میگردد.
تبصره 2 - در صورتی که وجوه حاصل از یک در هزار فروش تولیدات، هزینه های مربوط به جبران خسارت وارده را تامین ننماید جبران خسارات مطابق مقررات مربوط به عمل خواهد آمد.
تبصره 2 - میزان فضای سبز مورد نیاز کارخانجات و کارگاههائی که بیش از یک هکتار زمین در اختیار داشته باشند حداکثر 25٪ قابل مساحت کل آن کارخانجات و کارگاهها م. ب..
ماده 10 - سازمان اولویت انجام هزینه های موضوع این آییننامه را بر حسب منطقه و رشته تولید کارخانجات و کارگاهها تعیین و به آنها اعلام خواهد نمود.
ماده 11 - سازمان در مواقعی که لازم تشخیص دهد از صنایع آلوده کننده و کارخانجات و کارگاههای بازرسی به عمل می آورد و بر نحوه انجام تکالیف مقرر در این آییننامه، نظارت خواهد نمود. مسئولان و صاحبان صنایع مذکور موظف به همکاری با کارشناسان و ماموران سازمان میباشند و در صورت درخواست، باید اطلاعات و مدارک مورد نیاز را در اختیار سازمان قرار دهند.
ماده 13 - انجام وظایف و اختیارات سازمان در ارتباط با این آییننامه در استانها حتی المقدور از طریق ادارات کل حفاظت محیط زیست استان صورت خواهد گرفت.
دریافت فایل پیدیاف
کمیسیون امور زیربنایی و صنعت هیات دولت
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
