آیین‌نامه
آیین نامه حفاظتی کارگاههای ساختمانی با اصلاحات و الحاقات بعدی
آيين‌نامه حفاظتي كارگاههاي ساختماني
مصوب 1381,06,09
با اصلاحات و الحاقات بعدي
فصل اول ـ هدف، دامنه شمول و تعاريف
الف – هدف
هدف از تدوين اين آيين‌نامه پيشگيري از حوادث منجر به صدمات و خسارات جاني و مالي در عمليات ساختماني و تأمين ايمني و حفاظت نيروي انساني شاغل در كارگاههاي ساختماني است.
ب – دامنه شمول
مقررات اين آيين نامه باستناد ماده 85 قانون كار جمهوري اسلامي ايران تدوين و در مورد كليه كارگاههاي ساختماني لازم‌الاجرا است.
ج – تعريف صاحب كار در كارگاه ساختماني
صاحب كار شخصي است حقيقي يا حقوقي كه مالك يا قائم‌مقام قانوني مالك كارگاه ساختماني بوده و انجام يك يا چند نوع از عمليات ساختماني را به يك يا چند پيمانكار محول مينمايد و يا خود رأساً يك يا تعدادي كارگر را در كارگاه ساختماني متعلق به خود بر طبق مقررات قانون‌كار به كار ميگمارد كه در حالت دوم كارفرما محسوب ميگردد.
د – تعريف كارفرما در كارگاه ساختماني
كارفرما در كارگاه ساختماني شخصي است حقيقي يا حقوقي كه يك يا تعدادي كارگر را در كارگاه ساختماني بر طبق مقررات قانون كار و به حساب خود به كار ميگمارد اعم از اينكه پيمانكار اصلي، پيمانكار جزء و يا صاحب كار باشد.
ه ـ ـ تعريف مهندس … شخصي است حقيقي يا حقوقي كه بر طبق قانون مهندسي و كنترل ساختمان داراي پروانه اشتغال به كار مهندسي از وزارت مسكن و شهرسازي است و در حدود صلاحيت خود، مسئوليت نظارت بر تمام يا قسمتي از عمليات ساختماني را بر عهده ميگيرد.
و – تعريف حادثه ناشي از كار
حادثه ناشي از كار باستناد ماده 60 قانون تأمين اجتماعي حادثه‌اي است كه در حين انجام وظيفه و به سبب آن براي كارگر اتفاق ميافتد و موجب صدماتي بر جسم و روان وي ميگردد. حوادثي كه براي كارگر در حين اقدام به منظور نجات ساير افراد حادثه‌ديده در كارگاه و مساعدت به آنان روي ميدهد نيز حادثه ناشي از كار محسوب ميگردد.
ز – تعريف شخص ذيصلاح
شخص ذيصلاح از لحاظ اين آيين نامه شخصي است كه داراي پروانه اشتغال به كار مهندسي يا كارداني از وزارت مسكن و شهرسازي و يا پروانه مهارت فني از سازمان آموزش فني و حرفه‌اي وزارت كار و امور اجتماعي در رشته مربوطه باشد.
فصل دوم – مقررات كلي
ماده 1 – قبل از شروع عمليات ساختماني بايد پروانه و مجوزهاي لازم توسط مالكان و صاحبان كار از مراجع ذيربط قانوني اخذ گردد.
ماده 2 – قبل از شروع عمليات ساختماني مربوط به تأسيس كارگاههاي جديد يا توسعه كارگاههاي موجود، بايد طبق ماده 87 قانون كار، نقشه‌هاي ساختماني و طرح‌هاي موردنظر از لحاظ پيش‌بيني در امر حفاظت فني و بهداشت كار براي اظهارنظر و تأييد به واحد كار و امور اجتماعي محل ارائه گردد.
ماده 3 – مسئوليت اجراي مقررات اين آيين نامه براساس مواد 91 و 95 قانون كار بر عهده كارفرماست.
ماده 4 – هرگاه صاحب كار اجراي كليه عمليات ساختماني از ابتدا تا پايان كار را كلاً به يك پيمانكار محول نمايد، پيمانكار مسئول اجراي مقررات اين آيين‌نامه در كارگاه خواهدبود.
ماده 5 – هرگاه صاحب كار اجراي قسمتهاي مختلف عمليات ساختماني خ. ر. ب. پيمانكاران مختلف محول نمايد، هر پيمانكار در محدوده پيمان خود، مسئول اجراي مقررات اين آيين نامه خواهدبود و پيمانكاراني كه به طور همزمان در يك كارگاه ساختماني مشغول فعاليت هستند، بايد در اجراي مقررات مذكور با يكديگر همكاري نمايند و صاحب‌كار مسئول ايجاد هماهنگي بين آنها خواهدبود.
ماده 6 – هرگاه پيمانكار اصلي اجراي قسمتهاي مختلف عمليات ساختماني را به پيمانكار يا پيمانكاران ديگر محول نمايد، هر پيمانكار جزء در محدوده پيمان خود مسئول اجراي مقررات اين آيين‌نامه بوده و پيمانكار اصلي مسئول نظارت و ايجاد هماهنگي بين آنها خواهدبود.
ماده 7 – هرگاه مهندسان ناظر در ارتباط با نحوه اجراي عمليات ساختماني ايراداتي مشاهده نمايند كه احتمال خطر وقوع حادثه را در برداشته باشد، بايد فوراً مراتب را همراه با راهنمائي‌ها و دستورالعملهاي لازم، كتباً به كارفرما يا كارفرمايان مربوطه اطلاع داده و رونوشت آن را به واحد كار و اموراجتماعي محل و مرجع صدور پروانه ساختمان تسليم نمايد. كارفرما موظف است كار را در تمام يا قسمتي از كارگاه كه مورد ايراد و اعلام خطر واقع شده، متوقف و كارگران را از محل خطر دور و اقدامات مقتضي در مورد رفع خطر بعمل آورد.
ماده 8 ـ كارفرما بايد وقوع هرگونه حادثه ناشي از كار منجر به فوت يا نقص عضو را كتباً در اسرع وقت و قبل از آنكه علائم و آثار از بين رفته باشد، به واحد كار و امور اجتماعي محل اطلاع دهد.
ماده 9 – كارفرما بايد وقوع هرگونه حادثه ناشي از كار را ظرف مدت سه روز اداري به شعبه سازمان تأمين اجتماعي محل اطلاع دهد و نسبت به تكميل و ارائه فرم ويژه گزارش حادثه اقدام نمايد.
ماده 10 – كارگاه ساختماني بايد به طور مطمئن و ايمن محصور و از ورود افراد متفرقه و غيرمسئول به داخل آن جلوگيري بعمل آيد. همچنين نصب تابلوها و علائم هشداردهنده كه در شب و روز قابل رويت باشد، در اطراف كارگاه ساختماني ضروري است.
ماده 11 – قرار دادن و انباركردن وسائل‌كار، مصالح ساختماني و نخاله‌هاي ساختماني در معابر عمومي مجاز نيست و چنانچه انجام اين امر براي مدت موقت و محدود اجتناب ناپذير باشد، بايد با شرايط زير اقدام كرد:
الف ـ مجوز لازم از مرجع صدور پروانه ساختمان و ساير مراجع ذيربط و مسئول اخذ گردد.
ب ـ نحوه قراردادن، چيدن يا ريختن اين وسائل و مصالح و انتخاب مكان آن بترتيبي باشد كه حوادثي براي عابران و وسائل نقليه بوجود نياورد و در اطراف آن نرده هاي متحرك و وسائل كنترل مسير و همچنين تابلوها و علائم هشداردهنده كه در شب و روز از فاصله مناسب قابل رويت باشد نصب گردد.
ماه 12 – براي جلوگيري از سقوط مصالح ساختماني و ابزار كار بر روي كارگران و افرادي كه در محوطه كارگاه ساختماني از مجاور ساختمان در دست تخريب، احداث و يا تعمير و يا بازسازي عبور مينمايند، بايد يك سرپوش حفاظتي با عرض و استحكام كافي از شبكه فلزي يا از جنس الوار چوبي با شرايط زير در ديواره اطراف ساختمان نصب گردد:
الف ـ سرپوش حفاظتي بايد ب. ت. ب. ارتفاع و وضعيت ساختمان چنان طراحي و ساخته شود كه در اثر ريزش مصالح و ابزار كار بر روي آن هيچگونه خطري متوجه افرادي كه از زير آن عبور مينمايند، نگردد.
ب ـ زاويه سرپوش حفاظتي را نسبت به سطح افقي ميتوان بين 30 تا 45 درجه بسوي ساختمان اختيار نمود.
ماده 13 – احداث راهرو سرپوشيده موقتي در امتداد معبر عمومي مجاور كارگاه ساختماني در موارد زير ضروري است:
الف ـ چنانچه فاصله ساختمان در دست تخريب از معبر عمومي كمتر از 40 درصد ارتفاع اوليه آن باشد.
ب ـ در صورتيكه فاصله ساختمان در دست احداث يا تعمير و بازسازي كمتر از 25 درصد ارتفاع نهائي آن باشد.
ج ـ در مواردي كه فاصله ساختمان در دست تخريب، احداث يا تعمير و بازسازي از معابر عمومي بيش از حدنصاب‌هاي مقرر در بندهاي الف و ب باشد، اما ب. ت. ب. شرايط و مقتضيات خاص، به نظر بازرس كار يا مرجع صدور پروانه ساختمان با مهندس … موقتي ضروري تشخيص داده شود.
ماده 14 – راهروهاي سرپوشيده موضوع ماده 13 بايد داراي شرايط زير باشند:
الف ـ ارتفاع راهرو سرپوشيده نبايد كمتر از 5 /2 متر و عرض آن نيز نبايد كمتر از 5 /1 متر و يا عرض پياده روي موجود باشد.
ب ـ راهرو بايد فاقد هرگونه مانع بوده و داراي روشنائي لازم طبيعي يا مصنوعي دائمي باشد.
ج ـ سقف راهرو بايد توانايي تحمل حداقل 700 كيلوگرم بر متر مربع فشار را داشته باشد. بعلاوه ساير قسمتهاي آن بايد تحمل بار مربوط و فشار مذكور را داشته باشد.
د ـ سقف راهرو بايد از الوار به ضخامت حداقل 5 سانتيمتر ساخته شده و الوارها طوري در كنار هم قرار گرفته باشند كه از ريزش مصالح ساختماني به داخل راهرو جلوگيري بعمل آيد.
ه ـ ـ اطراف بيروني سقف راهرو بايد به وسيله ديواره شيب داري از چوب يا شبكه فلزي مقاوم محصور باشد. زاويه اين حفاظ را نسبت به سقف ميتوان بين 30 تا 45 درجه به طرف خارج اختيار نمود.
و ـ در صورتي كه راهرو داراي درهاي جانبي براي ورود و خروج مصالح و نخاله‌هاي ساختماني و غيره باشد، اين درها بايد همواره بسته باشند، مگر در موارد مذكور كه بايد مراقبت كافي بعمل آيد.
ماده 15 – كليه پرتگاهها و دهانه‌هاي باز در قسمتهاي مختلف كارگاه ساختماني و محوطه آن كه احتمال خطر سقوط افراد را دربردارند، بايد تا زمان محصور شدن يا پوشيده شدن نهايي و يا نصب حفاظ‌ها، پوشش ها و نرده هاي دائم و اصلي، به وسيله نرده‌ها يا پوشش‌هاي موقت به طور محكم و مناسب حفاظت گردند.
ماده 16 – نرده حفاظتي موقت موضوع ماده 15 بايد داراي شرايط زير باشد:
الف ـ ارتفاع آن در مورد راه پله‌ها و سطوح شيب‌دار حداقل 75 سانتيمتر و درساير موارد حداقل 90 سانتيمتر باشد.
ب ـ در فواصل حداكثر 2 متر، داراي پايه‌هاي عمودي محكم باشد.
ج ـ در اجزاء آن قسمتهاي تيز و برنده وجود نداشته باشد.
ماده 17 – پوشش حفاظتي موقت موضوع ماده 15 بايد داراي شرايط زير باشد:
الف ـ در مورد دهانه هاي باز با ابعاد كمتر از 45 سانتيمتر، تخته يا الوارهاي چوبي با قطر حداقل 5 /2 سانتيمتر.
ب ـ در مورد دهانه هاي باز با ابعاد بيشتر از 45 سانتيمتر، تخته يا الوارهاي چوبي با قطر حداقل 5 سانتيمتر.
ماده 18 – در مواردي كه احتمال سقوط و ريزش مصالح و ابزار كار از روي جايگاهها و سكوهاي كار يا لبه پرتگاهها يا دهانه هاي باز وجود داشته باشد، بايد نسبت به نصب پاخورهاي چوبي به ضخامت حداقل 5 /2 سانتيمتر و ارتفاع 15 سانتيمتر اقدام شود.
ماده 19 – چنانچه قبل از زدن سقف هاي دائم، نياز به ايجاد سكوي كار در محل باشد، بايد از الوارهائي با ضخامت 5 و عرض 25 سانتيمتر كه در كنار هم محكم به يكديگر بسته و متصل شده باشد، استفاده شود.
ماده 20 ـ براي جلوگيري از خطر برق گرفتگي و كاهش اثرات زيان‌آور ميدانهاي الكترومغناطيسي ناشي از خطوط برق فشار قوي، بايد مقررات مربوط به حريم خطوط انتقال و توزيع نيروي برق، در كليه عمليات ساختماني و نيز در تعيين محل احداث بناها و تأسيسات، رعايت گردد.
ماده 21 – قبل از شروع عمليات ساختماني در مجاورت خطوط هوائي برق فشار ضعيف، بايد مراتب به اطلاع مسئولان و مراجع ذيربط رسانيده شود تا اقدامات احتياطي لازم از قبيل قطع جريان، تغيير موقت يا دائم مسير يا روكش كردن خطوط مجاور ساختمان با مواد مناسب از قبيل لوله هاي پلي اتيلن يا شلنگ هاي لاستيكي و غيره انجام شود.
ماده 22 – كليه هاديها، خطوط و تأسيسات برقي در محوطه و حريم عمليات ساختماني بايد برق دار فرض شوند، مگر آنكه خلاف آن ثابت گردد.
ماده 23 – كليه كارگران كارگاههاي ساختماني بايد مجهز به كلاه و كفش ايمني باشند.
همچنين درصورتي‌كه شرايط و نوع كار اقتضاء نمايد، ساير وسائل حفاظت ؟؟؟ از قبيل دستكش حفاظتي، عينك و نقاب حفاظتي، ماسك تنفسي حفاظتي، چكمه و نيم‌چكمه لاستيكي، كمربندي ايمني، طناب مهار و طناب نجات مطابق ضوابط آيين نامه وسائل حفاظت انفرادي بايد در اختيار كارگران قرار داده شود.
فصل سوم – ماشين‌آلات و تجهيزات ساختماني
ماده 24 – كليه رانندگان يا اپراتورهاي ماشين‌آلات و تجهيزات ساختماني بايد آموزشهاي لازم در مورد نحوه كار با اين وسائل را طبق قوانين و مقررات مربوطه فراگرفته و داراي پروانه مهارت فني يا گواهينامه ويژه از مراجع ذيربط باشند.
ماده 25 ـ بكاربردن ماشين‌آلات و تجهيزات ساختماني در نزديكي خطوط انتقال نيروي برق بايد با رعايت مواد 20 و 21 صورت گيرد.
ماده 26 ـ قسمتهاي مختلف دستگاهها و وسائل بالابر بايد طبق برنامه ذيل مورد بازديدهاي دوره‌اي يا معاينه فني و آزمايش قرار گيرند:
الف ـ بازديد روزانه كليه لوازم، بستن و بلند كردن بار از قبيل قلابها، حلقه‌ها، اتصالات، كابلها، زنجيرها و غيره، از نظر فرسودگي، خوردگي، شكستگي و هر نوع عيوب ظاهري ديگر، توسط اپراتور و مسئول دستگاه.
ب ـ بازديد فني كليه قسمتهاي دستگاه، هفته اي يكبار، توسط شخص متخصص يا مسئول فني دستگاه و ارائه گزارش به سرپرست مربوطه
ج ـ معاينه فني و آزمايش كليه قسمتهاي دستگاه توسط اشخاص متخصص و صدور گواهينامه اجازه كار هر سه ماه يكبار و همچنين قبل از استفاده براي اولين بار يا پس از هرگونه جابجائي و نصب در محل جديد.
ماده 27 – كليه تعميرات اساسي و تعويض قطعات و لوازم اصلي كه بر روي دستگاه بالابر انجام ميشود، بايد در دفتر ويژه اي ثبت و توسط متخصص مربوطه امضاء گردد. اين دفتر همراه با گواهينامه هاي اجازه كار موضوع بند ج ماده 26، بايد نزد مالك و كارفرماي دستگاه نگاهداري و در هنگام لزوم ارائه گردد.
ماده 28 – كليه قسمتهاي تشكيل دهنده دستگاهها و وسائل بالابر و اجزاء آنها بايد با رعايت اصول و قواعد فني و طبق استانداردها و ضرائب اطمينان مندرج در «آيين‌نامه حفاظتي وسائل حمل و نقل و جابه‌جا كردن مواد و اشياء در كارگاهها» طراحي، محاسبه و ساخته شده و توسط اشخاص ذيصلاح نصب، تنظيم و آماده به كار شوند.
ماده 29 – حداكثر ظرفيت بار مجاز و همچنين سرعت كار مطمئن هر وسيله بالابر بر روي لوحه‌اي نوشته و در محل مناسبي بر روي دستگاه نصب و مفاد آن دقيقاً رعايت گردد.
ماده 30 – قلاب دستگاهها و وسائل بالابر بايد داراي شرايط زير باشد:
الف ـ مجهز به شيطانك يا ضامن باشد تا مانع جدا شدن اتفاقي بار از آن گردد.
ب ـ حداكثر باري كه ميتوان به وسيله آن بلند نمود، به طور واضح بر روي آن حك شده باشد.
ج ـ در صورتي كه نوع كار ايجاب نمايد، مجهز به دستگيره مناسبي باشد كه بتوان آن را در حالت تعليق، تغيير مكان داده و آن را در وضع مناسبي قرار داد.
ماده 31 ـ ميزان حداكثر مجاز بار بدون خطر زنجيرها، كابلها و ساير وسائل بلند كردن و بستن بار بايد بر روي پلاك فلزي درج و به آنها متصل باشد.
ماده 32 – دستگاههاي بالابر ثابت از قبيل جرثقيل هاي برجي (tower cranes ) و وينچ ها بايد به طور مطمئن در محل نصب خود مهار گرديده و وزنه هاي تعادل آنها متناسب با حداكثر ميزان حمل بار محاسبه و در نظر گرفته شود.
در مورد جرثقيلهاي برجي، استحكام و مقاومت زمين محل استقرار دستگاه قبل از شروع عمليات نصب و مونتاژ بايد مورد بررسي قرار گيرد. همچنين نحوه مهار اين دستگاهها بايد بترتيبي باشد كه در مقابل حداكثر نيروي باد و طوفان در محل، مقاومت كافي داشته باشد.
ماده 33 ـ هر دستگاه بالابر علاوه بر اپراتور يا راننده، بايد داراي يك نفر كمك اپراتور يا علامت‌دهنده نيز باشد. اين شخص بايد در مورد نحوه علامت‌دادن با دستها يا وسايل هشدار دهنده و نوع علائم مشخصه و يكنواخت، آموزش لازم را ديده باشد.
در مواردي كه به علت محدود بودن ميدان ديد اپراتور و يا هرگونه شرايط و موقعيت هاي خاص، به بيش از يك نفر علامت دهنده نياز باشد، بايد علائم حركت فقط توسط كي از آنها كه نفر اصلي است، داده شود. اما در عين حال اپراتور بايد از علامت توقفي كه در موارد خطر توسط هر كدام از آنها داده ميشود تبعيت نمايد.
ماده 34 – مسير حركت و محل استقرار جرثقيل ها و ديگر وسائل بالابر قبلاَ به طور دقيق بازديد و بررسي شود تا در موقع حركت و كار، خطري از طريق برخورد با سيم و كابلهاي برق يا تأسيسات و بناهاي موجود و يا سقوط در محلهاي حفاري شده و غيره، متوجه اپراتور، كارگران و افراد ديگر نشود.
ماده 35 – از روي معابر و فضاهاي عمومي مجاور كارگاه ساختماني نبايد هيچ باري به وسيله دستگاههاي بالابر عبور داده شود و چنانچه انجام اينكار اجتناب ناپذير باشد، بايد اين معابر و فضاها با استفاده از وسائل مناسب محصور، محدود و يا مسدود گرديده و همچنين علائم هشدار دهنده موثر از قبيل تابلوها، پرچم هاي مخصوص يا چراغهاي چشمك‌زن به كار برده شود.
ماده 36 – به رانندگان يا اپراتورهاي دستگاهها و وسائل بالابر نبايد كار ديگري ارجاع شود. همچنين افراد مذبور در هنگام روشن بودن دستگاه و يا آويزان بودن بار، مجاز به ترك و رها كردن دستگاه نمي‌باشند.
ماده 37 – راننده يا اپراتور دستگاه بالابر و افراد كمكي و علامت دهنده، در هنگام انجام وظيفه، حق خوردن، آشاميدن و استعمال دخانيات را ندارند.
ماده 38 – به هيچ وجه نبايد اجازه داده شود كه كارگران بر روي بار مورد حمل سوار شوند و يا براي جابجا شدن از وسائل بالابر استفاده نمايند.
ماده 39 ـ در هنگام بهره‌برداري از جرثقيلهاي سيار موتوري بايد دقت شود كه جكها به طور صحيح استفاده و در محل مناسب استقرار يابند.
ماده 40 ـ در هنگام باد، طوفان و بارندگي شديد، بايد از كار كردن با دستگاهها و وسائل بالابر خودداري شود.
ماده 41 – كابين راننده يا اپراتور ماشين‌آلات راهسازي و ساختماني بايد داراي شرايط زير باشد:
الف ـ به ترتيبي باشد كه راننده يا اپراتور را در برابر شرايط جوي و گرد و غبار محافظت نموده و نيز ميدان ديد كافي براي او تأمين نمايد.
ب ـ كليه شيشه هاي درها و پنجره ها از نوع مقاوم و نشكن باشد.
ج ـ داراي ركاب و دستگيره اي باشد كه راننده يا اپراتور بتواند به راحتي و با ايمني كامل سوار و پياده شود.
د ـ پله و ركاب ترجيحاً مشبك و پنجره‌اي باشد تا گل و لاي بر روي آن متراكم نشده و باعث لغزش پاي راننده و اپراتور نگردد. ضمناً از آلوده شدن آن به روغن، گريس يا ساير مواد لغزنده بايد جلوگيري بعمل آيد.
ماده 42 – در مواردي كه ميدان ديد راننده يا اپراتور ماشين‌آلات راهسازي و ساختماني محدود باشد، وجود يك نفر كمك يا علامت دهنده الزامي است.
ماده 43 – راننده يا اپراتور قبل از ترك ماشين آلات راهسازي و ساختماني بايد دستگاه را ترمز و در صورت وجود تيغه يا باكت يا خاكبردار، آن را پايين آورده و بر روي زمين قرار داده و دستگاه را خاموش نمايد.
ماده 44 – در شرايطي كه به دليل سستي بستر يا ازدياد شيب آن، تعادل دستگاه خاكبرداري به خطر افتد، نبايد آن را به كار انداخت يا مورد استفاده قرار داد.
ماده 45 – هنگامي كه ماشين آلات راهسازي و ساختماني در حال كار هستند، ورود افراد به داخل شعاع عمل آنها بايد ممنوع گردد.
ماده 46 – ماشين‌آلات راهسازي و ساختماني را نبايد شبها در حاشيه جاده‌هاي عمومي متوقف نمود. چنانچه در موارد خاص، اين كار اجتناب ناپذير گردد، بايد اطراف آنها با وسائل مناسب هشداردهنده از قبيل پرچم قرمز، علائم شبرنگ، چراغ قرمز چشمك‌زن و غيره، محدود و علامت گذاري شود.
ماده 47 – استفاده از ماشين‌آلات راهسازي و ساختماني در غير از موضوع تعريف شده ممنوع ميباشد.
ماده 48 – در هنگام حركت بيل مكانيكي، باكت يا خاكبردار آن بايد خالي از بار باشد. همچنين بوم آن بايد در جهت حركت قرار گيرد.
ماده 49 – در موقع تعمير باكت يا خاكبردار بيل مكانيكي يا لودر با تعويض ناخنهاي آن، بايد آنرا قبلاً در محل خود محكم نمود تا از حركت ناگهاني آن و ايجاد حادثه جلوگيري به عمل آيد.
ماده 50 – از تيغه‌هاي بولدوزر نبايد به عنوان ترمز استفاده شود، مگر در موارد استثنائي و اضطراري.
ماده 51 ـ در كارگاههائي كه از ماشين‌آلات خاكبرداري و يا وسائل موتوري ويژه حمل و جابجائي مصالح ساختماني استفاده ميشود، بايد راههاي ورود و خروج ايمن و مناسب براي آنها ايجاد و نسبت به نصب علائم خطر و هشداردهنده مناسب اقدام گردد.
ماده 52 ـ در بارگيري و تخليه وسائل نقليه موتوري ويژه حمل و جابجائي مصالح ساختماني بايد نكات زير مورد توجه قرار گيرد:
الف ـ وزن تقريبي مصالح بار شده از ظرفيت وسيله نقليه تجاوز ننمايد
ب ـ ارتفاع بار از ديواره‌هاي اتاق بارگيري تجاوز نمايد و در مواردي كه نوع و وضعيت بار بترتيبي باشد كه اين امر اجتناب‌ناپذير گردد، بايد به وسيله كابل فلزي يا طناب مناسب نسبت به مهار آن به طور مطمئن و ايمن اقدام شود.
ج ـ مصالحي از قبيل آجر، سنگ و غيره بايد به وسيله برزنت يا توريهاي محكم پوشيده و محفوظ شوند، مگر آنكه ارتفاع بار از ارتفاع ديواره‌هاي اطاق بارگيري كمتر باشد. در مورد مصالح ريزدانه پوشش بار الزامي است.
د ـ در هنگام بارزدن قطعات و مصالح سنگين و حجيم از قبيل تيرآهن، قطعات ساخته شده اسكلتهاي فلزي، لوله‌هاي بزرگ و غيره، بايد طوري روي هم چيده شوند كه هنگام تخليه بار و بازكردن ديواره‌هاي اطاق بارگيري، از لغزش آنها بر روي هم و ايجاد حادثه پيشگيري بعمل آيد. هم چنين نحوه بارگيري و توزيع قطعات مذكور در اطاق بارگيري بايد بترتيبي باشد كه مركز ثقل كاميون را به يك سمت آن متوجه نساخته و تعادل آن در هنگام حركت حفظ شود.
ه ـ ـ در بارگيري و تخليه قطعات و مصالح سنگين و حجيم بايد از وسائل مكانيكي استفاده شود.
و ـ در موقع بار زدن مواد و مصالحي از قبيل شن، ماسه، سنگ، آجر، خاك، نخاله و ضايعات ساختماني به وسيله لودر و بيل مكانيكي و يا قطعات و مصالح سنگين و حجيم به وسيله جرثقيل، بايد سرنشينان وسيله نقليه آنرا ترك و تا پايان بارگيري در محل مناسبي مستقر شوند
ز ـ در هنگام بارگيري يا تخليه وسائل نقليه موتوري، بايد علاوه بر استفاده از ترمزدستي، از موانع مناسب از قبيل بلوك‌هاي چوبي نيز براي جلوگيري از حركت اتفاقي و مهار وسائل مذكور استفاده شود.
ح ـ در مواردي كه كار تخليه و بارگيري در محيط‌هاي بسته انجام ميشود، بايد تهويه لازم و كافي صورت گيرد. در غير اين صورت بايد موتور وسيله نقليه خاموش شود.
ماده 53 ـ دهانه‌هاي سيلوهاي مصالح ساختماني و قيف تغذيه‌كننده تراك ميكسر و پمپ بتن بايد به وسيله چند ميله عمود بر هم حفاظ‌گذاري شوند تا از سقوط افراد به داخل آنها جلوگيري بعمل‌آيد.
ماده 54 ـ كف توقفگاه ماشين‌آلات سنگين ساختماني و وسائل نقليه‌موتوري ويژه حمل و جابجايي مصالح ساختماني بايد داراي شرايط زير باشد:
الف ـ همواره و حتي‌الامكان قابل شستشو باشد.
ب ـ از استحكام كافي برخوردار باشد تا در هنگام زدن جك در زير ماشين‌آلات و وسائل نقليه موتوري، از در رفتن جك و ايجاد حادثه جلوگيري بعمل آيد.
ج ـ مجاري مناسبي در آن پيش‌بيني شده باشد تا در صورت ريزش يا نشت مواد سوختي، مواد مذكور به چاله‌ها و مخازن قابل تخليه هدايت گردند.
فصل چهارم – وسائل دسترسي موقت (داربست و نردبان)
بخش اول – داربست
تعريف: داربست ساختاري است موقتي شامل يك يا چند جايگاه، اجزاي نگهدارنده، اتصالات و تكيه‌گاهها كه در حين اجراي هرگونه عمليات ساختماني به منظور دسترسي موقت به بنا و حفظ و نگاهداري كارگران يا مصالح در ارتفاع، مورد استفاده قرار ميگيرد.
مقررات كلي داربستها
ضرورت استفاده از داربست و صلاحيت افراد ذيربط.
ماده 55 ـ در كليه عمليات ساختماني كه امكان انجام آنها از روي زمين يا كف طبقات ساختمان و يا با استفاده از نردبان به طور ايمن و بدون خطر امكان‌پذير نباشد، بايد از داربست استفاده شود.
ماده 56 ـ برپاكردن، پياده كردن و دادن تغييرات اساسي در داربستها بايد تحت نظارت شخص ذيصلاح و به وسيله كارگراني كه در اينگونه كارها تجربه كافي دارند انجام گيرد.
كيفيت اجراء داربست
ماده 57 ـ اجزاء داربستها و كليه وسائلي كه در آن به كار ميروند بايد از مصالح مناسب و مرغوب، طوري طراحي، ساخته و آماده شوند كه واجد شرايط ايمن كار براي كارگران بوده و تحمل چهار برابر بار مورد نظر را داشته باشند.
ماده 58 ـ قطعات چوبي كه در ساخت داربست بكار ميروند بايد از كيفيت مرغوبي برخوردار بوده و الياف بلندي داشته باشند. همچنين عاري از هرگونه عيوب و بدون گره، پوسته، كرم‌خوردگي و پوسيدگي بوده و نيز رنگ نشده باشند.
ماده 59 – تخته‌ها و الوارهائي كه در داربست به كار برده ميشوند، بايد در برابر ترك‌خوردگي محافظت گردند.
ماده 60 ـ وسايلي كه براي ساخت داربستها به كار ميروند بايد در شرايط خوبي در انبار نگاهداري شوند و از وسايل نامناسب جدا گردند.
ماده 61 ـ از طنابهاي ليفي در مكانهائي كه احتمال آسيب‌ديدگي اينگونه طنابها وجود دارد، نبايد استفاده شود.
ماده 62 ـ طنابهائي كه با اسيدها يا مواد خورنده و فرساينده ديگر در تماس بوده‌اند، يا معيوبند نبايد به كار گرفته شود.
ماده 63 ـ ميخ‌هائي كه براي اتصال اجزاء داربست چوبي به كار برده ميشوند، بايد به اندازه هاي مناسب و تعداد كافي باشند و تا انتها به طور كامل كوبيده شوند نه اينكه نيمه‌كاره كوبيده شده و سپس خم گردند. همچنين در داربست نبايد ميخ هاي چدني به كار برده شود.
پايداري و استحكام داربست
ماده 64 ـ داربستها بايد با ضريب اطميناني تا چهار برابر حداكثر بارگيري طراحي شده و به طور ايمن مهار گردند.
ماده 65 ـ بجز داربستهاي مستقل، هر داربستي بايد در فاصله‌هاي مناسب، در دوجهت عمودي و افقي محكم به ساختمان مهار شود.
ماده 66 ـ هر سازه و هر وسيله‌اي كه به عنوان تكيه گاه و جايگاه كار در مورد استفاده قرار ميگيرد، بايد طبق اصول فني ساخته شده و پايه محكمي داشته باشد و با مهاربندي مناسبي استوار گردد.
ماده 67 – پايه‌هاي داربست بايد بطور مطمئن و محكم مهار شود تا مانع نوسان و جابجائي و لغزيدن داربست گردد.
ماده 68 ـ در داربستهاي مستقل حداقل يك سوم تيرهاي حامل جايگاه، تا پياده‌شدن كامل داربست بايد در جاي خود باقي بمانند و بر حسب مورد به تيرهاي افقي يا به تيرهاي افقي يا به تيرهاي عمودي بطور محكم بسته شوند.
ماده 69 – هرگز نبايد براي تكيه گاه داربست يا ساخت آن از آجرهاي لق، بشكه، جعبه يا مصالح نامطمئن ديگر استفاده شود
ماده 70 – بخشهاي فلزي داربست بايد فاقد ترك‌خوردگي، زنگزدگي يا عيوب ديگر باشند.
ماده 71 – هر يك از بخشهاي داربست بايد طوري متصل و مهاربندي شوند كه در حين استفاده از داربست جابه‌جا نشوند.
بازرسي و كنترل داربست
ماده 72 – داربست بايد در موارد زير توسط شخص ذيصلاح مورد بازديد و كنترل قرار گيرد تا از پايداري، استحكام و ايمني آن اطمينان حاصل و گواهي كتبي صادر گردد:
الف ـ قبل از شروع به استفاده از آن
ب ـ پس از هرگونه تغييرات، تعويض اجزاء و يا ايجاد وقفه طولاني در استفاده از آن.
ج ـ پس از قرار گرفتن در معرض باد، طوفان، زلزله و غيره كه استحكام و پايداري داربست مورد ترديد باشد.
ماده 73 ــ هيچ بخشي از داربست را نبايد پياده كرد و داربست را در حالتي بجا گذاشت كه بتوان از بخشهاي باقيمانده استفاده نمود، مگر آنكه بخش بجامانده منطبق با اين مقررات باشد.
ماده 74 – اگر قسمتي از داربست احتياج به تعمير داشته باشد، نبايد قبل از رفع نقص و تعمير داربست به كارگران اجازه كار كردن بر روي آن داده شود.
ماده 75 – بعد از اتمام كار روزانه، بايد كليه ابزار و مصالح از روي داربست برداشته شود.
ماده 76 ـ در موقع پياده كردن داربست بايد مراقبت لازم بعمل آيد كه كليه ميخها از قطعات پياده شده چوبي، كشيده شوند.
استفاده از داربست
ماده 77 – در طول مدت استفاده از داربست بايد دائماً نظارت شود تا بار بيش از اندازه و مصالح ساختماني غير لازم روي آن قرار داده نشود.
ماده 78 – تا آنجا كه امكان دارد، بار روي داربست بايد بطور يكنواخت توزيع گردد تا از عدم تعادل خطرناك داربست جلوگيري شود.
ماده 79 – از داربست ها نبايد براي انبار كردن مصالح ساختماني استفاده شود، مگر مصالحي كه براي كوتاه مدت و انجام كار فوري مورد نياز باشد.
ماده 80 – در مواقعي كه هوا طوفاني است و باد شديد ميوزد، كار بايد متوقف گردد تا آنكه تمام احتياط‌هاي لازم اتخاذ شود.
ماده 81 – در مواردي كه روي جايگاه داربست برف يا يخ وجود داشته باشد، كارگران نبايد روي آن كار كند، مگر آنكه قبلاً برف يا يخ از روي جايگاهها برداشته شده و روي آن ماسه نرم ريخته شود.
ماده 82 – در قسمتهائي از كابل يا طناب داربست كه احتمال بريدگي يا سائيدگي ميرود، بايد با تعبيه بالشتك از آن محافظت شود.
ماده 83 – هنگاميكه در مجاورت خطوط نيروي برق احتياج به نصب داربست باشد، اين كار بايد با رعايت مواد 20 و 21 انجام شود.
نصب دستگاههاي بالابر روي داربست
ماده 84 – هرگاه لازم شود روي داربست دستگاه بالابر نصب گردد، بايد موارد زير رعايت گردد:
الف ـ بخشهاي متشكله داربست به دقت بازرسي شده و در صورت لزوم به نحو مناسبي به مقاومت آن افزوده شود.
ب ـ از حركت و جابجائي تيرهاي افقي داخل ديواري جلوگيري شود.
ج ـ پايه‌هاي عمودي به طور محكمي به بخش مقاوم ساختمان و در محلي كه دستگاه بالابر بايد نصب گردد، متصل و مهار شوند.
ماده 85 – هرگاه به هنگام بالا و پايين رفتن بار امكان برخورد آن با داربست وجود داشته باشد، بايد براي جلوگيري از گيركردن بار به داربست، سرتاسر ارتفاع آن در مسير حركت بار، با نرده هاي عمودي پوشيده شود.
جايگاه كار
ماده 86 – كليه داربستها بايد داراي تعداد كافي جايگاه كار باشند.
ماده 87 ـ هيچ بخشي از جايگاه كار نبايد بر روي آجرهاي لق، لوله هاي آب، دودكش و ساير مصالح غير مطمئن و نامناسب قرار گيرد.
ماده 88 ـ از جايگاه داربست زماني بايد استفاده شود كه ساخت آن به اتمام رسيده و وسايل حفاظتي لازم به طور مناسبي نصب شده باشد.
ماده 89 ـ عرض جايگاه كار بايد با نوع كار مناسب باشد و در هر بخش آن گذرگاه بازي به عرض حداقل 60 سانتيمتر بدون هرگونه مانع فراهم گردد.
ماده 90 ـ در هيچ موردي عرض جايگاه نبايد از اندازه‌هاي زير كمتر باشد:
الف ـ 60 سانتيمتر، اگر جايگاه فقط براي عبور اشخاص بكار ميرود.
ب ـ 80 سانتيمتر، اگر از جايگاه براي قرار دادن مصالح ساختماني استفاده ميشود.
ج ـ 110 سانتيمتر، اگر از جايگاه براي نگاهداري جايگاه يا سكوي بلندتر ديگري استفاده ميشود.
د ـ 130 سانتيمتر، اگر از جايگاه براي نصب يا شكل دادن به سنگهاي نماي ساختمان استفاده ميشود.
ه ـ ـ 150 سانتيمتر، اگر از جايگاه هم براي نگاهداري سكوي بلندتر ديگر و هم براي نصب و شكل دادن به سنگهاي نماي ساختمان استفاده ميشود.
ماده 91 ـ بطور كلي عرض جايگاهي كه با تيرهاي داخل ديواري نگاهداري ميشود، نبايد از 150 سانتيمتر بيشتر باشد.
ماده 92 ـ يك فضاي خالي بالاسري، حداقل به ارتفاع 180 سانتيمتر بايد بالاي هر جايگاه كار در نظر گرفته شود.
ماده 93 ـ جايگاه هر داربست بايد حداقل يك متر پائين‌تر از منتهي‌اليه تيرهاي عمودي قرار گيرد.
ماده 94 ـ الوارهائي كه جزئي از جايگاه كار بشمار ميآيند، بايد داراي شرايط زير باشند:
الف ـ با در نظر گرفتن فاصله بين تيرهاي تكيه گاه جايگاه، ضخامت آنها ايمني لازم را تأمين نمايد. در هيچ موردي ضخامت الوارها از 5 سانتيمتر كمتر نبوده و ضخامت‌ها مساوي باشند.
ب ـ عرض آنها با هم مساوي و حداقل 25 سانتيمتر باشد.
ماده 95 ـ هر الوار كه جزئي از جايگاه كار بشمار ميآيد، نبايد بيش از 4 برابر ضخامت آن از انتهاي تكيه گاه تجاوز نمايد.
ماده 96 ـ الوارها نبايد روي همديگر قرار گيرند تا خطر برخورد پاي كارگران به لبه الوارها و افتادن آنان به حداقل كاهش يابد و نيز جابجائي چرخهاي دستي به آساني صورت گيرد.
ماده 97 ـ الوارهائي كه جزء سكوي كار بشمار ميآيند، بايد حداقل با سه تكيه‌گاه نگاهداري شوند، مگر آن كه فاصله بين تكيه‌گاهها و ضخامت الوارها به اندازه‌اي باشد كه خطر شكم دادن بيش از حد و يا بلند شدن سر ديگر تخته در بين نباشد.
ماده 98 ـ جايگاههاي كار بايد به شيوه‌اي ساخته شوند كه الوارهاي تشكيل دهنده آنها، هنگام استفاده جابه‌جا نشوند.
ماده 99 ـ هر سكو يا جايگاه كه بيش از 2 متر بالاي زمين يا كف قرار دارد، بايد داراي تخته‌بندي نزديك هم باشد تا هيچ نوع ابزار، لوازم كار و مصالح از لاي آنها به پائين سقوط ننمايد. ضمناَ استقرار تخته‌ها در امتداد همديگر به شكلي باشد كه برخورد پا به لبه انها ممكن نگردد.
حفاظ گذاري جايگاههاي كار
ماده 100 – هر بخشي از جايگاه كار يا محل كاري كه بلندي آن بيش از 120 سانتيمتر باشد و امكان سقوط از روي آن وجود داشته باشد، بايد داراي جان پناه با شرايط زير باشد:
الف ـ حفاظ از جنس مرغوب و مناسب و داراي استحكام كافي باشد.
ب ـ نرده بالائي بين 90 تا 110 سانتيمتر بالاي سطح جايگاه قرار گيرد.
ج ـ براي جلوگيري از سرخوردن كارگران و يا افتادن مصالح ساختماني و ابزار كار از روي جايگاه، پاخوري در لبه باز جايگاه به بلندي 15 سانتيمتر و ضخامت حداقل 5 /2 سانتيمتر نصب شود.
د ـ نرده مياني بين پاخور و نرده بالائي قرار داده شود.
ه ـ ـ حتي‌الامكان سرپوش مناسب حفاظتي در لبه خارجي جايگاه نصب گردد.
ماده 101 – حفاظهاي نرده‌اي و پاخورهاي لبه جايگاه داربست بايد در سوي داخلي ستون عمودي مهار شوند.
ماده 102 – نرده ها، پاخورها و وسائل ديگر حفاظتي كه در جايگاه داربست به كار رفته‌اند، نبايد از جاي خود برداشته شوند مگر در زماني و در حدي كه براي ورود اشخاص، حمل يا جابجائي مصالح ساختماني لازم باشد.
ماده 103 – جايگاههاي داربستهاي معلق بايد از هر سو داراي حفاظ نرده‌اي و پاخور باشند، اما:
الف ـ اگر كار به نحوي باشد كه نتوان حفاظ را با شرايط بند ب ماده 100 نصب نمود، ارتفاع حفاظ طرف ديوار را ميتوان 70 سانتيمتر اختيار نمود.
ب ـ اگر كارگران روي سكو يا جايگاه بطور نشسته كار ميكنند، نصب حفاظ و پاخور در سمت ديوار الزامي نيست ولي در اين حالت، جايگاه بايد مجهز به طناب، كابل يا زنجيرهائي باشد تا كارگران در صورت سرخوردن بتوانند از آن به عنوان دستگيره استفاده نمايند.
ماده 104 ـ فاصله بين ديوار و جايگاه بايد تا حد امكان كم باشد، مگر در مواردي كه كارگران روي جايگاه بطور نشسته كار ميكنند كه در اين حالت فاصله بين ديوار و جايگاه را ميتوان 45 سانتيمتر اختيار نمود.
مقررات ويژه داربست هاي فلزي لوله‌اي
مقررات كلي
ماده 105 ـ داربستهاي فلزي لوله‌اي بايد داراي شرايط زير باشند:
الف ـ از مواد مناسبي مانند لوله‌هاي فولادي يا فلز مشابهي كه استقامتي نظير فولاد دارد، ساخته شده باشند.
ب ـ استحكام كافي براي نگاهداري بار مورد نظر با ضريب اطمينان چهار داشته باشند.
ماده 106 ـ تمام قطعات عمودي و افقي داربستهاي فلزي لوله‌اي بايد بطور مطمئني به همديگر متصل شوند.
ماده 107 – لوله‌هائي كه در داربستهاي فلزي لوله‌اي به كار ميروند، بايد مستقيم و عاري از زنگزدگي، خوردگي، قرشدگي و ساير معايب باشند.
ماده 108 – سرهاي انتهائي لوله هاي فلزي بايد صاف باشند تا در مواقع افزايش ارتفاع داربست، نقاط اتكا و اتصال، كاملاً روي همديگر قرار گيرند.
ماده 109 ـ لوله‌ها بايد به اندازه و با مقاوت مناسب براي باري كه ميبايد تحمل نمايند، اختيار شوند و در هيچ مورد قطر خارجي آنها كمتر از 5 سانتيمتر نباشد.
پايه‌هاي عمودي
ماده 110 ـ پايه ها در داربستهاي فلزي لوله‌اي بايد هميشه در وضعيت عمودي نگاهداري شوند و محل استقرار آنها روي زمين از استقامت كافي برخوردار بوده و حتي‌الامكان از كفشكهاي فلزي با سطح اتكاء مناسب برخوردار باشند.
ماده 111 ـ اتصالات در پايه‌هاي عمودي بايد به طريق زير باشند:
الف ـ به تيرهاي افقي يا ساير قطعات مقاوم كه مانع جابجائي آنها شود، اتصال داده شوند.
ب ـ به تناوب طوري بسته شوند كه اتصالات مجاور در يك سطح نباشند.
ماده 112 ـ فواصل بين پايه‌هاي عمودي نبايد از اندازه‌هاي زير تجاوز نمايد:
الف ـ 8 /1 براي كارهاي سنگين با قابليت تحمل 350 كيلوگرم بر مترمربع.
ب ـ 3 /2 متر براي كارهاي سبك با قابليت تحمل 125 كيلوگرم بر مترمربع.
تيرهاي افقي
ماده 113 ـ تيرهاي افقي بايد حداقل تا 3 پايه عمودي ادامه داشته و بطور مطمئن به هر پايه عمودي متصل باشند.
ماده 114 ـ اتصالات بين تيرهاي افقي بادي به پايه‌هاي عمودي بسته شده در طبقات مختلف مستقيماَ روي هم قرار نگيرند.
ماده 115 ـ فاصله عمودي بين تيرهاي افقي نبايد از 2 متر تجاوز نمايد.
ماده 116 ـ زماني كه جايگاههاي كار از جاي خود برداشته ميشوند، كليه تيرهاي افقي بايد براي حفظ پايداري داربست در محل خود باقي بمانند.
دستكها
تعريف: دستكها بخشي از داربست هستند كه بر روي آنها جايگاه كار قرار دارد. در داربستهائي كه فقط داراي يك رديف پايه هستند، يك سر دستكها در داخل ديوار قرار ميگيرند، اما در داربستهايي كه به وسيله دو رديف پايه برپا ميشوند هر دو سر دستكها بر روي تيرهاي افقي قرار داده ميشوند.
ماده 117 ـ در داربستهاي فلزي لوله‌اي يك دستك بايد كنار هر پايه عمودي قرار گيرد.
ماده 118 ـ طول هر كدام از دستك ها در داربستهاي فلزي لوله‌اي نبايد از 5 /1 متر تجاوز نمايد.
ماده 119 ـ فاصله دستكها براي كارهاي سنگين در داربستهاي فلزي لوله‌اي نبايد از 90 سانتيمتر و براي كارهاي نيمه‌سنگين از 115 سانتيمتر تجاوز نمايد.
ماده 120 ـ در حالتي كه يك سر دستكهاي داربست به ديوار ساختمان تكيه دارند، بايد حداقل 10 سانتيمتر در داخل ديوار فرو روند.
مهار كردن داربست
ماده 121 ـ داربست بايد به طور مطمئني به ديوار ساختمان مهار شود و نحوه اتصال لوله‌هاي مهار بايد به ترتيب زير باشد:
الف – لوله‌هاي مهار در نقاط برخورد پايه‌ها به تيرهاي افقي به داربست بسته شوند.
ب – انتهاي ديگر لوله‌هاي مهار به بدنه ساختمان به طور محكم بسته شوند.
ج – اولين، آخرين و يكي در ميان از پايه‌ها به وسيله لوله‌هائي به ساختمان مهار شوند.
اتصالات
ماده 122 ـ مفاصل و اتصالات داربستهاي فلزي لوله‌اي بايد:
الف ـ از جنس فولاد چكش‌خوار و غيرقابل خورد شدن يا از مواد مشابهي با همان مشخصات و استقامت باشند.
ب ـ به وسيله قفل و بست يا بوشن و يا سه راهي و چهاراهي بر روي سرتاسر قطعات، به سطوح اتكاء مورد استفاده متصل گردند، به نحوي كه اتصالات هرزه نبوده و حركت و لرزش نداشته باشند.
ماده 123 ـ اتصالات نبايد باعث تغيير شكل در لوله ها شده و يا خود تغيير شكل يابند.
ماده 124 ـ اتصالات داراي پيچ و مهره بايد تا آخرين دندانه كاملاً پيچ و سفت شوند.
داربستهاي معلق با راه اندازي دستي
ماده 125 ـ تيرهاي پيش آمده بايد:
الف ـ داراي مقاومت و سطح مقطع كافي براي تأمين استحكام و پايداري داربست باشند.
ب ـ بطور عمودي به نماي خارجي ساختمان نصب گرند.
ماده 126 – بخش پيش آمده اين تيرها از ساختمان بايد به گونه‌اي باشد كه در زماني كه جايگاه كار (پلات ورم) در حالت آويزات ثابت مانده، فاصله جايگاه از نماي خارجي ساختمان از 30 سانتيمتر نباشد مگر در موارد استثنائي كه در ماده 104 به آن اشاره شده است.
ماده 127 ـ تيرهاي پيش آمده بايد به وسيله پيچ يا وسايل مشابه به طور مطمئني به اجزاء اصلي ساختمان متصل و رها شوند.
ماده 128 ـ پيچ هاي مهار بايد به خوبي سفت شوند و به طور مطمئني تيرهاي پيش آمده را به اسكلت و بدنه ساختمان متصل سازند
ماده 129 ـ در مواقعيكه تيرهاي پيش آمده با كيسه‌هاي شن يا وزنه‌هاي تعادل مهار ميشوند، وسايل فوق بايد به طور اطمينان بخشي به تيرهاي پيش آمده بسته شوند.
ماده 130 ـ در انتهاي هر يك از تيرهاي پيش آمده با هر يك از تيرآهن هاي حمال بايد پيچ هاي متوقف كننده نصب شود.
ماده 131 ـ طنابهاي آويز بايد:
الف ـ از الياف مرغوب طبيعي يا مصنوعي يا سيم فولادي تشكيل شوند.
ب ـ حداقل داراي ضريب اطمينان 10 براي رشته ها و فيبرها و ضريب اطمينان 6 براي سيم فولادي باشند.
ماده 132 ـ طنابهاي آويز بايد دور پولي ها و قرقره هاي مناسبي جمع شوند تا جايگاه بتواند به راحتي و به طور اطمينان بخشي بالا و پائين برود.
ماده 133 ـ طنابهاي آويز بايد به طور مناسبي در مقابل سائيدگي و خوردگي محافظت شوند.
ماده 134 ـ طول جايگاههاي كار (پلات فورمهاي) داربستهاي معلق با راه‌اندازي دستي نبايد از 8 متر و عرض آنها از 60 سانتيمتر تجاوز نمايد.
ماده 135 ـ جايگاههاي كار بايد:
الف ـ به وسيله دو يا چند طناب يا زنجير آويزان باشند، به طوري كه بيش از 5 /3 متر از يكديگر فاصله نداشته باشند.
ب ـ به وسيله نرده‌هائي كه بر روي ركابهاي فلزي تكيه دارند، محافظت شده و اين ركابها به طنابها و زنجيرهاي آويز متصل شوند.
ماده 136 ـ در هيچ زماني طناب مياني نبايد بيشتر از هر يك از دو طناب كناري آن كشيده شود.
ماده 137 ـ ركابهاي جايگاه كار (پلات فورم) بايد از زير تخته‌هاي جايگاه عبور كرده و به طور محكم به آنها بسته شوند.
ماده 138 ـ بيش از دو نفر كارگر نبايد به طور همزمان بر روي جايگاه داربست معلق با راه اندازي دستي كار نمايند.
ماده 139 ـ در مواقعيكه داربست معلق با راه‌اندازي دستي مورد استفاده قرار نمي‌گيرد، بايد به بدنه ساختمان بسته شود يا به سطح زمين پائين آورده شده و ابزار كار و مصالح از روي آن برداشته شود.
ماده 140 ـ داربست معلق با راه اندازي دستي قبل از بكارگيري بايد به وسيله دو بار بارگيري آزمايشي در مسافت كوتاه آزمايش شود.
ماده 141 ـ در داربستهاي معلق با راه‌اندازي دستي كه كارگران بر روي جايگاه آن به طور نشسته كار ميكنند، بايد وسايلي پيش‌بيني شود كه جايگاه را حداقل در فاصله 45 سانتي‌متري بدنه ساختمان نگهدارد تا هنگام تكان خوردن داربست، مانع برخورد زانوهاي كارگران با ديوار گردد.
داربستهاي معلق با راه‌اندازي ماشيني
ماده 142 ـ تيرهاي پيش آمده بايد با مقررات مواد 125 تا 128 و ماده130 مطابقت داشته باشند.
ماده 143 ـ در داربست معلق با راه‌اندازي ماشيني نبايد از كيسه‌هاي شن يا وزنه‌هاي تعادل به عنوان وسايل نگهدارنده و مهار تيرهاي پيش آمده استفاده شود.
ماده 144 ـ فقط كابلهاي آويز فولادي كه با مقررات ماده 131 (ب) منطبق باشند، بايد در داربستهاي معلق با راه‌اندازي ماشيني به كار برده شوند.
ماده 145 ـ طول كابلهاي تعليق بايد به اندازه‌اي باشد كه در وضعيتي كه جايگاه در پائين‌ترين حد خود قرار دارد، حداقل دو دور كابل روي هر استوانه باقي بماند.
ماده 146 ـ انتهاي كابلهاي تعليق بايد به طور مطمئني به وسيله گيره‌ها يا ساير وسائل مؤثر به ماشين بالابر بسته شوند.
ماده 147 ـ ماشينهاي بالابر داربست بايد طوري ساخته و نصب گردند كه بخش متحرك آنها براي بازرسي به آساني در دسترس باشد.
ماده 148 ـ بدنه ماشينهاي بالابر بايد به وسيله پيچها يا وسائل مؤثر ديگر به‌طور مطمئني به تكيه‌گاهها و دستكهاي جايگاه متصل شود.
ماده 149 ـ وينچ‌ها در داربستهاي معلق بايد:
الف ـ از نوع متوقف كننده اتوماتيك باشند يا
ب ـ به ضامن، گيره (شيطانك) و يا وسيله قفل‌كننده موثر ديگر مجهز باشند، به‌طوري‌كه جايگاه را بتوان در هر سطحي به‌طور اطمينان‌بخشي متوقف نمود و مواقعي كه از كنترل دست رها ميشود، گيره به‌طور اتوماتيك عمل كند. همچنين زماني كه گيره قبل از پائين آوردن جايگاه، لزوماً از قيد رها ميشود، يك وسيله مناسب ايمني بايد فراهم باشد تا از برگشت وينچ جلوگيري نمايد.
ماده 150 ـ شستي يا اهرم راه اندازي ماشين بالابر بايد به ترتيبي باشد كه وقتي فشار دست از روي آن رها ميشود، موتور فوراَ متوقف شده و به طور اطمينان‌بخشي جايگاه را نگهدارد.
ماده 151 ـ قسمتهاي متحرك ماشين بالابر بايد حداقل يك بار در هفته بازرسي شود.
ماده 152 ـ زماني كه ماشين بالابر جابجا ميشود، بايد قبل از اينكه مجدداً به كار گرفته شود، مورد بازرسي و معاينه كامل قرار گيرد.
ماده 153 ـ جايگاههاي كار بايد با مقررات ماده 135 منطبق باشند.
ماده 154 ـ طول جايگاههاي كار نبايد از 8 متر و عرض آنها از 5 /1 متر تجاوز نمايد.
ماده 155 ـ در مواقعي كه كارگران بر روي داربستهاي معلق سنگين كار مينمايند، ايمني كابلهاي تعليق بايد به وسيله قفل كردن وينچ‌ها يا طرق مؤثر ديگر تأمين گردد.
ماده 156 ـ بايد از تكان خوردن يا برخورد داربستهاي معلق به بدنه ساختمان به وسيله قيدها، نرده هاي حائل و غيره جلوگيري بعمل آيد.
ماده 157 ـ وقتي كه از داربس معلق براه‌اندازي ماشيني استفاده نمي شود، بايد:
الف ـ كليه ابزارها و ساير وسايل قابل حمل از روي آن برداشته شوند.
ب ـ در محل خود به‌طور اطمينان‌بخشي ثابت شده و يا به سطح زمين پائين آورده شود.
داربست ديوار كوب (Bracket scaffolds)
تعريف: داربست ديواركوب تشكيل ميشود از يك سكوي كار كه به شكل بالكن و به وسيله تكيه‌گاههاي گونياشكل به بدنه ساختمان متصل و مهار ميگردد.
ماده 158 ـ تكيه‌گاههاي داربست ديواركوب بايد داراي مقاومت كافي و از جنس فلز مناسب بوده و به طور اطمينان‌بخشي به وسيله پيچ و مهره و واشر به بدنه ساختمان مهار گردند.
ماده 159 ـ داربست ديواركوب فقط بايد مورد استفاده كارگراني از قبيل درودگران، رنگ كاران و برق كاران كه به لوازم و تجهيزات سنگيني احتياج ندارند، قرار گيرد.
ماده 160 ـ عرض سكوي كار داربست ديواركوب نبايد از 75 سانتيمتر بيشتر باشد.
ماده 161 ـ تكيه گاههاي داربست ديواركوب بايد به گونه اي طراحي شوند تا حداقل در مقابل 175 كيلوگرم بار وارده به قسمت جلو آن مقاومت نمايند.
ماده 162 ـ فاصله بين تكيه‌گاههاي داربست ديواركوب نبايد از 3 متر تجاوز نمايد.
داربست نردباني
ماده 163 ـ داربست نردباني فقط بايد باري كارهاي سبكي به كار رود كه در آنها از مصالح كمي استفاده ميشود و به طور كلي بايد براي انجام كار مورد نظر مناسب باشد (مانند رنگ‌كاري، گچ‌كاري و امثال آن)
ماده 164 ـ نردبانهاي دوطرفه‌اي كه براي پايه‌هاي داربست نردباني به كار ميروند ضمن آنكه بايد داراي مقاومت و استحكام كافي باشند، بايد داراي يكي از دو شرط زير نيز باشند:
الف ـ يا در عمقي از زمين فرو رفته باشند كه با در نظر گرفتن خاك تعيين ميشود.
ب ـ يا به شيوه‌اي روي زيرپايه‌اي‌ها تخته‌هائي قرار داده شوند كه هر دو پايه هر نردبان روي سطح تراز قرار گيرند. همچنين پايه‌هاي آنها به طور محكمي مهار گردند تا از لغزيدنشان جلوگيري شود.
ماده 165 ـ در مواردي كه از نردبان دوطرفه براي ايجاد داربست استفاده ميشود، نبايد ارتفاع داربست از 5 /2 متر بيشتر باشد. همچنين تخته جايگاه بايد در سطح تراز قرار داده شده و از پله سوم بالاي نردبانها بالاتر قرار نگيرد.
ماده 166 ـ از داربست نردباني نبايد در هر زمان بيش از يك نفر استفاده نمايد.
بخش دوم ـ نردبان
ماده 167 ـ پايه‌ها و پله‌هاي نردبان چوبي بايد از چوب مرغوب ساخته شده و الياف چوب در جهت طول قطعات باشند. همچنين اجزاء نردبان بايد فاقد هرگونه عيب و ايراد ظاهري از قبيل ترك، شكستگي و پوسيدگي باشد.
ماده 168 ـ پله‌هاي نردبان چوبي بايد به صورت كام و زبانه به طور محكم به پايه‌ها متصل گرديده باشند. از به كار بردن نردبان چوبي كه پله‌هاي آن فقط به وسيله ميخ و پيچ به پايه ها متصل شده باشند، بايد خودداري گردد.
ماده 169 ـ پله‌هاي نردبان فلزي بايد عاج‌دار باشند تا از لغزش پا بر روي آنها پيشگيري بعمل آيد.
ماده 170 ـ نردبان دوطرفه بايد مجهز به ضامن يا قيدي باشد كه از باز شدن بيش از حد پايه ها جلوگيري نمايد. ضمناَ در حالت باز نبايد ارتفاع آن از 3 متر بيشتر باشد.
ماده 171 ـ طول نردبان يك طرفه قابل حمل نبايد از ده متر تجاوز نمايد.
ماده 172 ـ پله‌ها و پايه‌هاي نردبان بايد از مواد روغني و لغزنده عاري باشند.
ماده 173 ـ از رنگ كردن نردبان چوبي كه باعث پوشيده شدن نواقص آن ميگردد، بايد خودداري بعمل آيد و براي محافظت آن از پوسيدگي، بايد از مواد محافظ شفاف استفاده شود.
ماده 174 ـ نردبانهاي فلزي بايد به وسيله ضدزنگ يا مواد مناسب ديگر در مقابل خوردگي و زنگزدگي محافظت شوند، مگر آنكه از فلزات زنگ نزن از قبيل آلومينيوم ساخته شده باشند.
ماده 175 ـ نردباني كه روي يك پايه تك به وسيله اتصال چوبهاي افقي ساخته شود، نبايد مورد استفاده قرار گيرد.
ماده 176 ـ دو نردبان كوتاه نبايد بهم متصل و به جاي نردبان بلند به كار برده شوند.
ماده 177 ـ از افزودن ارتفاع نردبان به وسيله قرار دادن جعبه يا بشكه و نظاير آن در زير پايه‌هاي نردبان بايد خودداري به عمل آيد.
ماده 178 ـ نردبان دوطرفه نبايد با جمع كردن دو ضلع آن بر روي هم، به جاي نردبان يك طرفه به كار برده شود.
ماده 179 ـ لوله‌هاي بالاي نردبان دوطرفه بايد در فواصل مناسب روغنكاري شوند تا حركت آنها به آساني انجام و از شكسته شدن آنها جلوگيري به عمل آيد.
ماده 180 ـ از نردباني كه پله هاي آن در رفته و معيوب است و يا فاقد يك پله است و يا اينكه پايه هاي ان داراي نقص، ترك و شكستگي است، به هيچ وجه نبايستي استفاده نمود چنانچه نردبان قابل تعمير نيست، بايد فوراً آن را معدوم نمود تا مورد استفاده كسي قرار نگيرد.
ماده 181 ـ در نردبانهاي ثابت براي هر 9 متر ارتفاع بايد يك پاگرد پيش‌بيني گردد و هر قطعه از نردبان كه حدفاصل دوپاگرد است بايد به نحوي قرار گيرد كه در امتداد قطعه قبلي نباشد
ماده 182 ـ نردبان نبايد در جلوي دري كه باز شود قرار داده شود، مگر آنكه در قبلاً به طور محكم بسته و قفل شده باشد.
ماده 183 ـ در جائي كه رفت و آمد زياد است و همچنين در ساختمانهاي بيش از دو طبقه، بايد براي بالا رفتن و پائين آمدن از نردبانهاي جداگانه استفاده شود.
ماده 184 ـ از يك نردبان نبايد در هر زمان بيش از يك نفر استفاده نمايد.
ماده 185 ـ در هنگام استقرار نردبان، بايد فاصله بين پايه نردبان تا پاي ديوار تقريباً در حدود يك چهارم طول نردبان اختيار شود.
ماده 186 ـ در مواردي كه امكان تكيه‌دادن و استقرار نردبان با شيب مناسب و ايمن وجود نداشته باشد، بايد براي جلوگيري از حركت نردبان، تكيه‌گاه يا پايه آن به طور محكم بسته و يا مهار شود.
ماده 187 ـ چنانچه نردبان در محلي كه احتمال لغزش دارد، قرار داده شود، بايد به وسيله گوه يا كفشك لاستيكي شياردار يا ساير وسائل و موانع مشابه، از لغزش پايه ها بر روي زمين جلوگيري بعمل آيد. همچنين تكيه گاه نردبان در قسمت بالا نيز داراي استحكام لازم باشد.
ماده 188 ـ طول نردبان بايد طوري انتخاب شود كه پس از استقرار صحيح آن، انتهاي فوقاني آن حدود يك متر از كف محلي كه كارگر در آن پياده ميشود، بلندتر بوده و اين قسمت اضافي فاقد پله باشد. ضمناً قسمت اضافي ميتواند فقط داراي يك ضلع باشد.
ماده 189 ـ از تكيه دادن نردبان به ستون استوانه اي، از قبيل لوله فلزي يا تير چوبي و غيره و همچنين نبش ديوار بايد جلوگيري به عمل آيد.
ماده 190 ـ كارگران را نبايد به بالا بردن و پائين‌اوردن بارهاي سنگين يا حجيم به وسيله نردبان وادار نمود.
ماده 191 ـ بالا بردن آسفالت يا قير داغ به وسيله نردبان مجاز نمي‌باشد.
فصل پنجم – تخريب
بخش اول – عمليات مقدماتي تخريب
ماده 192 – قبل از اينكه عمليات تخريب شروع شود، بايد بازديد دقيقي از كليه قسمتهاي ساختمان در دست تخريب به عمل آمده و در صورت وجود قسمتهاي خطرناك و قابل ريزش، اقدامات احتياطي از قبيل نصب شمع، سپر، حائل و ستونهاي موقتي جهت مهار آن قسمتها به عمل آيد.
ماده 193 – قبل از شروع كار، جريان برق، گاز، آب و ساير خدمات مشابه با اطلاع و نظارت سازمانهاي مربوطه به طور مطمئن قطع و درصورت نياز به برقراري موقت آنها، اين عمل نيز بايد با موافقت و نظارت سازمانهاي ذيربط و رعايت كليه احتياطات و مقررات ايمني مربوطه انجام گردد.
ماده 194 – منطقه خطر در اطراف ساختمان در دست تخريب بايد كاملاً محصور و علامات خطر و هشداردهنده نصب گردد و از ورود افراد غيرمسئول به منطقه محصور شده جلوگيري بعمل آيد.
ماده 195 – در هنگام شب، مرز منطقه محصور شده بايد با نصب چراغهاي قرمز و يا علائم مشخصه ديگر از قبيل تابلوهاي شبرنگ و غيره مشخص گردد.
ماده 196 – كليه راههاي ورودي و خروجي ساختمان در دست تخريب به جز راهي كه براي عبور و مرور كارگران و افراد مسئول در نظر گرفته شده، بايد مسدود گردد.
ماده 197 – كليه شيشه‌هاي موجود در درها و پنجره ها بايد قبل از شروع عمليات تخريب درآورده شده و در محل مناسبي انبار گردد.
بخش دوم – اصول كلي تخريب
ماده 198 – عمليات تخريب بايد از بالاترين قسمت يا طبقه شروع و به پائين ترين قسمت يا طبقه ختم گردد، مگر در موارد خاصي كه تخريب به طور يكجا و استفاده از مواد منفجره در فونداسيون و از راه دور با رعايت كليه احتياطات و مقررات ايمني مربوطه و كسب مجوزهاي لازم انجام و يا از طريق كشيدن با كابل و واژگون كردن و يا زا طريق ضربه‌زدن با وزنه‌هاي در حال نوسان انجام شود.
ماده 199 – در مواردي كه عمل تخريب از طريق كشش و واژگون كردن انجام ميشود، بايد از كابلهاي فلزي محكم استفاده شده و كليه كارگران و افراد مسئول در فاصله مناسب و مطمئن و كاملاً دور از منطقه خطر مستقر شوند.
ماده 200 – در مواردي كه وزنه‌هاي در حال نوسان براي تخريب استفاده ميشود، بايد در اطراف محل اصابت وزنه، ميدان عملي به عرض 5 /1 برابر ارتفاع ساختمان در نظر گرفته شود.
ماده 201 ـ وزنه‌هاي در حال نوسان مذكور در ماده فوق بايد به ترتيبي كنترل گردند كه به جز ساختمان در دست تخريب به جاي ديگر اصابت ننمايد.
ماده 202 ـ از تخريب قسمتهائي از ساختمان كه باعث تخريب و ريزش ناگهاني قسمتهاي ديگر ساختمان گردد بايد جلوگيري بعمل آيد.
ماده 203 ـ در پايان كار روزانه، قسمتهاي در دست تخريب نبايد در شرايط ناپايداري كه در برابر فشار باد يا ارتعاشات، آسيب پذير باشند، رها گردند.
ماده 204 ـ مصالح و مواد حاصل از تخريب هر قسمت يا طبقه بايد به موقع به محل مناسبي منتقل گردد و انباشته شدن آن به ترتيبي كه مانع از انجام كار شده و يا استحكام طبقات پائين‌تر را به خطر اندازد، جلوگيري به عمل آيد.
ماده 205 ـ ميخ‌هاي موجود در تيرها و تخته هاي حاصل از تخريب بايد بلافاصله به داخل چوب فرو كوبيده و يا كشيده شوند.
ماده 206 ـ در صورت لزوم، جهت جلوگيري از پخش گرد و غبار ناشي از تخريب، بايد در فواصل زماني مناسب قسمتهاي در دست تخريب به وسيله آب فشان مرطوب گردد.
ماده 207 ـ كليه پرتگاهها و دهانه‌هاي موجود در كف طبقات و ساير قسمتها به استثناء دهانه‌هائي كه براي حمل و انتقال مواد و مصالح حاصل از تخريب و يا لوازم كار مورد استفاده قرار ميگيرند، بايد به وسيله نرده يا حفاظهاي مناسب محصور يا پوشانده شوند.
ماده 208 ـ در محوطه تخريب بايد گذرگاههاي مطمئني براي عبور و مرور كارگران در نظر گرفته شود. اين گذرگاهها بايد روشن و فاقد هرگونه مانع باشد.
ماده 209 ـ به استثناء پلكانها، راهروها و نردبانها و درهائي كه براي استفاده كارگران به كار ميرود، بايد كليه راههاي ارتباطي ديگر ساختمان در تمام مدت تخريب مسدود گردد.
ماده 210 ـ در محلهاي ورود و خروج كارگران به ساختمان مورد تخريب، بايد راهروهاي سرپوشيده با حداقل سه متر طول و عرض نيم متر بيش از عرض درب ورودي ساخته شود تا از سقوط مصالح بر روي آنان جلوگيري به عمل آيد.
ماده 211 ـ مصالح ساختماني نبايد به وسيله سقوط آزاد به خارج پرتاب شود، مگر انكه پرتاب از داخل كانالهاي چوبي يا فلزي انجام گيرد.
ماده 212 ـ كانالهاي چوبي يا فلزي كه براي هدايت مصالح به خارج به كار ميروند، چنانچه بيش از 45 درجه شيب داشته باشند. بايد از چهار طرف كاملاَ مسدود باشند، به استثناء دهانه هائي كه براي ورود و خروج مصالح تعبيه گرديده است.
ماده 213 ـ دهانه خارجي كانالهاي چوبي يا فلزي بايد مجهز به دريچه محكمي بوده و در هنگام كار به وسيله يك نفر كارگر مراقبت شود و در ساير مواقع درب آن مسدود باشد. همچنين در ابتداي كانالهاي مزبور نيز بايد تدابير و احتياطات لازم براي جلوگيري از سقوط اتفاقي كارگران به داخل دهانه ورودي به كار برده شود.
ماده 214 ـ محل نگهداري ابزار و وسائل ساختماني و ساختمانهاي موقت كارگران بايد در جائي قرار داشته باشند كه در معرض خطر ريزش يا سقوط مصالح و مواد حاصل از تخريب نباشند.
بخش سوم ـ تخريب و برچيدن ديوارها
ماده 215 ـ ديوار يا قسمتي از ديوار كه ارتفاع آن بيش از 22 برابر ضخامت آن است، نبايد بدون مهارهاي جانبي ازاد بماند.
ماده 216 ـ براي خراب كردن و برچيدن ديوارهاي نازك و مرتفع و فاقد استحكام كافي به طريق دستي بايد از داربست استفاده شود.
ماده 217 – در مواردي كه ديوار از طريق وارد آوردن نيرو و فشار تخريب ميگردد، بايد كليه كارگران و افراد از منطقه ريزش دور نگهداشته شوند.
ماده 218 ـ قبل از خراب كردن هر يك از ديوارهاي داخلي و خارجي، بايد سوراخ ها و دهانه‌هائي كه تا فاصله سه متر از تخريب در كف طبقه قرار دارند، به وسيله مصالح مقاوم به ابعاد كافي پوشانده شوند، مگر آنكه در طبقات پائين مطلقاَ كارگري كار نكند و يا راههاي ورود به اين طبقات قبلاً مسدود شده باشد.
ماده 219 – ديوارهائي كه براي نگهداري خاك زمين يا ساختمانهاي مجاور ساخته شده اند، نبايد تخريب گردند مگر آنكه قبلاَ آن خاك برداشته شده و يا ساختمان مربوطه به وسيله شمع و سپر محافظت شده باشد.
بخش چهارم – تخريب و برچيدن طاقها
ماده 220 ـ در طاق‌هاي ضربي چه هنگامي كه سوراخ در آن ايجاد ميشود و چه هنگام تخريب آن، بايد آجرها و مصالح بين دو تيرآهن تا تكيه‌گاههاي طاق به طور كامل برداشته شود.
ماده 221 – هنگام تخريب طاق، پس از برداشتن قسمتي از طاق، بايد روي تيرآهن با تيرچه ها بطور عرضي الوارهائي حداقل به ضخامت 5 سانتيمتر و به عرض 25 سانتيمتر به تعداد كافي گذارده شود تا كارگران بتوانند در روي آنها مستقر شده و به كار خود ادامه دهند.
ماده 222 ـ هنگام تخريب طاق، بايد طبقه زير آن به طوري مسدود شود كه هيچ يك از كارگران نتوانند در آن رفت و آمد كنند.
بخش پنجم ـ تخريب و برچيدن اسكلت فلزي ساختمان
ماده 223 ـ در صورت استفاده از جرثقيل براي پائين آوردن تيرآهن‌ها و قطعات فولادي، مقررات آيين نامه حفاظتي وسائل حمل و نقل و جابه جا كردن مواد و اشياء در كارگاهها بايد رعايت گردد.
ماده 224 ـ پس از تخريب و برداشتن طاق اگر نصب جرثقيل ساختماني روي تيراهن ضروري باشد، بايد قبلاَ به وسيله الوار تمام اطراف محل نصب جرثقيل به جز قسمتي كه براي حمل وسائل و مواد لازم باشد، پوشانده شده و به طرز محكم و مطمئن استقرار يابد.
ماده 225 ـ هنگام پائين‌آوردن تيرآهنهاي بريده شده به وسيله جرثقيل، براي حفظ تعادل و جلوگيري از لنگر بار بايد از طناب هدايت كننده استفاده شود.
ماده 226 ـ از آويزان شدن كارگران به كابل دستگاههاي بالابر يا استقرار آنان روي تيرآهنهاي در حال حمل جلوگيري به عمل آيد.
ماده 227 – هنگام استفاده از جرثقيل براي حمل كپسولهاي اكسيژن و استيلن بايد از محفظه‌هائي استفاده شود كه اين كپسولها به طور مطمئن در آن مستقر شده باشند.
ماده 228 – قبل از بريدن تيرآهن بايد احتياط هاي لازم به منظور جلوگيري از نوسانات آزاد تيرآهن بعد از برش بعمل آيد تا صدمه‌اي به اشخاص يا وسائل وارد نيايد.
ماده 229 – پائين آوردن تيرآهنهاي بريده شده بايد به طور آهسته انجام شود و انداختن آنها از بالا مطلقاً ممنوع است.
ماده 230 – هنگامي كه تخريب ساختمان فلزي بدون استفاده از جرثقيل انجام مي گيرد، بايد قبل از برداشتن تيرآهن ها و ستون هاي هر طبقه، كف طبقه زير آن با الوار پوشانيده شود.
بخش ششم ـ تخريب دودكشهاي بلند، برجها و سازه‌هاي مشابه
ماده 231 – دودكشهاي بلند، برجها و سازه هاي مشابه، نبايد از طريق انفجار يا واژگوني تخريب شوند، مگر انكه قبلاَ محدوده حفاظت شده و مطمئني با وسعت كافي در اطراف آن در نظر گرفته شده باشد.
ماده 232 – در صورتي كه قرار باشد سازه‌هاي مذكور در ماده 231 به طريق دستي تخريب گردند، بايد از داربست استفاده شود.
ماده 233 – به تناسب تخريب سازه هاي مذكور از بالا به پائين، سكوي داربست نيز بايد به تدريج پائين آورده شود، به ترتيبي كه همواره محل استقرار كارگران مربوطه پائين تر از نقطه بالائي سازه بوده و اين اختلاف ارتفاع كمتر از 50 سانتيمتر و بيشتر از 150 سانتيمتر نباشد.
ماده 234 – از ايستادن و استقرار كارگران در بالاي سازه هاي مذكور بايد جلوگيري بعمل آيد.
ماده 235 ـ مصالح حاصله از تخريب سازه‌هاي مورد بحث بايد از داخل به پائين ريخته شده و براي جلوگيري از تجمع مصالح بايد قبلاً دريچه‌اي در پائين‌ترين قسمت سازه جهت جهت تخليه آن ايجاد شود.
ماده 236 ـ تخليه مصالح مذكور در ماده فوق، فقط بايد پس از توقف كار تخريب انجام شود.
ماده 237 ـ در صورت استفاده از بالابر، تكيه‌گاه آن بايد مستقل از داربست باشد.
فصل ششم – گودبرداري و حفاري
بخش اول – عمليات مقدماتي گودبرداري و حفاري
ماده 238 – قبل از اينكه عمليات گودبرداري و حفاري شروع شود، اقدامات زير بايد انجام شود:
الف ـ زمين مورد نظر از لحاظ استحكام دقيقاَ مورد بررسي قرار گيرد.
ب ـ موقعيت تأسيسات زيرزميني از قبيل كانالهاي فاضلاب، لوله‌كشي آب، گاز، كابلهاي برق، تلفن و غيره كه ممكن است در حين انجام عمليات گودبرداري موجب بروز خطر و حادثه گردند و يا خود دچار خسارت شوند، بايد مورد شناسائي قرار گرفته و در صورت لزوم نسبت به تغيير مسير دائم يا موقت و يا قطع جريان آنها اقدام گردد.
ج ـ در صورتي كه تغيير مسير يا قطع جريات تأسيسات مندرج در بند ب امكان پذير نباشد بايد به طرق مقتضي از قبيل نگهداشتن به طور معلق و يا محصور كردن و غيره، نسبت به حفاظت آنها اقدام شود.
د ـ موانعي از قبيل درخت، تخته سنگ و غيره از زمين مورد نظر خارج گردند.
ه ـ ـ در صورتي كه عمليات گودبرداري و حفاري احتمال خطري براي پايداري ديوارها و ساختمانهاي مجاور در برداشته باشد، بايد از طريق نصب شمع، سپر و مهارهاي مناسب و رعايت فاصله مناسب و ايمن گودبرداري و در صورت لزوم با اجراي سازه‌هاي نگهبان قبل از شروع عمليات، ايمني و پايداري آنها تأمين گردد.
بخش دوم ـ اصول كلي گودبرداري و حفاري
ماده 239 ـ اگر در مجاورت محل گودبرداري و حفاري كارگراني مشغول به كار ديگري باشند، بايد اقدامات احتياطي براي ايمني آنان به عمل آيد.
ماده 240 ـ ديوارهاي هر گودبرداري كه عمق ان بيش از 120 سانتيمتر بوده و احتمال خطر ريزش وجود داشته باشد، بايد به وسيله نصب شمع، سپر و مهارهاي محكم و مناسب محافظت گردد. مگر آنكه ديواره‌ها داراي شيب مناسب (كمتر از زاويه پايدار شيب خاكريزي) باشند.
ماده 241 ـ در مواردي كه عمليات گودبرداري و حفاري در مجاورت خطوط راه آهن، بزرگراهها و يا مراكز و تأسيساتي كه توليد ارتعاش مينمايند، انجام شود، بايد تدابير احتياطي از قبيل نصب شمع، سپر و مهارهاي مناسب براي جلوگيري از خطر ريزش اتخاذ گردد.
ماده 242 ـ مصالح حاصل از گودبرداري و حفاري نبايد به فاصله كمتر از نيم متر از لبه گود ريخته شود. همچنين اين مصالح نبايد در پياده‌رو و معابر عمومي به نحوي انباشته شود كه مانع عبور و مرور گردد.
ماده 243 ـ ديواره‌هاي محل گدبرداري و حفاري در موارد ذيل بايد دقيقاً مورد بررسي و بازديد قرار گرفته و در نقاطي كه خطر ريزش به وجود آمده است، وسائل ايمني نصب و يا نسبت به تقويت آنها اقدام گردد:
الف ـ بعد از يك وقفه 24 ساعته يا بيشتر در كار.
ب ـ بعد از هرگونه عمليات انفجاري.
ج ـ بعد از ريزش ناگهاني.
د ـ بعد از صدمات اساسي به مهارها.
ه ـ ـ بعد از يخبندان‌هاي شديد.
و ـ بعد از بارانهاي شديد.
ماده 244 ـ در محلهائي كه احتمال سقوط اشياء به محل گودبرداري و حفاري وجود دارد، بايد موانع حفاظتي براي جلوگيري از وارد شدن آسيب به كارگران پيش‌بيني گردد.
همچنين براي پيشگيري از سقوط كارگران و افراد عابر به داخل محل گودبرداري و حفاري نيز بايد اقدامات احتياطي نيز بايد اقدامات احتياطي از قبيل محصور كردن محوطه گودبرداري، نصب نرده ها، موانع، وسائل كنترل مسير، علائم هشداردهند و غيره انجام شود.
ماده 245 – شبها دركليه معابر و پياده روهاي اطاف محوطه گودبرداري و حفاري بايد روشنائي كافي تأمين شود و همچنين علائم هشداردهنده شبانه از قبيل چراغهاي احتياط، تابلوهاي شبرنگ و غيره در اطراف منطقه محصور شده نصب گردد، به طوري كه كليه عابران و رانندگان وسائل نقليه از فاصله كافي و به موقع متوجه خطر گردند.
ماده 246 – قبل از قرار دادن ماشين‌آلات و وسائل مكانيكي از قبيل جرثقيل، بيل مكانيكي، كاميون و غيره و يا انباشتن خاكهاي حاصل از گودبرداري و حفاري و مصالح ساختماني در نزديكي لبه‌هاي گود، بايد شمع، سپر و مهارهاي لازم جهت افزايش مقاومت در مقابل بارهاي اضافي در ديواره گود نصب گردد.
ماده 247 – در صورتي كه از وسائل بالابر براي حمل خاك و مواد حاصل از گودبرداري و حفاري استفاده شود، بايد پايه‌هاي اين وسائل به طور محكم و مطمئن نصب گرديده و خاك و مواد مذكور نيز بايد با محفظه‌هاي ايمن و مطمئن بالا آورده شود.
ماده 248 – هرگاه ديواري جهت حفاظت يكي از ديواره‌هاي گودبرداري مورد استفاده قرار گيرد، بايد به وسيله مهارهاي لازم پايداري آن تأمين شود.
ماده 249 – در صورتي كه از موتورهاي احتراق داخلي در داخل گود استفاده شود، بايد با اتخاذ تدابير فني، گازهاي حاصله از كار موتور به طور مؤثر از منطقه كار كارگران تخليه گردد.
ماده 250 – چنانچه وضعيت گود يا شيار به نحوي است كه روشنائي كافي يا نور طبيعي تأمين نمي شود، بايد جهت جلوگيري از حوادث ناشي از قفدان روشنائي، از منابع نور مصنوعي استفاده شود.
ماده 251 – در صورتي كه احتمال نشت و تجمع گازهاي سمي خطرناك در داخل كانال وجود داشته باشد بايد با اتخاذ تدابير فني و نصب وسائل تهويه، هواي منطقه تنفسي كارگران به طور مؤثر تهويه گردد. همچنين در صورت تجمع آب در كانال بايد نسبت به تخليه آن اقدام شود.
ماده 252 – در مواردي كه حفاري در زير پياده روها ضروري باشد، بايد جهت پيشگيري از خطر ريزش، اقدامات احتياطي از قبيل نصب مهارهاي مناسب با استقامت كافي انجام و با نصب موانع، نرده ها و لائم هشداردهنده، منطقه خطر به طور كلي محصور و از عبور و مرور افراد جلوگيري به عمل آيد.
ماده 253 – در گودها و شيارهائي كه عمق آنها از يك متر بيشتر باشد، نبايد كارگر را به تنهايي به كار گمارد.
ماده 254 – در حفاري با بيل و كلنگ بايد كارگران به فاصله كافي از يكديگر به كار گمارده شوند.
ماده 255 – در شيارهاي عميق و طولاني كه عمق آنها بيش از يك متر باشد، بايد به ازاء حداكثر هر سي متر طول، يك نردبان كار گذارده شود. لبه بالائي نردبان بايد تا حدود يك متر بالاتر از لبه شيار ادامه داشته باشد.
بخش سوم – راههاي ورود و خروج به محل گودبرداري و حفاري
ماده 256 – براي رفت و آمد كارگران به محل گودبرداري بايد راههاي ورودي و خروجي مناسب و ايمن در نظر گرفته شود. در محل گودهائي كه عمق ان بيش از 6 متر باشد، بايد براي هر شش متر يك سكو و يا پاگرد براي نردبانها، پله ها و راههاي شيب دار پيش‌بيني گردد. اين سكوها يا پاگردها و همچنين راههاي شيب‌دار و پلكانها بايد به وسيله نرده‌هاي مناسب محافظت شوند.
ماده 257 – عرض معابر و راههاي شيب‌دار ويژه وسايط نقليه نبايد كمتر از چهار متر باشد و در طرفين آن بايد موانع محكم و مناسبي نصب گردد. در صورتي كه اين حفاظ از چوب ساخته شود قطر آن نبايد از بيست سانتيمتر كمتر باشد.
ماده 258 – در محل گودبرداري بايد يك نفر نگهبان مسئول نظارت بر ورود و خروج كاميونها و ماشين آلات سنگين باشد و نيز براي آگاهي كارگران و ساير افراد، علائم هشداردهنده در معبر ورود و خروج كاميونها و ماشين‌آلات مذكور نصب گردد.
ماده 259 – راههاي شيب‌دار و معابري كه در زمين‌هاي سخت (بدون استفاده از تخته هاي چوبي) ساخته ميشود، بايد بدون پستي و بلندي و ناهمواري باشد.
ماده 260 – افرادي كه در عمليات گودبرداري و حفاري به كار گرفته ميشوند، بايد داراي تجربه كافي بوده و همچنين افراد ذيصلاح بر كار آنان نظارت نمايند.
بخش چهارم (منسوخه 07ˏ10ˏ1400) – حفر چاههاي آب و فاضلاب با وسائل دستي
ماده 261 – كليه پيمانكاران چاه‌كن بايد داراي وسائل و ابزار كار سالم و بدون نقص و همچنين وسائل حفاظت فردي طبق ضوابط آيين‌نامه حفاظتي حفر چاههاي دستي و آيين نامه وسائل حفاظت انفرادي، به ويژه كلاه ايمني، پمپ هوادهي، چكمه لاستيكي، كمربند ايمني و طناب نجات باشند و اين وسائل را در اختيار كارگران خود قرار داده و در مورد كاربر صحيح ان نظارت نمايند.
ماده 262 – افرادي كه در عمليات حفر چاههاي آب و فاضلاب به كار گرفته ميشوند، بايد داراي تجربه كافي در اين امر بوده و پيمانكاران مربوطه بر كار آنان نظارت نمايند.
ماده 263 – در انتخاب محل حفر چاه فاضلاب بايد موقعيت چاههاي فاضلاب قديمي مورد توجه قرار گرفته و فاصله چاه جديد با چاه قديم با نظر مهندس … و يا پيمانكار اصلي صاحب‌كار به اندازه‌اي در نظر گرفته شود كه خطر ريزش و مرتبط شدن خودبه‌خود دو چاه وجود نداشته باشد و يا قبل از شروع حفاري، نسبت به تخليه چاه فاضلاب قديمي و پركردن آن با خاك و شفته يا مصالح مناسب ديگر اقدام گردد.
ماده 264 – در هر مرتبه ورود مقني به چاه، بايد بررسي لازم از نظر وجود گازهاي سمي و خطرناك و همچنين كمبود اكسيژن به عمل آيد
ماده 265 – براي پيشگيري از خطرات و عوارض مربوط به كمبود اكسيژن و وجود گازهاي زيان‌آور و خطرناك، بايد به وسيله پمپ هوادهي نسبت به تهويه هواي چاه اقدام گردد و چنانچه شرايط كار به نحوي باشد كه اقدام فوق كافي و مؤثر نباشد، بايد كارگر مقني به ماسك تنفسي با هواي فشرده و لوله خرطومي مجهز گردند.
ماده 266 – مقني قبل از ورود به چاه بايد طناب نجات و كمربند را به خود بسته و انتهاي آزاد طناب نجات را در بالاي چاه در نقطه ثابتي محكم نموده باشد.
ماده 267 – پس از خاتمه كار روزانه، دهانه چاه بايد به وسيله صفحات محكم، مقاوم و مناسب به نحو ايمن پوشانده شده و علامت‌گذاري شود.
ماده 268 – دهانه چاه بايد به عمق حداقل 5 /1 متر با آجر و ملات سيمان طوقه‌چيني شده و در خاتمه عمليات طوري مسدود و پوشانده شود كه مقاومت كافي در برابر بارهاي وارده و نيز عوامل جوي داشته باشد، همچنين در زمينهائي كه خاك دستي ريخته شده باشد، عمل طوقه‌چيني بايد بعد از برداشتن خاك دستي انجام شود.
ماده 269 – لوله‌هاي فاضلاب بايد از طريق گلدان به چاه مرتبط گردند. همچنين گلدان بايد داراي استحكام كافي بوده و نحوه استقرار آن در دهانه چاه به نحوي باشد كه بتواند فاضلاب را به طور عمودي و در امتداد محور استوانه چاه هدايت و از ريزش آب به ديواره چاه جلوگيري نمايد.
ماده 270 – چنانچه دهانه چاه داراي درب باشد، اين درب بايد مجهز به قفل و بست مناسب و مطمئن باشد.
ماده 271 – براي هر نوع چاه اعم از آب يا فاضلاب بايد لوله هواكش مناسب پيش‌بيني شود.
ماده 272 – محل چاه بايد در نقشه نهايي ساختمان دقيقاً مشخص باشد. همچنين در خاتمه عمليات ساختماني بر روي محل احداث يا پوشش دهانه چاه نيز بايد علائم مشخصه نصب گردد.
ماده 273 – در عمليات حفر چاه با وسائل دستي، بايد علاوه بر موارد فوق، مفاد آيين نامه و مقررات حفاظتي حفر چاههاي دستي نيز رعايت گردد.
فصل هفتم – ساخت و برپا نمودن اسكلتهاي فلزي و بتني
ماده 274 – هنگام برپا نمودن اسكلت فلزي و نصب ستونها، تيرها و خرپاها، تا زماني كه جوشكاري لازم انجام نگرديده و يا حداقل نصف پيچ و مهره‌ها بسته نشده‌اند، نبايد كابل نگهدارنده جرثقيل را از آنها جدا نمود.
ماده 275 – قبل از نصب تيرآهن بر روي تيرآهن ديگر، تيرآهن زيرين بايد صد در صد پيچ و مهره و يا جوشكاري شده باشد.
ماده 276 – براي بالابردن تيرهاي آهن و ساير اجزاء اسكلت فلزي، نبايد از زنجير استفاده شود، بلكه بايد كابلهاي فلزي يا طناب هاي محكم مناسب با ضرائب اطمينان مندرج در «آيين‌نامه وسائل حمل و نقل و جابجا كردن مواد و اشياء در كارگاهها» به كار برده شود. همچنين براي جلوگيري از خمش بيش از حد كابل فلزي، بايد چوب يا مواد مناسب ديگري در بين تيرآهن و كابل قرار داده شود.
ماده 277 – تيرها و ستونها بايد بلافاصله پس از نصب و جوشكاري و يا پيچ و مهره‌شدن، از نظر اطمينان به انجام صحيح و كامل كار، مورد بازديد قرار گيرند.
ماده 278 – هنگام بالابردن تيرآهن و ساير اجزاء اسكلت فلزي به وسيله جرثقيل، بايد براي جلوگيري از نوسان شديد آنها و ايجاد حادثه، به وسيله چند رشته طناب و به طور دستي، حركت آنها را كنترل نمود.
ماده 279 – در قسمتهاي مناسبي از اجزاء اسكلت فلزي، بايد نقاط اتصال كافي براي قلاب طناب مهار و داربستهاي معلق پيش‌بيني شود.
ماده 280 – در مواقع بارندگي شديد يا وزش بادهاي سخت و يا در مواردي كه به علت ناكافي بودن روشنائي، احتمال خطر حادثه افزايش مييابد، بايد از ادامه عمليات برپائي اسكلت فلزي جلوگيري بعمل آيد.
ماده 281 – تيرآهن و ساير اجزاء اسكلت فلزي در هنگام نصب نبايد آغشته به برف، يخ و ساير مواد لغزنده باشند.
ماده 282 – هنگام برپا نمودن اسكلت فلزي بايد از ورود افراد به داخل منطقه خطر جلوگيري بعمل آيد.
ماده 283 – جوشكاري الكتريكي اسكلت فلزي بوسيله داربستهاي آويزان كه با كابل نگهداري ميشوند، مجاز نمي‌باشد.
ماده 284 – كابلهاي دستگاههاي جوشكاري الكتريكي بايد داراي پوشش عايق مطمئن و بدون زدگي باشند.
ماده 285 – كليه اجزاء قالب بتن و همچنين وسائلي از قبيل جكها، تيرها، شمع ها و غيره كه براي پايه‌گذاري، شمع‌بندي و مهاركردن قالبها مورد استفاده قرار ميگيرند، بايد واجد استحكام و مقاومت كافي بود و با ضريب ايمني بارگذاري حداقل 5 /2 طراحي و ساخته شوند.
ماده 286 – قالب بتن بايد قبل از بتن‌ريزي بازديد و نسبت به استحكام و پايداري كليه اجزاء قالب، مهارها و غيره اطمينان حاصل شود تا در موقع بتن ريزي از فروريختن قالب پيشگيري بعمل آيد.
ماده 287 – در موقع برداشتن قالب بتن بايد از گرفتن كامل بتن اطمينان حاصل گردد و احتياط هاي لازم به منظور حفاظت كارگران از خطر احتمالي سقوط بتن يا قالب بعمل آيد.
ماده 288 – در قسمتي كه بتي ريخته ميشود، براي جلوگيري از سقوط چرخ‌دستي يا فرغون به محل بتن‌ريزي، بايد در كناره آن موانعي تعبيه گردد.
ماده 289 – هنگامي كه كارهاي بنائي در طبقات زيرين انجام ميشود، نصب تيرآهن، انجام كارهاي بتني و غيره در طبقات بالاتر در صورتي مجاز خواهدبود كه سقف هاي مربوطه به طور كامل زده شده باشند.
ماده 290 – دستگاه بتن ساز بايد مجهز به ضامن باشد تا در هنگام تميز كردن دستگاه، از بكار افتادن اتفاقي آن پيشگيري بعمل آيد.
ماده 291 – عمليات برپا نمودن اسكلت هاي فلزي و همچنين اجراي سازه هاي بتني از قبيل قالب‌بندي، آرماتوربندي، ساخت و ريختن بتن در قالبها بايد توسط اشخاص ذيصلاح انجام شود.
فصل هشتم – انبار كردن مصالح
ماده 292 – در مواردي كه انبار كردن موقت مصالح و نخاله‌هاي ساختماني در محل عبور و مرور عمومي يا مجاور آن، اجتناب ناپذير باشد، اين كار بايد با رعايت دقيق مفاد ماده 11 صورت گيرد.
ماده 293 – از انباركردن مصالح ساختماني در نزديكي لبه گودبرداري، دهانه چاه يا هر نوع پرتگاه بايد جلوگيري به عمل آيد.
ماده 294 – آجر و سفال نبايد با بيش از دو متر ارتفاع انباشته شود و اطراف آن بايد با موانع مناسب محصور گردد.
ماده 295 – از انباشتن مصالحي از قبيل شن، ماسه، خاك و غيره، در كنار تيغه‌ها بايد جلوگيري به عمل آيد. همچنين در صورت انباشتن مصالح مذكور در كنار ديوارها، بايد به ترتيبي عمل شود كه فشار بيش‌ازحد به ديوار وارد نشود.
ماده 296 – انبار شن و ماسه و سنگ بايد مرتباً مورد بازديد قرار گيرد تا در اثر برداشتن، موجبات ريزش آنها بر روي كارگران و ايجاد حادثه فراهم نگردد.
ماده 297 – كيسه‌هاي سيمان و گچ و غيره نبايد بيش از ده رديف در روي هم چيده شوند، مگر آنكه از اطراف به وسائل مطمئن مهار گردند و در اين صورت نيز بايد در هر پنج رديف كه روي هم چيده ميشوند، يك كيسه از هر طرف عقب‌نشيني گردد.
ماده 298 – هنگام برداشتن كيسه‌ها، هر رديف افقي بايد به طور كامل برداشته شود و سپس از رديف بعدي شروع گردد.
ماده 299 – برداشتن مصالح انبار شده بايد از بالاترين قسمت شروع گردد.
ماده 300 – الوارها بايد روي چوبهاي عرضي قرار داده شوند، به طوري كه كاملاً روي زمين قرار نگيرند و چنانچه ارتفاع الوارهاي انبار شده از يك متر تجاوز نمايد، در ارتفاع هر يك متر بايد الوارهاي عرضي بين رديف ها قرار داده شود.
ماده 301 – تيرهاي آهن بايد با ارتفاع كم طوري روي هم انباشته شوند كه امكان غلتيدن آنها نباشد.
ماده 302 – ورقهاي فلزي بايد با ارتفاع كم طوري روي هم انباشته شده و ارتفاع آن از يك متر تجاوز ننمايد.
ماده 303 – هنگام انبار نمودن لوله‌هاي فلزي، بايد طرفين آنها با موانع مناسب مهار گردد تا از غلطيدن آنها و ايجاد حادثه پيشگيري بعمل آيد.
فصل نهم – مقررات متفرقه
ماده 304 – از كاركردن كارگران بر روي بام ساختمانها در هنگام باد، طوفان و بارندگي شديد و يا هنگامي كه سطح بام پوشيده از يخ باشد، جلوگيري بعمل آيد.
ماده 305 – از بكار گمارد كارگران بي‌تجربه و تازه كار بر روي سقفهاي شيب‌دار بايد جلوگيري بعمل آيد.
ماده 306 – در هنگام كار بر روي سقفهاي پوشيده از صفحات شكننده مانند صفحات موج‌دار نورگير و يا ورقهاي آزبست ـ سيمان (ايرانيت)، بايد از نردبانها يا صفحات كراولينگ با عرض حداقل 25 سانتيمتر استفاده شود. تعداد نردبانها يا صفحات كراولينگ بايد حداقل دو عدد باشد تا براي جابجا كردن يكي از آنها، نياز به ايستادن بر روي ورقهاي شكننده نباشد.
ماده 307 – در لبه سقفهاي شيب‌دار بايد موانع مناسب و كافي جهت جلوگيري از لغزش و سقوط كارگر و يا ابزار كار پيش‌بيني شود.
ماده 308 – كارگراني كه بر روي سقفهاي شيب‌دار با شيب بيش از 20 درجه كار مي كنند، بايد مجهز به كمربند ايمني و طناب نجات باشند و در صورت امكان تورهاي حفاظتي در زير محل كار نصب گردد.
ماده 309 – ورقهاي مذكور در ماده 306 بايد فاقد هرگونه نقص، ترك و شكستگي بوده و فاصله تكيه گاههاي زير آن به اندازه‌اي باشد كه صفحات، تحمل بارهاي وارده را داشته باشند.
ماده 310 – معابري كه براي عبور چرخ دستي يا فرغون ساخته ميشوند، بايد داراي سطح صاف باشند و براي عبور هر فرغون حداقل يك متر عرض منظور شود.
ماده 311 – از قرار دادن بار، اعمال فشار و تكيه‌دادن داربست يا نردبان به كارهاي بنائي كه ملات آن هنوز به طور كامل نگرفته و سفت نشده باشد، بايد جلوگيري بعمل آيد.
ماده 312 – شعله‌هاي باز، مشعل، كبريت مشتعل و غيره، نبايد در مجاورت دهانه‌هاي مجاري فاضل آب، خطوط اصلي گاز و مجاري مشابه قرار داده شود.
ماده 313 – نصب پلاك سنگي روي نماي ساختمان فقط در صورتي مجاز است كه به وسيله رول پلاك يا وسائل مناسب ديگر به طور محكم و ايمن مهار و از جدا شدن و سقوط آن پيشگيري بعمل آيد.
ماده 314 – هنگام پوشش كف اطاقها و سالنها با موكت يا مواد پلاستيكي، استعمال دخانيات بايد اكيدا ممنوع و همچنين كپسولهاي اطفاء حريق مناسب از قبيل نوع پودر شيميائي بايد در دسترس و آماده به كار باشد.
ماده 315 – قبل از شروع به كار پوشش كف اطاقها و سالنها با موكت يا مواد پلاستيكي، بايد پنجره ها كاملاً باز و از تهويه طبيعي محل كار اطمينان حاصل شود. ضمناً چنانچه تهويه مصنوعي نيز مورد نظر باشد، بايد مكنده هوا در سمت بيرون پنجره نصب و قبل از شروع كار روشن گردد. استفاده از بنزين و ديگر مواد سريع‌الاشتعال به عنوان رقيق‌كننده چسب خطرناك و ممنوع مي باشد.
ماده 316 – جكهائي كه در عمليات ساختماني مورد استفاده قرار ميگيرند، بايد كاملاً سالم و بدون نواقصي از قبيل ترك‌خوردگي، سائيدگي، پيچيدگي و غيره باشند. همچنين حداكثر ظرفيت جك بايد بر روي آن در محل مناسبي به فارسي حك شده و يا به طريق مناسب ديگري مشخص شده باشد.
ماده 317 – جك نبايد بيش از ميزان حداكثر ظرفيت آن بارگذاري شود.
ماده 318 – جكي كه نقص فني داشته باشد، بايد به طور مشخص علامت‌گذاري و از دسترس افراد كارگاه ساختماني خارج گردد.
ماده 319 – ظرف محتوي قير داغ نبايد در محوطه بسته نگهداري شود، مگر آنكه قسمتي از محوطه باز بوده و تهويه به طور كامل انجام گيرد.
ماده 320 – براي گرم كردن بشكه هاي محتوي قير جامد، بايد ترتيبي اتخاذ گردد كه ابتدا قسمت فوقاني قير در ظرف ذوب شود و از حرارت دادن و تابش شعله به قسمتهاي زيرين ظرف قير در ابتداي كار جلوگيري بعمل آيد.
ماده 321 – استفاده از چهارپايه هاي كوتاه در عمليات سبك ساختماني و تعميرات جزئي در صورتي مجاز است كه واجد استحكام و سطح اتكاء كافي و مطمئن باشد.
ماده 322 – بالا كشيدن اجسام سنگين و حجيم از جمله تيرآهن، قطعات فولادي و غيره به صورت دستي با طناب، كابل و غيره مجاز نبوده و بايد از بالابرهاي مكانيكي مناسب استفاده شود.
ماده 323 – نقل و انتقال كارگران ساختماني در قسمت حمل بار وسائل نقليه موتوري يا به وسيله ساير ماشين‌آلات ساختماني مجاز نمي‌باشد.
ماده 324 – كليه مسحدثات موقت كارگاه از قبيل استراحت گاه، ساختمان اداري، انبار مصالح، راههاي ارتباطي به كارگاه و غيره، بايد داراي استحكام و مقاومت كافي باشند.
اين آيين‌نامه مشتمل بر 9 فصل و 324 ماده باستناد مواد 85 و 86 قانون كار جمهوري اسلامي ايران در جلسه مورخ 17 /2 /1381 شورايعالي حفاظت فني مورد بررسي نهائي و تائيد قرار گرفت و در تاريخ 9 /6 /1381 به تصويب وزير كار امور اجتماعي رسيد.
مصوب 1381/06/09 وزیر کار و امور اجتماعی
فصل اول - هدف، دامنه شمول و تعاریف
هدف از تدوین این آیین‌نامه پیشگیری از حوادث منجر به صدمات و خسارات جانی و مالی در عملیات ساختمانی و تامین ایمنی و حفاظت نیروی انسانی شاغل در کارگاههای ساختمانی است.
مقررات این آیین‌نامه به استناد ماده 85 قانون کار جمهوری اسلامی ایران تدوین و در مورد کلیه کارگاههای ساختمانی لازم‌الاجرا است.
صاحب کار شخصی است حقیقی یا حقوقی که مالک ی. ق. م. قانونی مالک کارگاه ساختمانی بوده و انجام یک یا چند نوع از عملیات ساختمانی را به یک یا چند پیمانکار محول مینماید و یا خود راساً یک یا تعدادی کارگر را در کارگاه ساختمانی متعلق به خود بر طبق مقررات قانون‌کار به کار میگمارد که در حالت دوم کارفرما محسوب میگردد.
ه - - تعریف مهندس … شخصی است حقیقی یا حقوقی که بر طبق قانون مهندسی و کنترل ساختمان دارای پروانه اشتغال به کار مهندسی از وزارت مسکن و شهرسازی است و در حدود صلاحیت خود، مسئولیت نظارت بر تمام یا قسمتی از عملیات ساختمانی را بر عهده میگیرد.
حادثه ناشی از کار به استناد ماده 60 قانون تامین اجتماعی حادثه‌ای است که در حین انجام وظیفه و به سبب آن برای کارگر اتفاق میافتد و موجب صدماتی بر جسم و روان وی میگردد. حوادثی که برای کارگر در حین اقدام به منظور نجات سایر افراد حادثه‌دیده در کارگاه و مساعدت به آنان روی میدهد نیز حادثه ناشی از کار محسوب میگردد.
ماده 2 - قبل از شروع عملیات ساختمانی مربوط به تاسیس کارگاههای جدید یا توسعه کارگاههای موجود، باید طبق ماده 87 قانون کار، نقشه‌های ساختمانی و طرح‌های موردنظر از لحاظ پیش‌بینی در امر حفاظت فنی و بهداشت کار برای اظهارنظر و تایید به واحد کار و امور اجتماعی محل ارائه گردد.
ماده 7 - هرگاه مهندسان ناظر در ارتباط با نحوه اجرای عملیات ساختمانی ایراداتی مشاهده نمایند که احتمال خطر وقوع حادثه را در برداشته باشد، باید فوراً مراتب را همراه با راهنمائی‌ها و دستورالعملهای لازم، کتباً به کارفرما یا کارفرمایان مربوطه اطلاع داده و رونوشت آن را به واحد کار و اموراجتماعی محل و مرجع صدور پروانه ساختمان تسلیم نماید. کارفرما موظف است کار را در تمام یا قسمتی از کارگاه که مورد ایراد و اعلام خطر واقع شده، متوقف و کارگران را از محل خطر دور و اقدامات مقتضی در مورد رفع خطر به عمل آورد.
ماده 8 - کارفرما باید وقوع هرگونه حادثه ناشی از کار منجر به فوت یا نقص عضو را کتباً در اسرع وقت و قبل از آنکه علائم و آثار از بین رفته باشد، به واحد کار و امور اجتماعی محل اطلاع دهد.
ماده 9 - کارفرما باید وقوع هرگونه حادثه ناشی از کار را ظرف مدت سه روز اداری به شعبه سازمان تامین اجتماعی محل اطلاع دهد و نسبت به تکمیل و ارائه فرم ویژه گزارش حادثه اقدام نماید.
ماده 10 - کارگاه ساختمانی باید به طور مطمئن و ایمن محصور و از ورود افراد متفرقه و غیرمسئول به داخل آن جلوگیری به عمل آید. همچنین نصب تابلوها و علائم هشداردهنده که در شب و روز قابل رویت باشد، در اطراف کارگاه ساختمانی ضروری است.
الف - مجوز لازم از مرجع صدور پروانه ساختمان و سایر مراجع ذیربط و مسئول اخذ گردد.
ب - نحوه قراردادن، چیدن یا ریختن این وسائل و مصالح و انتخاب مکان آن به ترتیبی باشد که حوادثی برای عابران و وسائل نقلیه بوجود نیاورد و در اطراف آن نرده های متحرک و وسائل کنترل مسیر و همچنین تابلوها و علائم هشداردهنده که در شب و روز از فاصله مناسب قابل رویت باشد نصب گردد.
الف - سرپوش حفاظتی باید ب. ت. ب. ارتفاع و وضعیت ساختمان چنان طراحی و ساخته شود که در اثر ریزش مصالح و ابزار کار بر روی آن هیچگونه خطری متوجه افرادی که از زیر آن عبور مینمایند، نگردد.
ب - زاویه سرپوش حفاظتی را نسبت به سطح افقی میتوان بین 30 تا 45 درجه بسوی ساختمان اختیار نمود.
الف - چنانچه فاصله ساختمان در دست تخریب از معبر عمومی کمتر از 40 درصد ارتفاع اولیه آن باشد.
ب - در صورتی که فاصله ساختمان در دست احداث یا تعمیر و بازسازی کمتر از 25 درصد ارتفاع نهایی آن باشد.
ج - در مواردی که فاصله ساختمان در دست تخریب، احداث یا تعمیر و بازسازی از معابر عمومی بیش از حدنصاب‌های مقرر در بندهای الف و ب باشد، اما ب. ت. ب. شرایط و مقتضیات خاص، به نظر بازرس کار یا مرجع صدور پروانه ساختمان با مهندس … موقتی ضروری تشخیص داده شود.
الف - ارتفاع راهرو سرپوشیده نباید کمتر از 5 /2 متر و عرض آن نیز نباید کمتر از 5 /1 متر و یا عرض پیاده روی موجود باشد.
ب - راهرو باید فاقد هرگونه مانع بوده و دارای روشنائی لازم طبیعی یا مصنوعی دائمی باشد.
ج - سقف راهرو باید توانایی تحمل حداقل 700 کیلوگرم بر متر مربع فشار را داشته باشد. به علاوه سایر قسمتهای آن باید تحمل بار مربوط و فشار مذکور را داشته باشد.
د - سقف راهرو باید از الوار به ضخامت حداقل 5 سانتیمتر ساخته شده و الوارها طوری در کنار هم قرار گرفته باشند که از ریزش مصالح ساختمانی به داخل راهرو جلوگیری به عمل آید.
ه - - اطراف بیرونی سقف راهرو باید به وسیله دیواره شیب داری از چوب یا شبکه فلزی مقاوم محصور باشد. زاویه این حفاظ را نسبت به سقف میتوان بین 30 تا 45 درجه به طرف خارج اختیار نمود.
و - در صورتی که راهرو دارای درهای جانبی برای ورود و خروج مصالح و نخاله‌های ساختمانی و غیره باشد، این درها باید همواره بسته باشند، مگر در موارد مذکور که باید مراقبت کافی به عمل آید.
الف - ارتفاع آن در مورد راه پله‌ها و سطوح شیب‌دار حداقل 75 سانتیمتر و درسایر موارد حداقل 90 سانتیمتر باشد.
ب - در فواصل حداکثر 2 متر، دارای پایه‌های عمودی محکم باشد.
ج - در اجزاء آن قسمتهای تیز و برنده وجود نداشته باشد.
الف - در مورد دهانه های باز با ابعاد کمتر از 45 سانتیمتر، تخته یا الوارهای چوبی با قطر حداقل 5 /2 سانتیمتر.
ب - در مورد دهانه های باز با ابعاد بیشتر از 45 سانتیمتر، تخته یا الوارهای چوبی با قطر حداقل 5 سانتیمتر.
ماده 20 - برای جلوگیری از خطر برق گرفتگی و کاهش اثرات زیان‌آور میدانهای الکترومغناطیسی ناشی از خطوط برق فشار قوی، باید مقررات مربوط به حریم خطوط انتقال و توزیع نیروی برق، در کلیه عملیات ساختمانی و نیز در تعیین محل احداث بناها و تاسیسات، رعایت گردد.
ماده 21 - قبل از شروع عملیات ساختمانی در مجاورت خطوط هوایی برق فشار ضعیف، باید مراتب به اطلاع مسئولان و مراجع ذیربط رسانیده شود تا اقدامات احتیاطی لازم از قبیل قطع جریان، تغییر موقت یا دائم مسیر یا روکش کردن خطوط مجاور ساختمان با مواد مناسب از قبیل لوله های پلی اتیلن یا شلنگ های لاستیکی و غیره انجام شود.
ماده 22 - کلیه هادیها، خطوط و تاسیسات برقی در محوطه و حریم عملیات ساختمانی باید برق دار فرض شوند، مگر آنکه خلاف آن ثابت گردد.
ماده 25 - بکاربردن ماشین‌آلات و تجهیزات ساختمانی در نزدیکی خطوط انتقال نیروی برق باید با رعایت مواد 20 و 21 صورت گیرد.
ماده 26 - قسمتهای مختلف دستگاهها و وسائل بالابر باید طبق برنامه ذیل مورد بازدیدهای دوره‌ای یا معاینه فنی و آزمایش قرار گیرند:
الف - بازدید روزانه کلیه لوازم، بستن و بلند کردن بار از قبیل قلابها، حلقه‌ها، اتصالات، کابلها، زنجیرها و غیره، از نظر فرسودگی، خوردگی، شکستگی و هر نوع عیوب ظاهری دیگر، توسط اپراتور و مسئول دستگاه.
ب - بازدید فنی کلیه قسمتهای دستگاه، هفته ای یکبار، توسط شخص متخصص یا مسئول فنی دستگاه و ارائه گزارش به سرپرست مربوطه
ج - معاینه فنی و آزمایش کلیه قسمتهای دستگاه توسط اشخاص متخصص و صدور گواهینامه اجازه کار هر سه ماه یکبار و همچنین قبل از استفاده برای اولین بار یا پس از هرگونه جابجائی و نصب در محل جدید.
ماده 27 - کلیه تعمیرات اساسی و تعویض قطعات و لوازم اصلی که بر روی دستگاه بالابر انجام میشود، باید در دفتر ویژه ای ثبت و توسط متخصص مربوطه امضا گردد. این دفتر همراه با گواهینامه های اجازه کار موضوع بند ج ماده 26، باید نزد مالک و کارفرمای دستگاه نگاهداری و در هنگام لزوم ارائه گردد.
الف - مجهز به شیطانک یا ضامن باشد تا مانع جدا شدن اتفاقی بار از آن گردد.
ب - حداکثر باری که میتوان به وسیله آن بلند نمود، به طور واضح بر روی آن حک شده باشد.
ج - در صورتی که نوع کار ایجاب نماید، مجهز به دستگیره مناسبی باشد که بتوان آن را در حالت تعلیق، تغییر مکان داده و آن را در وضع مناسبی قرار داد.
ماده 31 - میزان حداکثر مجاز بار بدون خطر زنجیرها، کابلها و سایر وسائل بلند کردن و بستن بار باید بر روی پلاک فلزی درج و به آنها متصل باشد.
در مورد جرثقیلهای برجی، استحکام و مقاومت زمین محل استقرار دستگاه قبل از شروع عملیات نصب و مونتاژ باید مورد بررسی قرار گیرد. همچنین نحوه مهار این دستگاهها باید به ترتیبی باشد که در مقابل حداکثر نیروی باد و طوفان در محل، مقاومت کافی داشته باشد.
ماده 33 - هر دستگاه بالابر علاوه بر اپراتور یا راننده، باید دارای یک نفر کمک اپراتور یا علامت‌دهنده نیز باشد. این شخص باید در مورد نحوه علامت‌دادن با دستها یا وسایل هشدار دهنده و نوع علائم مشخصه و یکنواخت، آموزش لازم را دیده باشد.
ماده 34 - مسیر حرکت و محل استقرار جرثقیل ها و دیگر وسائل بالابر قبلاَ به طور دقیق بازدید و بررسی شود تا در موقع حرکت و کار، خطری از طریق برخورد با سیم و کابلهای برق یا تاسیسات و بناهای موجود و یا سقوط در محلهای حفاری شده و غیره، متوجه اپراتور، کارگران و افراد دیگر نشود.
ماده 39 - در هنگام بهره‌برداری از جرثقیلهای سیار موتوری باید دقت شود که جکها به طور صحیح استفاده و در محل مناسب استقرار یابند.
ماده 40 - در هنگام باد، طوفان و بارندگی شدید، باید از کار کردن با دستگاهها و وسائل بالابر خودداری شود.
الف - به ترتیبی باشد که راننده یا اپراتور را در برابر شرایط جوی و گرد و غبار محافظت نموده و نیز میدان دید کافی برای او تامین نماید.
ب - کلیه شیشه های درها و پنجره ها از نوع مقاوم و نشکن باشد.
ج - دارای رکاب و دستگیره ای باشد که راننده یا اپراتور بتواند به راحتی و با ایمنی کامل سوار و پیاده شود.
د - پله و رکاب ترجیحاً مشبک و پنجره‌ای باشد تا گل و لای بر روی آن متراکم نشده و باعث لغزش پای راننده و اپراتور نگردد. ضمناً از آلوده شدن آن به روغن، گریس یا سایر مواد لغزنده باید جلوگیری به عمل آید.
ماده 47 - استفاده از ماشین‌آلات راهسازی و ساختمانی در غیر از موضوع تعریف شده ممنوع م. ب..
ماده 51 - در کارگاههائی که از ماشین‌آلات خاکبرداری و یا وسائل موتوری ویژه حمل و جابجائی مصالح ساختمانی استفاده میشود، باید راههای ورود و خروج ایمن و مناسب برای آنها ایجاد و نسبت به نصب علائم خطر و هشداردهنده مناسب اقدام گردد.
ماده 52 - در بارگیری و تخلیه وسائل نقلیه موتوری ویژه حمل و جابجائی مصالح ساختمانی باید نکات زیر مورد توجه قرار گیرد:
الف - وزن تقریبی مصالح بار شده از ظرفیت وسیله نقلیه تجاوز ننماید
ب - ارتفاع بار از دیواره‌های اتاق بارگیری تجاوز نماید و در مواردی که نوع و وضعیت بار به ترتیبی باشد که این امر اجتناب‌ناپذیر گردد، باید به وسیله کابل فلزی یا طناب مناسب نسبت به مهار آن به طور مطمئن و ایمن اقدام شود.
ج - مصالحی از قبیل آجر، سنگ و غیره باید به وسیله برزنت یا توریهای محکم پوشیده و محفوظ شوند، مگر آنکه ارتفاع بار از ارتفاع دیواره‌های اطاق بارگیری کمتر باشد. در مورد مصالح ریزدانه پوشش بار الزامی است.
د - در هنگام بارزدن قطعات و مصالح سنگین و حجیم از قبیل تیرآهن، قطعات ساخته شده اسکلت‌های فلزی، لوله‌های بزرگ و غیره، باید طوری روی هم چیده شوند که هنگام تخلیه بار و بازکردن دیواره‌های اطاق بارگیری، از لغزش آنها بر روی هم و ایجاد حادثه پیشگیری به عمل آید. هم چنین نحوه بارگیری و توزیع قطعات مذکور در اطاق بارگیری باید به ترتیبی باشد که مرکز ثقل کامیون را به یک سمت آن متوجه نساخته و تعادل آن در هنگام حرکت حفظ شود.
ه - - در بارگیری و تخلیه قطعات و مصالح سنگین و حجیم باید از وسائل مکانیکی استفاده شود.
و - در موقع بار زدن مواد و مصالحی از قبیل شن، ماسه، سنگ، آجر، خاک، نخاله و ضایعات ساختمانی به وسیله لودر و بیل مکانیکی و یا قطعات و مصالح سنگین و حجیم به وسیله جرثقیل، باید سرنشینان وسیله نقلیه آن را ترک و تا پایان بارگیری در محل مناسبی مستقر شوند
ز - در هنگام بارگیری یا تخلیه وسائل نقلیه موتوری، باید علاوه بر استفاده از ترمزدستی، از موانع مناسب از قبیل بلوک‌های چوبی نیز برای جلوگیری از حرکت اتفاقی و مهار وسائل مذکور استفاده شود.
ح - در مواردی که کار تخلیه و بارگیری در محیط‌های بسته انجام میشود، باید تهویه لازم و کافی صورت گیرد. در غیر این صورت باید موتور وسیله نقلیه خاموش شود.
ماده 53 - دهانه‌های سیلوهای مصالح ساختمانی و قیف تغذیه‌کننده تراک میکسر و پمپ بتن باید به وسیله چند میله عمود بر هم حفاظ‌گذاری شوند تا از سقوط افراد به داخل آنها جلوگیری به عمل‌آید.
ماده 54 - کف توقفگاه ماشین‌آلات سنگین ساختمانی و وسائل نقلیه‌موتوری ویژه حمل و جابه جایی مصالح ساختمانی باید دارای شرایط زیر باشد:
الف - همواره و حتی‌الامکان قابل شستشو باشد.
ب - از استحکام کافی برخوردار باشد تا در هنگام زدن جک در زیر ماشین‌آلات و وسائل نقلیه موتوری، از در رفتن جک و ایجاد حادثه جلوگیری به عمل آید.
ج - مجاری مناسبی در آن پیش‌بینی شده باشد تا در صورت ریزش یا نشت مواد سوختی، مواد مذکور به چاله‌ها و مخازن قابل تخلیه هدایت گردند.
ماده 55 - در کلیه عملیات ساختمانی که امکان انجام آنها از روی زمین یا کف طبقات ساختمان و یا با استفاده از نردبان به طور ایمن و بدون خطر امکان‌پذیر نباشد، باید از داربست استفاده شود.
ماده 56 - برپاکردن، پیاده کردن و دادن تغییرات اساسی در داربستها باید تحت نظارت شخص ذیصلاح و به وسیله کارگرانی که در اینگونه کارها تجربه کافی دارند انجام گیرد.
ماده 57 - اجزاء داربستها و کلیه وسائلی که در آن به کار میروند باید از مصالح مناسب و مرغوب، طوری طراحی، ساخته و آماده شوند که واجد شرایط ایمن کار برای کارگران بوده و تحمل چهار برابر بار مورد نظر را داشته باشند.
ماده 58 - قطعات چوبی که در ساخت داربست به کار میروند باید از کیفیت مرغوبی برخوردار بوده و الیاف بلندی داشته باشند. همچنین عاری از هرگونه عیوب و بدون گره، پوسته، کرم‌خوردگی و پوسیدگی بوده و نیز رنگ نشده باشند.
ماده 60 - وسایلی که برای ساخت داربستها به کار میروند باید در شرایط خوبی در انبار نگاهداری شوند و از وسایل نامناسب جدا گردند.
ماده 61 - از طنابهای لیفی در مکانهایی که احتمال آسیب‌دیدگی اینگونه طنابها وجود دارد، نباید استفاده شود.
ماده 62 - طنابهائی که با اسیدها یا مواد خورنده و فرساینده دیگر در تماس بوده‌اند، یا معیوبند نباید به کار گرفته شود.
ماده 63 - میخ‌هائی که برای اتصال اجزاء داربست چوبی به کار برده میشوند، باید به اندازه های مناسب و تعداد کافی باشند و تا انتها به طور کامل کوبیده شوند نه اینکه نیمه‌کاره کوبیده شده و سپس خم گردند. همچنین در داربست نباید میخ های چدنی به کار برده شود.
ماده 64 - داربستها باید با ضریب اطمینانی تا چهار برابر حداکثر بارگیری طراحی شده و به طور ایمن مهار گردند.
ماده 65 - به جزداربستهای مستقل، هر داربستی باید در فاصله‌های مناسب، در دوجهت عمودی و افقی محکم به ساختمان مهار شود.
ماده 66 - هر سازه و هر وسیله‌ای که به عنوان تکیه گاه و جایگاه کار در مورد استفاده قرار میگیرد، باید طبق اصول فنی ساخته شده و پایه محکمی داشته باشد و با مهاربندی مناسبی استوار گردد.
ماده 67 - پایه‌های داربست باید به طور مطمئن و محکم مهار شود تا مانع نوسان و جابجائی و لغزیدن داربست گردد.
ماده 68 - در داربستهای مستقل حداقل یک سوم تیرهای حامل جایگاه، تا پیاده‌شدن کامل داربست باید در جای خود باقی بمانند و بر حسب مورد به تیرهای افقی یا به تیرهای افقی یا به تیرهای عمودی به طور محکم بسته شوند.
الف - قبل از شروع به استفاده از آن
ب - پس از هرگونه تغییرات، تعویض اجزاء و یا ایجاد وقفه طولانی در استفاده از آن.
ج - پس از قرار گرفتن در معرض باد، طوفان، زلزله و غیره که استحکام و پایداری داربست مورد تردید باشد.
ماده 73 -- هیچ بخشی از داربست را نباید پیاده کرد و داربست را در حالتی بجا گذاشت که بتوان از بخشهای باقیمانده استفاده نمود، مگر آنکه بخش بجامانده منطبق با این مقررات باشد.
ماده 76 - در موقع پیاده کردن داربست باید مراقبت لازم به عمل آید که کلیه میخها از قطعات پیاده شده چوبی، کشیده شوند.
ماده 78 - تا آنجا که امکان دارد، بار روی داربست باید به طور یکنواخت توزیع گردد تا از عدم تعادل خطرناک داربست جلوگیری شود.
الف - بخشهای متشکله داربست به دقت بازرسی شده و در صورت لزوم به نحو مناسبی به مقاومت آن افزوده شود.
ب - از حرکت و جابجائی تیرهای افقی داخل دیواری جلوگیری شود.
ج - پایه‌های عمودی به طور محکمی به بخش مقاوم ساختمان و در محلی که دستگاه بالابر باید نصب گردد، متصل و مهار شوند.
ماده 87 - هیچ بخشی از جایگاه کار نباید بر روی آجرهای لق، لوله های آب، دودکش و سایر مصالح غیر مطمئن و نامناسب قرار گیرد.
ماده 88 - از جایگاه داربست زمانی باید استفاده شود که ساخت آن به اتمام رسیده و وسایل حفاظتی لازم به طور مناسبی نصب شده باشد.
ماده 89 - عرض جایگاه کار باید با نوع کار مناسب باشد و در هر بخش آن گذرگاه بازی به عرض حداقل 60 سانتیمتر بدون هرگونه مانع فراهم گردد.
ماده 90 - در هیچ موردی عرض جایگاه نباید از اندازه‌های زیر کمتر باشد:
الف - 60 سانتیمتر، اگر جایگاه فقط برای عبور اشخاص به کار میرود.
ب - 80 سانتیمتر، اگر از جایگاه برای قرار دادن مصالح ساختمانی استفاده میشود.
ج - 110 سانتیمتر، اگر از جایگاه برای نگاهداری جایگاه یا سکوی بلندتر دیگری استفاده میشود.
د - 130 سانتیمتر، اگر از جایگاه برای نصب یا شکل دادن به سنگهای نمای ساختمان استفاده میشود.
ه - - 150 سانتیمتر، اگر از جایگاه هم برای نگاهداری سکوی بلندتر دیگر و هم برای نصب و شکل دادن به سنگهای نمای ساختمان استفاده میشود.
ماده 91 - به طور کلی عرض جایگاهی که با تیرهای داخل دیواری نگاهداری میشود، نباید از 150 سانتیمتر بیشتر باشد.
ماده 92 - یک فضای خالی بالاسری، حداقل به ارتفاع 180 سانتیمتر باید بالای هر جایگاه کار در نظر گرفته شود.
ماده 93 - جایگاه هر داربست باید حداقل یک متر پائین‌تر از منتهی‌الیه تیرهای عمودی قرار گیرد.
ماده 94 - الوارهائی که جزئی از جایگاه کار بشمار میآیند، باید دارای شرایط زیر باشند:
الف - با در نظر گرفتن فاصله بین تیرهای تکیه گاه جایگاه، ضخامت آنها ایمنی لازم را تامین نماید. در هیچ موردی ضخامت الوارها از 5 سانتیمتر کمتر نبوده و ضخامت‌ها مساوی باشند.
ب - عرض آنها با هم مساوی و حداقل 25 سانتیمتر باشد.
ماده 95 - هر الوار که جزئی از جایگاه کار بشمار میآید، نباید بیش از 4 برابر ضخامت آن از انتهای تکیه گاه تجاوز نماید.
ماده 96 - الوارها نباید روی همدیگر قرار گیرند تا خطر برخورد پای کارگران به لبه الوارها و افتادن آنان به حداقل کاهش یابد و نیز جابجائی چرخهای دستی به آسانی صورت گیرد.
ماده 97 - الوارهائی که جزء سکوی کار بشمار میآیند، باید حداقل با سه تکیه‌گاه نگاهداری شوند، مگر آن که فاصله بین تکیه‌گاهها و ضخامت الوارها به اندازه‌ای باشد که خطر شکم دادن بیش از حد و یا بلند شدن سر دیگر تخته در بین نباشد.
ماده 98 - جایگاههای کار باید به شیوه‌ای ساخته شوند که الوارهای تشکیل دهنده آنها، هنگام استفاده جابه‌جا نشوند.
ماده 99 - هر سکو یا جایگاه که بیش از 2 متر بالای زمین یا کف قرار دارد، باید دارای تخته‌بندی نزدیک هم باشد تا هیچ نوع ابزار، لوازم کار و مصالح از لای آنها به پائین سقوط ننماید. ضمناَ استقرار تخته‌ها در امتداد همدیگر به شکلی باشد که برخورد پا به لبه انها ممکن نگردد.
الف - حفاظ از جنس مرغوب و مناسب و دارای استحکام کافی باشد.
ب - نرده بالائی بین 90 تا 110 سانتیمتر بالای سطح جایگاه قرار گیرد.
ج - برای جلوگیری از سرخوردن کارگران و یا افتادن مصالح ساختمانی و ابزار کار از روی جایگاه، پاخوری در لبه باز جایگاه به بلندی 15 سانتیمتر و ضخامت حداقل 5 /2 سانتیمتر نصب شود.
د - نرده میانی بین پاخور و نرده بالائی قرار داده شود.
ه - - حتی‌الامکان سرپوش مناسب حفاظتی در لبه خارجی جایگاه نصب گردد.
الف - اگر کار به نحوی باشد که نتوان حفاظ را با شرایط بند ب ماده 100 نصب نمود، ارتفاع حفاظ طرف دیوار را میتوان 70 سانتیمتر اختیار نمود.
ب - اگر کارگران روی سکو یا جایگاه به طور نشسته کار میکنند، نصب حفاظ و پاخور در سمت دیوار الزامی نیست ولی در این حالت، جایگاه باید مجهز به طناب، کابل یا زنجیرهائی باشد تا کارگران در صورت سرخوردن بتوانند از آن به عنوان دستگیره استفاده نمایند.
ماده 104 - فاصله بین دیوار و جایگاه باید تا حد امکان کم باشد، مگر در مواردی که کارگران روی جایگاه به طور نشسته کار میکنند که در این حالت فاصله بین دیوار و جایگاه را میتوان 45 سانتیمتر اختیار نمود.
ماده 105 - داربستهای فلزی لوله‌ای باید دارای شرایط زیر باشند:
الف - از مواد مناسبی مانند لوله‌های فولادی یا فلز مشابهی که استقامتی نظیر فولاد دارد، ساخته شده باشند.
ب - استحکام کافی برای نگاهداری بار مورد نظر با ضریب اطمینان چهار داشته باشند.
ماده 106 - تمام قطعات عمودی و افقی داربستهای فلزی لوله‌ای باید به طور مطمئنی به همدیگر متصل شوند.
ماده 109 - لوله‌ها باید به اندازه و با مقاوت مناسب برای باری که میباید تحمل نمایند، اختیار شوند و در هیچ مورد قطر خارجی آنها کمتر از 5 سانتیمتر نباشد.
ماده 110 - پایه ها در داربستهای فلزی لوله‌ای باید همیشه در وضعیت عمودی نگاهداری شوند و محل استقرار آنها روی زمین از استقامت کافی برخوردار بوده و حتی‌الامکان از کفشکهای فلزی با سطح اتکاء مناسب برخوردار باشند.
ماده 111 - اتصالات در پایه‌های عمودی باید به طریق زیر باشند:
الف - به تیرهای افقی یا سایر قطعات مقاوم که مانع جابجائی آنها شود، اتصال داده شوند.
ب - به تناوب طوری بسته شوند که اتصالات مجاور در یک سطح نباشند.
ماده 112 - فواصل بین پایه‌های عمودی نباید از اندازه‌های زیر تجاوز نماید:
الف - 8 /1 برای کارهای سنگین با قابلیت تحمل 350 کیلوگرم بر مترمربع.
ب - 3 /2 متر برای کارهای سبک با قابلیت تحمل 125 کیلوگرم بر مترمربع.
ماده 113 - تیرهای افقی باید حداقل تا 3 پایه عمودی ادامه داشته و به طور مطمئن به هر پایه عمودی متصل باشند.
ماده 114 - اتصالات بین تیرهای افقی بادی به پایه‌های عمودی بسته شده در طبقات مختلف مستقیماَ روی هم قرار نگیرند.
ماده 115 - فاصله عمودی بین تیرهای افقی نباید از 2 متر تجاوز نماید.
ماده 116 - زمانی که جایگاههای کار از جای خود برداشته میشوند، کلیه تیرهای افقی باید برای حفظ پایداری داربست در محل خود باقی بمانند.
ماده 117 - در داربستهای فلزی لوله‌ای یک دستک باید کنار هر پایه عمودی قرار گیرد.
ماده 118 - طول هر کدام از دستک ها در داربستهای فلزی لوله‌ای نباید از 5 /1 متر تجاوز نماید.
ماده 119 - فاصله دستکها برای کارهای سنگین در داربستهای فلزی لوله‌ای نباید از 90 سانتیمتر و برای کارهای نیمه‌سنگین از 115 سانتیمتر تجاوز نماید.
ماده 120 - در حالتی که یک سر دستکهای داربست به دیوار ساختمان تکیه دارند، باید حداقل 10 سانتیمتر در داخل دیوار فرو روند.
ماده 121 - داربست باید به طور مطمئنی به دیوار ساختمان مهار شود و نحوه اتصال لوله‌های مهار باید به ترتیب زیر باشد:
ماده 122 - مفاصل و اتصالات داربستهای فلزی لوله‌ای باید:
الف - از جنس فولاد چکش‌خوار و غیرقابل خورد شدن یا از مواد مشابهی با همان مشخصات و استقامت باشند.
ب - به وسیله قفل و بست یا بوشن و یا سه راهی و چهاراهی بر روی سرتاسر قطعات، به سطوح اتکاء مورد استفاده متصل گردند، به نحوی که اتصالات هرزه نبوده و حرکت و لرزش نداشته باشند.
ماده 123 - اتصالات نباید باعث تغییر شکل در لوله ها شده و یا خود تغییر شکل یابند.
ماده 124 - اتصالات دارای پیچ و مهره باید تا آخرین دندانه کاملاً پیچ و سفت شوند.
ماده 125 - تیرهای پیش آمده باید:
الف - دارای مقاومت و سطح مقطع کافی برای تامین استحکام و پایداری داربست باشند.
ب - به طور عمودی به نمای خارجی ساختمان نصب گرند.
ماده 127 - تیرهای پیش آمده باید به وسیله پیچ یا وسایل مشابه به طور مطمئنی به اجزاء اصلی ساختمان متصل و رها شوند.
ماده 128 - پیچ های مهار باید به خوبی سفت شوند و به طور مطمئنی تیرهای پیش آمده را به اسکلت و بدنه ساختمان متصل سازند
ماده 129 - در مواقعیکه تیرهای پیش آمده با کیسه‌های شن یا وزنه‌های تعادل مهار میشوند، وسایل فوق باید به طور اطمینان بخشی به تیرهای پیش آمده بسته شوند.
ماده 130 - در انتهای هر یک از تیرهای پیش آمده با هر یک از تیرآهن های حمال باید پیچ های متوقف کننده نصب شود.
ماده 131 - طنابهای آویز باید:
الف - از الیاف مرغوب طبیعی یا مصنوعی یا سیم فولادی تشکیل شوند.
ب - حداقل دارای ضریب اطمینان 10 برای رشته ها و فیبرها و ضریب اطمینان 6 برای سیم فولادی باشند.
ماده 132 - طنابهای آویز باید دور پولی ها و قرقره های مناسبی جمع شوند تا جایگاه بتواند به راحتی و به طور اطمینان بخشی بالا و پائین برود.
ماده 133 - طنابهای آویز باید به طور مناسبی در مقابل سائیدگی و خوردگی محافظت شوند.
ماده 134 - طول جایگاههای کار (پلات فورمهای) داربستهای معلق با راه‌اندازی دستی نباید از 8 متر و عرض آنها از 60 سانتیمتر تجاوز نماید.
ماده 135 - جایگاههای کار باید:
الف - به وسیله دو یا چند طناب یا زنجیر آویزان باشند، به طوری که بیش از 5 /3 متر از یکدیگر فاصله نداشته باشند.
ب - به وسیله نرده‌هائی که بر روی رکابهای فلزی تکیه دارند، محافظت شده و این رکابها به طنابها و زنجیرهای آویز متصل شوند.
ماده 136 - در هیچ زمانی طناب میانی نباید بیشتر از هر یک از دو طناب کناری آن کشیده شود.
ماده 137 - رکابهای جایگاه کار (پلات فورم) باید از زیر تخته‌های جایگاه عبور کرده و به طور محکم به آنها بسته شوند.
ماده 138 - بیش از دو نفر کارگر نباید به طور همزمان بر روی جایگاه داربست معلق با راه اندازی دستی کار نمایند.
ماده 139 - در مواقعیکه داربست معلق با راه‌اندازی دستی مورد استفاده قرار نمی‌گیرد، باید به بدنه ساختمان بسته شود یا به سطح زمین پائین آورده شده و ابزار کار و مصالح از روی آن برداشته شود.
ماده 140 - داربست معلق با راه اندازی دستی قبل از بکارگیری باید به وسیله دو بار بارگیری آزمایشی در مسافت کوتاه آزمایش شود.
ماده 141 - در داربستهای معلق با راه‌اندازی دستی که کارگران بر روی جایگاه آن به طور نشسته کار میکنند، باید وسایلی پیش‌بینی شود که جایگاه را حداقل در فاصله 45 سانتی‌متری بدنه ساختمان نگهدارد تا هنگام تکان خوردن داربست، مانع برخورد زانوهای کارگران با دیوار گردد.
ماده 142 - تیرهای پیش آمده باید با مقررات مواد 125 تا 128 و ماده130 مطابقت داشته باشند.
ماده 143 - در داربست معلق با راه‌اندازی ماشینی نباید از کیسه‌های شن یا وزنه‌های تعادل به عنوان وسایل نگهدارنده و مهار تیرهای پیش آمده استفاده شود.
ماده 144 - فقط کابلهای آویز فولادی که با مقررات ماده 131 (ب) منطبق باشند، باید در داربستهای معلق با راه‌اندازی ماشینی به کار برده شوند.
ماده 145 - طول کابلهای تعلیق باید به اندازه‌ای باشد که در وضعیتی که جایگاه در پائین‌ترین حد خود قرار دارد، حداقل دو دور کابل روی هر استوانه باقی بماند.
ماده 146 - انتهای کابلهای تعلیق باید به طور مطمئنی به وسیله گیره‌ها یا سایر وسائل موثر به ماشین بالابر بسته شوند.
ماده 147 - ماشینهای بالابر داربست باید طوری ساخته و نصب گردند که بخش متحرک آنها برای بازرسی به آسانی در دسترس باشد.
ماده 148 - بدنه ماشینهای بالابر باید به وسیله پیچها یا وسائل موثر دیگر به‌طور مطمئنی به تکیه‌گاهها و دستکهای جایگاه متصل شود.
ماده 149 - وینچ‌ها در داربستهای معلق باید:
الف - از نوع متوقف کننده اتوماتیک باشند یا
ب - به ضامن، گیره (شیطانک) و یا وسیله قفل‌کننده موثر دیگر مجهز باشند، به‌طوری‌که جایگاه را بتوان در هر سطحی به‌طور اطمینان‌بخشی متوقف نمود و مواقعی که از کنترل دست رها میشود، گیره به‌طور اتوماتیک عمل کند. همچنین زمانی که گیره قبل از پائین آوردن جایگاه، لزوماً از قید رها میشود، یک وسیله مناسب ایمنی باید فراهم باشد تا از برگشت وینچ جلوگیری نماید.
ماده 150 - شستی یا اهرم راه اندازی ماشین بالابر باید به ترتیبی باشد که وقتی فشار دست از روی آن رها میشود، موتور فوراَ متوقف شده و به طور اطمینان‌بخشی جایگاه را نگهدارد.
ماده 151 - قسمتهای متحرک ماشین بالابر باید حداقل یک بار در هفته بازرسی شود.
ماده 152 - زمانی که ماشین بالابر جابجا میشود، باید قبل از اینکه مجدداً به کار گرفته شود، مورد بازرسی و معاینه کامل قرار گیرد.
ماده 153 - جایگاههای کار باید با مقررات ماده 135 منطبق باشند.
ماده 154 - طول جایگاههای کار نباید از 8 متر و عرض آنها از 5 /1 متر تجاوز نماید.
ماده 155 - در مواقعی که کارگران بر روی داربستهای معلق سنگین کار مینمایند، ایمنی کابلهای تعلیق باید به وسیله قفل کردن وینچ‌ها یا طرق موثر دیگر تامین گردد.
ماده 156 - باید از تکان خوردن یا برخورد داربستهای معلق به بدنه ساختمان به وسیله قیدها، نرده های حائل و غیره جلوگیری به عمل آید.
ماده 157 - وقتی که از داربس معلق براه‌اندازی ماشینی استفاده نمی شود، باید:
الف - کلیه ابزارها و سایر وسایل قابل حمل از روی آن برداشته شوند.
ب - در محل خود به‌طور اطمینان‌بخشی ثابت شده و یا به سطح زمین پائین آورده شود.
ماده 158 - تکیه‌گاههای داربست دیوارکوب باید دارای مقاومت کافی و از جنس فلز مناسب بوده و به طور اطمینان‌بخشی به وسیله پیچ و مهره و واشر به بدنه ساختمان مهار گردند.
ماده 159 - داربست دیوارکوب فقط باید مورد استفاده کارگرانی از قبیل درودگران، رنگ کاران و برق کاران که به لوازم و تجهیزات سنگینی احتیاج ندارند، قرار گیرد.
ماده 160 - عرض سکوی کار داربست دیوارکوب نباید از 75 سانتیمتر بیشتر باشد.
ماده 161 - تکیه گاههای داربست دیوارکوب باید به گونه ای طراحی شوند تا حداقل در مقابل 175 کیلوگرم بار وارده به قسمت جلو آن مقاومت نمایند.
ماده 162 - فاصله بین تکیه‌گاههای داربست دیوارکوب نباید از 3 متر تجاوز نماید.
ماده 163 - داربست نردبانی فقط باید باری کارهای سبکی به کار رود که در آنها از مصالح کمی استفاده میشود و به طور کلی باید برای انجام کار مورد نظر مناسب باشد (مانند رنگ‌کاری، گچ‌کاری و امثال آن)
ماده 164 - نردبانهای دوطرفه‌ای که برای پایه‌های داربست نردبانی به کار میروند ضمن آنکه باید دارای مقاومت و استحکام کافی باشند، باید دارای یکی از دو شرط زیر نیز باشند:
الف - یا در عمقی از زمین فرو رفته باشند که با در نظر گرفتن خاک تعیین میشود.
ب - یا به شیوه‌ای روی زیرپایه‌ای‌ها تخته‌هائی قرار داده شوند که هر دو پایه هر نردبان روی سطح تراز قرار گیرند. همچنین پایه‌های آنها به طور محکمی مهار گردند تا از لغزیدنشان جلوگیری شود.
ماده 165 - در مواردی که از نردبان دوطرفه برای ایجاد داربست استفاده میشود، نباید ارتفاع داربست از 5 /2 متر بیشتر باشد. همچنین تخته جایگاه باید در سطح تراز قرار داده شده و از پله سوم بالای نردبانها بالاتر قرار نگیرد.
ماده 166 - از داربست نردبانی نباید در هر زمان بیش از یک نفر استفاده نماید.
ماده 167 - پایه‌ها و پله‌های نردبان چوبی باید از چوب مرغوب ساخته شده و الیاف چوب در جهت طول قطعات باشند. همچنین اجزاء نردبان باید فاقد هرگونه عیب و ایراد ظاهری از قبیل ترک، شکستگی و پوسیدگی باشد.
ماده 168 - پله‌های نردبان چوبی باید به صورت کام و زبانه به طور محکم به پایه‌ها متصل گردیده باشند. از به کار بردن نردبان چوبی که پله‌های آن فقط به وسیله میخ و پیچ به پایه ها متصل شده باشند، باید خودداری گردد.
ماده 169 - پله‌های نردبان فلزی باید عاج‌دار باشند تا از لغزش پا بر روی آنها پیشگیری به عمل آید.
ماده 170 - نردبان دوطرفه باید مجهز به ضامن یا قیدی باشد که از باز شدن بیش از حد پایه ها جلوگیری نماید. ضمناَ در حالت باز نباید ارتفاع آن از 3 متر بیشتر باشد.
ماده 171 - طول نردبان یک طرفه قابل حمل نباید از ده متر تجاوز نماید.
ماده 172 - پله‌ها و پایه‌های نردبان باید از مواد روغنی و لغزنده عاری باشند.
ماده 173 - از رنگ کردن نردبان چوبی که باعث پوشیده شدن نواقص آن میگردد، باید خودداری به عمل آید و برای محافظت آن از پوسیدگی، باید از مواد محافظ شفاف استفاده شود.
ماده 174 - نردبانهای فلزی باید به وسیله ضدزنگ یا مواد مناسب دیگر در مقابل خوردگی و زنگزدگی محافظت شوند، مگر آنکه از فلزات زنگ نزن از قبیل آلومینیوم ساخته شده باشند.
ماده 175 - نردبانی که روی یک پایه تک به وسیله اتصال چوبهای افقی ساخته شود، نباید مورد استفاده قرار گیرد.
ماده 176 - دو نردبان کوتاه نباید بهم متصل و به جای نردبان بلند به کار برده شوند.
ماده 177 - از افزودن ارتفاع نردبان به وسیله قرار دادن جعبه یا بشکه و نظایر آن در زیر پایه‌های نردبان باید خودداری به عمل آید.
ماده 178 - نردبان دوطرفه نباید با جمع کردن دو ضلع آن بر روی هم، به جای نردبان یک طرفه به کار برده شود.
ماده 179 - لوله‌های بالای نردبان دوطرفه باید در فواصل مناسب روغنکاری شوند تا حرکت آنها به آسانی انجام و از شکسته شدن آنها جلوگیری به عمل آید.
ماده 180 - از نردبانی که پله های آن در رفته و معیوب است و یا فاقد یک پله است و یا اینکه پایه های ان دارای نقص، ترک و شکستگی است، به هیچ وجه نبایستی استفاده نمود چنانچه نردبان قابل تعمیر نیست، باید فوراً آن را معدوم نمود تا مورد استفاده کسی قرار نگیرد.
ماده 181 - در نردبانهای ثابت برای هر 9 متر ارتفاع باید یک پاگرد پیش‌بینی گردد و هر قطعه از نردبان که حدفاصل دوپاگرد است باید به نحوی قرار گیرد که در امتداد قطعه قبلی نباشد
ماده 182 - نردبان نباید در جلوی دری که باز شود قرار داده شود، مگر آنکه در قبلاً به طور محکم بسته و قفل شده باشد.
ماده 183 - در جائی که رفت و آمد زیاد است و همچنین در ساختان‌های بیش از دو طبقه، باید برای بالا رفتن و پائین آمدن از نردبانهای جداگانه استفاده شود.
ماده 184 - از یک نردبان نباید در هر زمان بیش از یک نفر استفاده نماید.
ماده 185 - در هنگام استقرار نردبان، باید فاصله بین پایه نردبان تا پای دیوار تقریباً در حدود یک چهارم طول نردبان اختیار شود.
ماده 186 - در مواردی که امکان تکیه‌دادن و استقرار نردبان با شیب مناسب و ایمن وجود نداشته باشد، باید برای جلوگیری از حرکت نردبان، تکیه‌گاه یا پایه آن به طور محکم بسته و یا مهار شود.
ماده 187 - چنانچه نردبان در محلی که احتمال لغزش دارد، قرار داده شود، باید به وسیله گوه یا کفشک لاستیکی شیاردار یا سایر وسائل و موانع مشابه، از لغزش پایه ها بر روی زمین جلوگیری به عمل آید. همچنین تکیه گاه نردبان در قسمت بالا نیز دارای استحکام لازم باشد.
ماده 188 - طول نردبان باید طوری انتخاب شود که پس از استقرار صحیح آن، انتهای فوقانی آن حدود یک متر از کف محلی که کارگر در آن پیاده میشود، بلندتر بوده و این قسمت اضافی فاقد پله باشد. ضمناً قسمت اضافی میتواند فقط دارای یک ضلع باشد.
ماده 189 - از تکیه دادن نردبان به ستون استوانه ای، از قبیل لوله فلزی یا تیر چوبی و غیره و همچنین نبش دیوار باید جلوگیری به عمل آید.
ماده 190 - کارگران را نباید به بالا بردن و پائین‌اوردن بارهای سنگین یا حجیم به وسیله نردبان وادار نمود.
ماده 191 - بالا بردن آسفالت یا قیر داغ به وسیله نردبان مجاز نمی‌باشد.
ماده 194 - منطقه خطر در اطراف ساختمان در دست تخریب باید کاملاً محصور و علامات خطر و هشداردهنده نصب گردد و از ورود افراد غیرمسئول به منطقه محصور شده جلوگیری به عمل آید.
ماده 201 - وزنه‌های در حال نوسان مذکور در ماده فوق باید به ترتیبی کنترل گردند که به جز ساختمان در دست تخریب به جای دیگر اصابت ننماید.
ماده 202 - از تخریب قسمتهائی از ساختمان که باعث تخریب و ریزش ناگهانی قسمتهای دیگر ساختمان گردد باید جلوگیری به عمل آید.
ماده 203 - در پایان کار روزانه، قسمتهای در دست تخریب نباید در شرایط ناپایداری که در برابر فشار باد یا ارتعاشات، آسیب پذیر باشند، رها گردند.
ماده 204 - مصالح و مواد حاصل از تخریب هر قسمت یا طبقه باید به موقع به محل مناسبی منتقل گردد و انباشته شدن آن به ترتیبی که مانع از انجام کار شده و یا استحکام طبقات پائین‌تر را به خطر اندازد، جلوگیری به عمل آید.
ماده 205 - میخ‌های موجود در تیرها و تخته های حاصل از تخریب باید بلافاصله به داخل چوب فرو کوبیده و یا کشیده شوند.
ماده 206 - در صورت لزوم، جهت جلوگیری از پخش گرد و غبار ناشی از تخریب، باید در فواصل زمانی مناسب قسمتهای در دست تخریب به وسیله آب فشان مرطوب گردد.
ماده 207 - کلیه پرتگاهها و دهانه‌های موجود در کف طبقات و سایر قسمتها به استثناء دهانه‌هائی که برای حمل و انتقال مواد و مصالح حاصل از تخریب و یا لوازم کار مورد استفاده قرار میگیرند، باید به وسیله نرده یا حفاظهای مناسب محصور یا پوشانده شوند.
ماده 208 - در محوطه تخریب باید گذرگاههای مطمئنی برای عبور و مرور کارگران در نظر گرفته شود. این گذرگاهها باید روشن و فاقد هرگونه مانع باشد.
ماده 209 - به استثناء پلکانها، راهروها و نردبانها و درهائی که برای استفاده کارگران به کار میرود، باید کلیه راههای ارتباطی دیگر ساختمان در تمام مدت تخریب مسدود گردد.
ماده 210 - در محلهای ورود و خروج کارگران به ساختمان مورد تخریب، باید راهروهای سرپوشیده با حداقل سه متر طول و عرض نیم متر بیش از عرض درب ورودی ساخته شود تا از سقوط مصالح بر روی آنان جلوگیری به عمل آید.
ماده 211 - مصالح ساختمانی نباید به وسیله سقوط آزاد به خارج پرتاب شود، مگر انکه پرتاب از داخل کانالهای چوبی یا فلزی انجام گیرد.
ماده 212 - کانالهای چوبی یا فلزی که برای هدایت مصالح به خارج به کار میروند، چنانچه بیش از 45 درجه شیب داشته باشند. باید از چهار طرف کاملاَ مسدود باشند، به استثناء دهانه هائی که برای ورود و خروج مصالح تعبیه گردیده است.
ماده 213 - دهانه خارجی کانالهای چوبی یا فلزی باید مجهز به دریچه محکمی بوده و در هنگام کار به وسیله یک نفر کارگر مراقبت شود و در سایر مواقع درب آن مسدود باشد. همچنین در ابتدای کانالهای مزبور نیز باید تدابیر و احتیاطات لازم برای جلوگیری از سقوط اتفاقی کارگران به داخل دهانه ورودی به کار برده شود.
ماده 214 - محل نگهداری ابزار و وسائل ساختمانی و ساختان‌های موقت کارگران باید در جائی قرار داشته باشند که در معرض خطر ریزش یا سقوط مصالح و مواد حاصل از تخریب نباشند.
بخش سوم - تخریب و برچیدن دیوارها
ماده 215 - دیوار یا قسمتی از دیوار که ارتفاع آن بیش از 22 برابر ضخامت آن است، نباید بدون مهارهای جانبی ازاد بماند.
ماده 216 - برای خراب کردن و برچیدن دیوارهای نازک و مرتفع و فاقد استحکام کافی به طریق دستی باید از داربست استفاده شود.
ماده 218 - قبل از خراب کردن هر یک از دیوارهای داخلی و خارجی، باید سوراخ ها و دهانه‌هائی که تا فاصله سه متر از تخریب در کف طبقه قرار دارند، به وسیله مصالح مقاوم به ابعاد کافی پوشانده شوند، مگر آنکه در طبقات پائین مطلقاَ کارگری کار نکند و یا راههای ورود به این طبقات قبلاً مسدود شده باشد.
ماده 219 - دیوارهائی که برای نگهداری خاک زمین یا ساختان‌های مجاور ساخته شده اند، نباید تخریب گردند مگر آنکه قبلاَ آن خاک برداشته شده و یا ساختمان مربوطه به وسیله شمع و سپر محافظت شده باشد.
ماده 220 - در طاق‌های ضربی چه هنگامی که سوراخ در آن ایجاد میشود و چه هنگام تخریب آن، باید آجرها و مصالح بین دو تیرآهن تا تکیه‌گاههای طاق به طور کامل برداشته شود.
ماده 221 - هنگام تخریب طاق، پس از برداشتن قسمتی از طاق، باید روی تیرآهن با تیرچه ها به طور عرضی الوارهائی حداقل به ضخامت 5 سانتیمتر و به عرض 25 سانتیمتر به تعداد کافی گذارده شود تا کارگران بتوانند در روی آنها مستقر شده و به کار خود ادامه دهند.
ماده 222 - هنگام تخریب طاق، باید طبقه زیر آن به طوری مسدود شود که هیچ یک از کارگران نتوانند در آن رفت و آمد کنند.
بخش پنجم - تخریب و برچیدن اسکلت فلزی ساختمان
ماده 223 - در صورت استفاده از جرثقیل برای پائین آوردن تیرآهن‌ها و قطعات فولادی، مقررات آیین‌نامه حفاظتی وسائل حمل و نقل و جابه جا کردن مواد و اشیاء در کارگاهها باید رعایت گردد.
ماده 224 - پس از تخریب و برداشتن طاق اگر نصب جرثقیل ساختمانی روی تیراهن ضروری باشد، باید قبلاَ به وسیله الوار تمام اطراف محل نصب جرثقیل به جز قسمتی که برای حمل وسائل و مواد لازم باشد، پوشانده شده و به طرز محکم و مطمئن استقرار یابد.
ماده 225 - هنگام پائین‌آوردن تیرآهنهای بریده شده به وسیله جرثقیل، برای حفظ تعادل و جلوگیری از لنگر بار باید از طناب هدایت کننده استفاده شود.
ماده 226 - از آویزان شدن کارگران به کابل دستگاههای بالابر یا استقرار آنان روی تیرآهنهای در حال حمل جلوگیری به عمل آید.
ماده 228 - قبل از بریدن تیرآهن باید احتیاط های لازم به منظور جلوگیری از نوسانات آزاد تیرآهن بعد از برش به عمل آید تا صدمه‌ای به اشخاص یا وسائل وارد نیاید.
بخش ششم - تخریب دودکش‌های بلند، برجها و سازه‌های مشابه
ماده 234 - از ایستادن و استقرار کارگران در بالای سازه های مذکور باید جلوگیری به عمل آید.
ماده 235 - مصالح حاصله از تخریب سازه‌های مورد بحث باید از داخل به پائین ریخته شده و برای جلوگیری از تجمع مصالح باید قبلاً دریچه‌ای در پائین‌ترین قسمت سازه جهت جهت تخلیه آن ایجاد شود.
ماده 236 - تخلیه مصالح مذکور در ماده فوق، فقط باید پس از توقف کار تخریب انجام شود.
ماده 237 - در صورت استفاده از بالابر، تکیه‌گاه آن باید مستقل از داربست باشد.
الف - زمین مورد نظر از لحاظ استحکام دقیقاَ مورد بررسی قرار گیرد.
ب - موقعیت تاسیسات زیرزمینی از قبیل کانالهای فاضلاب، لوله‌کشی آب، گاز، کابلهای برق، تلفن و غیره که ممکن است در حین انجام عملیات گودبرداری موجب بروز خطر و حادثه گردند و یا خود دچار خسارت شوند، باید مورد شناسائی قرار گرفته و در صورت لزوم نسبت به تغییر مسیر دائم یا موقت و یا قطع جریان آنها اقدام گردد.
ج - در صورتی که تغییر مسیر یا قطع جریات تاسیسات مندرج در بند ب امکان پذیر نباشد باید به طرق مقتضی از قبیل نگهداشتن به طور معلق و یا محصور کردن و غیره، نسبت به حفاظت آنها اقدام شود.
د - موانعی از قبیل درخت، تخته سنگ و غیره از زمین مورد نظر خارج گردند.
ه - - در صورتی که عملیات گودبرداری و حفاری احتمال خطری برای پایداری دیوارها و ساختان‌های مجاور در برداشته باشد، باید از طریق نصب شمع، سپر و مهارهای مناسب و رعایت فاصله مناسب و ایمن گودبرداری و در صورت لزوم با اجرای سازه‌های نگهبان قبل از شروع عملیات، ایمنی و پایداری آنها تامین گردد.
بخش دوم - اصول کلی گودبرداری و حفاری
ماده 239 - اگر در مجاورت محل گودبرداری و حفاری کارگرانی مشغول به کار دیگری باشند، باید اقدامات احتیاطی برای ایمنی آنان به عمل آید.
ماده 240 - دیوارهای هر گودبرداری که عمق ان بیش از 120 سانتیمتر بوده و احتمال خطر ریزش وجود داشته باشد، باید به وسیله نصب شمع، سپر و مهارهای محکم و مناسب محافظت گردد. مگر آنکه دیواره‌ها دارای شیب مناسب (کمتر از زاویه پایدار شیب خاکریزی) باشند.
ماده 241 - در مواردی که عملیات گودبرداری و حفاری در مجاورت خطوط راه آهن، بزرگراهها و یا مراکز و تاسیساتی که تولید ارتعاش مینمایند، انجام شود، باید تدابیر احتیاطی از قبیل نصب شمع، سپر و مهارهای مناسب برای جلوگیری از خطر ریزش اتخاذ گردد.
ماده 242 - مصالح حاصل از گودبرداری و حفاری نباید به فاصله کمتر از نیم متر از لبه گود ریخته شود. همچنین این مصالح نباید در پیاده‌رو و معابر عمومی به نحوی انباشته شود که مانع عبور و مرور گردد.
ماده 243 - دیواره‌های محل گدبرداری و حفاری در موارد ذیل باید دقیقاً مورد بررسی و بازدید قرار گرفته و در نقاطی که خطر ریزش به وجود آمده است، وسائل ایمنی نصب و یا نسبت به تقویت آنها اقدام گردد:
الف - بعد از یک وقفه 24 ساعته یا بیشتر در کار.
ب - بعد از هرگونه عملیات انفجاری.
ج - بعد از ریزش ناگهانی.
د - بعد از صدمات اساسی به مهارها.
ه - - بعد از یخبندان‌های شدید.
و - بعد از بارانهای شدید.
ماده 244 - در محلهائی که احتمال سقوط اشیاء به محل گودبرداری و حفاری وجود دارد، باید موانع حفاظتی برای جلوگیری از وارد شدن آسیب به کارگران پیش‌بینی گردد.
ماده 245 - شبها درکلیه معابر و پیاده روهای اطاف محوطه گودبرداری و حفاری باید روشنائی کافی تامین شود و همچنین علائم هشداردهنده شبانه از قبیل چراغهای احتیاط، تابلوهای شبرنگ و غیره در اطراف منطقه محصور شده نصب گردد، به طوری که کلیه عابران و رانندگان وسائل نقلیه از فاصله کافی و به موقع متوجه خطر گردند.
ماده 248 - هرگاه دیواری جهت حفاظت یکی از دیواره‌های گودبرداری مورد استفاده قرار گیرد، باید به وسیله مهارهای لازم پایداری آن تامین شود.
ماده 249 - در صورتی که از موتورهای احتراق داخلی در داخل گود استفاده شود، باید با اتخاذ تدابیر فنی، گازهای حاصله از کار موتور به طور موثر از منطقه کار کارگران تخلیه گردد.
ماده 250 - چنانچه وضعیت گود یا شیار به نحوی است که روشنائی کافی یا نور طبیعی تامین نمی شود، باید جهت جلوگیری از حوادث ناشی از قفدان روشنائی، از منابع نور مصنوعی استفاده شود.
ماده 251 - در صورتی که احتمال نشت و تجمع گازهای سمی خطرناک در داخل کانال وجود داشته باشد باید با اتخاذ تدابیر فنی و نصب وسائل تهویه، هوای منطقه تنفسی کارگران به طور موثر تهویه گردد. همچنین در صورت تجمع آب در کانال باید نسبت به تخلیه آن اقدام شود.
بخش چهارم (منسوخ 1400/10/07) - حفر چاههای آب و فاضلاب با وسائل دستی
ماده 265 - برای پیشگیری از خطرات و عوارض مربوط به کمبود اکسیژن و وجود گازهای زیان‌آور و خطرناک، باید به وسیله پمپ هوادهی نسبت به تهویه هوای چاه اقدام گردد و چنانچه شرایط کار به نحوی باشد که اقدام فوق کافی و موثر نباشد، باید کارگر مقنی به ماسک تنفسی با هوای فشرده و لوله خرطومی مجهز گردند.
ماده 268 - دهانه چاه باید به عمق حداقل 5 /1 متر با آجر و ملات سیمان طوقه‌چینی شده و در خاتمه عملیات طوری مسدود و پوشانده شود که مقاومت کافی در برابر بارهای وارده و نیز عوامل جوی داشته باشد، همچنین در زمینهایی که خاک دستی ریخته شده باشد، عمل طوقه‌چینی باید بعد از برداشتن خاک دستی انجام شود.
ماده 280 - در مواقع بارندگی شدید یا وزش بادهای سخت و یا در مواردی که به علت ناکافی بودن روشنائی، احتمال خطر حادثه افزایش مییابد، باید از ادامه عملیات برپائی اسکلت فلزی جلوگیری به عمل آید.
ماده 282 - هنگام برپا نمودن اسکلت فلزی باید از ورود افراد به داخل منطقه خطر جلوگیری به عمل آید.
ماده 283 - جوشکاری الکتریکی اسکلت فلزی به وسیله داربستهای آویزان که با کابل نگهداری میشوند، مجاز نمی‌باشد.
ماده 286 - قالب بتن باید قبل از بتن‌ریزی بازدید و نسبت به استحکام و پایداری کلیه اجزاء قالب، مهارها و غیره اطمینان حاصل شود تا در موقع بتن ریزی از فروریختن قالب پیشگیری به عمل آید.
ماده 287 - در موقع برداشتن قالب بتن باید از گرفتن کامل بتن اطمینان حاصل گردد و احتیاط های لازم به منظور حفاظت کارگران از خطر احتمالی سقوط بتن یا قالب به عمل آید.
ماده 290 - دستگاه بتن ساز باید مجهز به ضامن باشد تا در هنگام تمیز کردن دستگاه، از به کار افتادن اتفاقی آن پیشگیری به عمل آید.
ماده 303 - هنگام انبار نمودن لوله‌های فلزی، باید طرفین آنها با موانع مناسب مهار گردد تا از غلطیدن آنها و ایجاد حادثه پیشگیری به عمل آید.
ماده 304 - از کارکردن کارگران بر روی بام ساختان‌ها در هنگام باد، طوفان و بارندگی شدید و یا هنگامی که سطح بام پوشیده از یخ باشد، جلوگیری به عمل آید.
ماده 305 - از به کار گمارد کارگران بی‌تجربه و تازه کار بر روی سقف‌های شیب‌دار باید جلوگیری به عمل آید.
ماده 306 - در هنگام کار بر روی سقف‌های پوشیده از صفحات شکننده مانند صفحات موج‌دار نورگیر و یا ورقهای آزبست - سیمان (ایرانیت)، باید از نردبانها یا صفحات کراولینگ با عرض حداقل 25 سانتیمتر استفاده شود. تعداد نردبانها یا صفحات کراولینگ باید حداقل دو عدد باشد تا برای جابجا کردن یکی از آنها، نیاز به ایستادن بر روی ورقهای شکننده نباشد.
ماده 311 - از قرار دادن بار، اعمال فشار و تکیه‌دادن داربست یا نردبان به کارهای بنائی که ملات آن هنوز به طور کامل نگرفته و سفت نشده باشد، باید جلوگیری به عمل آید.
ماده 313 - نصب پلاک سنگی روی نمای ساختمان فقط در صورتی مجاز است که به وسیله رول پلاک یا وسائل مناسب دیگر به طور محکم و ایمن مهار و از جدا شدن و سقوط آن پیشگیری به عمل آید.
ماده 315 - قبل از شروع به کار پوشش کف اطاقها و سالنها با موکت یا مواد پلاستیکی، باید پنجره ها کاملاً باز و از تهویه طبیعی محل کار اطمینان حاصل شود. ضمناً چنانچه تهویه مصنوعی نیز مورد نظر باشد، باید مکنده هوا در سمت بیرون پنجره نصب و قبل از شروع کار روشن گردد. استفاده از بنزین و دیگر مواد سریع‌الاشتعال به عنوان رقیق‌کننده چسب خطرناک و ممنوع م. ب..
ماده 320 - برای گرم کردن بشکه های محتوی قیر جامد، باید ترتیبی اتخاذ گردد که ابتدا قسمت فوقانی قیر در ظرف ذوب شود و از حرارت دادن و تابش شعله به قسمتهای زیرین ظرف قیر در ابتدای کار جلوگیری به عمل آید.
این آیین‌نامه مشتمل بر 9 فصل و 324 ماده به استناد مواد 85 و 86 قانون کار جمهوری اسلامی ایران در جلسه مورخ 1381/2/17 شورای عالی حفاظت فنی مورد بررسی نهایی و تائید قرار گرفت و در تاریخ 1381/6/9 به تصویب وزیر کار امور اجتماعی رسید.
دریافت فایل پی‌دی‌اف
وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی
موادِ قانونیِ مستند در این صفحه 4
موارد مرتبط 59
آرای مرتبط 21
-
رأی
هم‌استناد
رای شماره 1291 مورخ 1399/10/10 هیات تخصصی کار، بیمه و تامین اجتماعی دیوان عدالت اداری
مواد 85 و 106 قانون کار
-
رأی
هم‌استناد
رای شماره 737 مورخ 1387/10/29 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
مواد 85 و 91 قانون کار
-
رأی
هم‌استناد
رای شماره 146 مورخ 1396/07/19 هیات تخصصی بیمه کار وتامین اجتماعی دیوان عدالت اداری
ماده 85 قانون کار
-
رأی
هم‌استناد
رأی شماره‌های 833 ـ 821 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری با موضوع ابطال آیین‌نامه شماره 47085 ـ 21/6/1388 (آیین‌نامه معاینات سلامت شغلی) وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی با اصلاحات و
ماده 85 قانون کار هم به وزارت مذکور تکلیف کرده است که جهت جلوگیری از بیما
-
رأی
هم‌استناد
رای شماره ۲۱۵ مورخ ۱۴۰۰/۰۴/۱۹ هیأت تخصصی کار ، بیمه و تامین اجتماعی (عدم ابطال بخشنامه شماره ۹۹۳۱۹ مورخ ۱۴/۱/۱۳۹۹ مدیرکل تعاون، کار و رفاه اجتماعی استان زنجان)
ماده 85 قانون کار کلیه کارگاه ها
-
رأی
هم‌استناد
رای شماره ۱۴۰۴۳۱۳۹۰۰۰۱۶۹۸۱۰۰ مورخ ۱۴۰۴/۰۷/۱۲ هیأت تخصصی کار ، بیمه و تأمین اجتماعی (مـوضـوع شکایت و خـواستـه : ابطال دستورالعمل شماره ۵۷ معاونت روابط کار وزارت تعاون کار و رفاه اجتماعی به شماره ثبت ۴۱۹۱۰ مورخ ۹/۳/۱۴۰۳ )
ماده 85 قانون کار
-
رأی
هم‌استناد
رای شماره 586 و589 مورخ 1395/09/02 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
قانون کار و ماده 87
-
رأی
هم‌استناد
رای شماره 75 مورخ 1393/05/29 هیات تخصصی بیمه، کار و کارگری و بازنشستگی دیوان عدالت اداری
ماده 85 قانون کار تلقی می گردد و آیین نامه مشاورین حفاظت فنی به تصویب هیا
-
رأی
هم‌استناد
رای شماره 215 مورخ 1400/04/19 هیات تخصصی کار، بیمه و تامین اجتماعی دیوان عدالت اداری
ماده 85 قانون کار کلیه کارگاه ها
-
رأی
هم‌استناد
رای شماره 821 تا 833 مورخ 1391/11/09 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 85 قانون کار هم به وزارت مذکور تکلیف کرده است که جهت جلوگیری از بیما
-
رأی وحدت رویه
هم‌استناد
رای وحدت رویه شماره 860 مورخ 1403/12/14 هیات عمومی دیوان عالی کشور | تعدد دیات در جنایات با صدمات متعدد به منافع بدن و استثنایی بودن حکم مقرر در ماده 652 قانون مجازات اسلامی
مواد 85، 91، 95، 171 و 176 قانون کار مصوب سال 1369
-
رأی
هم‌استناد
ضرورت طرح دعوای صدور حکم موت فرضی علیه ورثه غائب
ماده 85 قانون کار بسمه تعالی بتاریخ 1400/08/30 در وقت فوق العاده
-
رأی
هم‌استناد
تاریخ دادنامه: 1405/2/29
قانون کار (موضوع مواد 85
-
رأی
هم‌استناد
شماره 9000/15505/110 – 1403/12/22
مواد 85، 91، 95، 171 و 176 قانون کار مصوب سال 1369
-
رأی
هم‌استناد
رای شماره 738 مورخ 1384/11/23 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 87 قانون کار می باشد
-
رأی
هم‌استناد
رای شماره 373 تا 431 مورخ 1400/03/08 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
ماده 85 قانون کار
-
رأی
هم‌استناد
رای شماره 1068 مورخ 1398/12/07 هیات تخصصی کار، بیمه و تامین اجتماعی دیوان عدالت اداری
ماده 85 قانون کار
-
رأی
هم‌استناد
رای شماره 140231390003357922 مورخ 1402/12/22 هیات تخصصی کار، بیمه و تامین اجتماعی دیوان عدالت اداری
مطابق با قوانین کار تصویب شده است. در نهایت، هیات تخصصی با استناد به مواد 85، 86 و 89 قانون کار و نظریه شورای نگهبان
-
رأی
هم‌استناد
رای شماره 121 مورخ 1398/04/29 هیات تخصصی کار، بیمه و تامین اجتماعی دیوان عدالت اداری
به استناد بند 2 ماده یک قانون تشکیلات و وظایف وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و ماده 85 قانون کار تدوین و در تاریخ 13/4/86 به تصویب نهایی وزیر بهداشت رسی
-
رأی
هم‌استناد
لزوم تبعیت دادگاه از عنوان کیفرخواست
به استناد مواد 85 و 52 و 156 و 101 و 98 و 96 و 92 و 91 و 179 و 176 و 175 قانون کار مستدعی رسیدگی می گردد و نواقص مورد نظر اداره مذکور به ش
-
رأی
هم‌استناد
رای شماره 2899 مورخ 1398/10/10 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
به استناد مواد 85 و 86 قانون کار جمهوری اسلامی ایران اقدام به تدوین آیین نامه بکارگیری م
نظریات مشورتی 3
-
نظریهٔ مشورتی
هم‌استناد
نظریه مشورتی شماره 7/98/72 مورخ 1398/02/21
ماده 85 قانون کار مصوب 1369
-
نظریهٔ مشورتی
هم‌استناد
نظر مشورتی 7/98/72 مورخ 1398/02/21 اداره کل حقوقی قوه‌قضائیه در خصوص مجازات تخلف از مقررات ایمنی و بهداشت در قانون کار با اصلاحات و الحاقات بعدی
ماده 85 قانون کار مصوب 1369
-
نظریهٔ مشورتی
هم‌استناد
نظر مشورتی 7/1600 مورخ 1382/04/01 اداره کل حقوقی قوه قضائیه با اصلاحات و الحاقات بعدی
ماده 85 قانون کار مصوب 1369
نشست‌های قضایی 2
-
نشست قضایی
هم‌استناد
مسئولیت کارفرما نسبت به کارگر با وجود رعایت استانداردها
ماده 85 و 95 قانون کار
-
نشست قضایی
هم‌استناد
جنبه عمومی جرم در آسیب شخص ثالث به هنگام حوادث حین کار
مواد 85 و 91 قانون کار مصوب مجمع تشخیص مصلحت نظام
مواد مرتبط 2
-
استناد
از این صفحه
ماده 85 — قانون کار
ماده 85 قانون کار جمهوری اسلامی ایران تدوین و در مورد کلیه کارگاههای ساخت
-
استناد
از این صفحه
ماده 87 — قانون کار
ماده 87 قانون کار
مقرراتِ مرتبط 29
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین‌نامه ایمنی در جایگاه های عرضه سوخت
ماده 85 قانون کار جمهوری اسلامی ایران
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین نامه حفاظتی کار با سموم دفع آفات در کارگاه ها
ماده 85 قانون کار جمهوری اسلامی ایران به منظور صیانت نیروی انسانی ومنابع
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین نامه حفاظتی حمل دستی بار
ماده 85 قانون کار جمهوری اسلامی ایران لازم الاجراست
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین نامه ها — قانون تاسیس
قانون کار 1403/02/05 سایت مرجع: دفتر سرمایه انسانی ماده 85
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین نامه ها — قانون تاسیس
قانون کار 1403/02/05 سایت مرجع: دفتر سرمایه انسانی ماده 85
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
ماده 85 قانون کار — آیین نامه ها
ماده 85 قانون کار 1403/02/03 سایت مرجع: دفتر سرمایه انسانی پیوست1 امتیاز
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین نامه ایمنی افراد دارای اختلال شنوایی در کارگاه ها
ماده 85 قانون کار کلیات: هدف: فراهم آوردن زمینه مناسب و ایمن در محیط کار
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین نامه ایمنی در جایگاه های عرضه سوخت با اصلاحات و الحاقات بعدی
ماده 85 قانون کار جمهوری اسلامی ایران
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آئین نامه حفاظتی حمل دستی بار با اصلاحات و الحاقات بعدی
ماده 85 قانون کار جمهوری اسلامی ایران لازم الاجراست
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین‌نامه حفاظتی کارگاههای ساختمانی
ماده 87 قانون کار
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
ضوابط ساخت و ساز — چارچوب قانونی و اساسنامه
ماده 87 قانون کار جمهوری اسلامی ایران موضوع رعایت ملاحظات امور حفاظت فنی
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین‌نامه ایمنی در تونل سازی
ماده 85 قانون کار
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین‌نامه به کار گیری مسئول ایمنی در کارگاهها
به استناد مواد 85 و86 قانون کار جمهوری اسلامی ایران تدوین و برای تمامی کارگاه های مشمو
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین‌نامه ایمنی کار با دستگاه های ریخته گری تحت فشار (دایکست)
به استناد ماده 85 قانون کار جمهوری اسلامی ایران تدوین گردیده و برای کلیه کارگاه ها
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین‌نامه ایمنی در بنادر
به استناد ماده 85 قانون کار جمهوری اسلامی ایران تدوین گردیده است
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین‌نامه علایم ایمنی در کارگاهها
به استناد مواد 85 و 91 قانون کار جمهوری اسلامی ایران در جلسه مورخ 1386/5/31 شورای عالی ح
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین‌نامه پیش گیری و مبارزه با آتش سوزی در کارگاه ها
به استناد ماده 85 قانون کار جمهوری اسلامی ایران تهیه گردیده و برای کلیه کارگاههای م
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین‌نامه ایمنی کار در صنایع چاپ
به استناد ماده 85 قانون کار جمهوری اسلامی ایران تدوین گردیده و در انواع چاپ اعم از
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین‌نامه ایمنی کار در ارتفاع
به استناد ماده 85 قانون کار جمهوری اسلامی ایران تدوین گردیده و برای کلیه کارگاه های
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین‌نامه ایمنی ساختمان کارگاهها
ماده 85 قانون کار الزامی است
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین‌نامه ایمنی در صنایع ریخته‌گری (قطعه‌ریزی و لوله‌ریزی)
به استناد ماده 85 قانون کار جمهوری اسلامی ایران تدوین گردیده و برای کلیه کارفرمایان
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین‌نامه ایمنی در عملیات انتقال نیروی برق
به استناد مواد 85 و 86 قانون کار جمهوری اسلامی ایران تدوین گردیده و جهت انجام عملیات بهر
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین‌نامه ایمنی در عملیات انتقال نیروی برق
به استناد مواد 85 و 86 قانون کار جمهوری اسلامی ایران تدوین گردیده و جهت انجام عملیات بهر
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین نامه ایمنی و حفاظت در معادن
به استناد مواد 85 و 86 قانون کار جمهوری اسلامی ایران در جلسه مورخ 9 /6 /72 شورای عالی حف
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین‌نامه حفاظتی تاسیسات و ماشینهای اره چوب بری
به استناد مواد 85 و 86 قانون کار جمهوری اسلامی ایران در جلسه مورخ 11 /5 /73 شورای عالی ح
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین‌نامه ایمنی در کارگاه های دامپروری
به استناد ماده 85 قانون کار جمهوری اسلامی ایران این آیین نامه برای کارگاه های دامپر
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین نامه ایمنی امور پیمانکاری
به استناد مواد 85، 91 قانون کار جمهوری اسلامی ایران در جلسه مورخ 1388/12/3 شورای عالی ح
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین نامه ایمنی تصفیه خانه های آب و فاضلاب
به استناد ماده 85 قانون کار جمهوری اسلامی ایران تدوین گردیده است
-
آیین‌نامه
هم‌استناد
آیین‌نامه ایمنی افراد دارای اختلال شنوایی در کارگاه ها
به استناد ماده 85 قانون کار جمهوری اسلامی ایران تدوین گردیده و برای کلیه کارگاه ها
دکترین 2
-
مقاله
هم‌استناد
اجرای مقررات و دستورالعمل های حفاظت فنی و بهداشت — ناگفته نماند
ماده 85 قانون کار
-
مقاله
هم‌استناد
اجرای مقررات و دستورالعمل های حفاظت فنی و بهداشت
ماده 85 قانون کار
فقط پیوندهایی که متنشان در بانک است، با شاهد از خودِ متن — نه شباهتِ آماری. عنوانِ بدونِ متن ساخته نمی‌شود.