Ailexa — هوش مصنوعی + قانون home

جستجو در متنِ کاملِ قوانین، آرا و نظریات — برای حقوق‌دانانبه زبانِ خودتان بنویسید چه مشکلی دارید؛ دعوای مربوط، جای مراجعه، مدارک و نمونه‌متن را ساده نشانتان می‌دهیم

حوزهٔ جستجوی شما حدوداً در چه زمینه‌ای است:
در جست‌جوی چه هستید؟ بعد از انتخابِ آنچه می‌خواهید، در کادرِ جستجوی بالا موضوع را بنویسید و «بگرد» را بزنید.
ADMIN_GENERAL

رای شماره ۷۷ مورخ ۱۳۹۵/۰۲/۲۱ هیأت عمومی دیوان عدالت اداری بند ۴ ماده تعرفه عوارض محلی سال ۱۳۸۹مصوب شورای اسلامی شهر تبریز در خصوص تغییر کاربری املاک و اراضی خلاف قانون است.

سبدِ من

#دیوان_عدالت_اداری #هیأت_عمومی_دیوان #شورای_اسلامی #تغییر_کاربری #عدالت #اراضی #شهرداری #شاکی #موکل #مطالبه #ریال #صلاحیت #دادخواست #ملک #بازپرسی #تفکیک #قانون_اساسی #گونه #اثبات #خدمات_عمومی #حدود_اختیارات #تشخیص #مالک #زمین #شوراها #رسیدگی #سند_عادی #عمران #اعتراض #دین_مبین_اسلام #مالکیت #مستند #قانون_دیوان_عدالت_اداری #ارائه_خدمات #انتخابات #پیش‌بینی #دبیر #طرح_جامع_شهری #قوانین #صنایع #عوارض_محلی #شهر #تعرفه #املاک #ابطال #صورت #شرع #پیش‌نویس #آیین_دادرسی #قاعده_تسلیط #تبعیت #هزینه #انتخاب #زمان #مقنن

خلاصه

شاکی خواستار ابطال بند مربوط به مطالبه عوارض توسط شهرداری تبریز برای یک باب کوره آجرپزی واقع شده در محدوده شهری شد. اختلاف بر سر تعلق عوارض به املاکی است که به واسطه توسعه شهری داخل محدوده قرار گرفته‌اند. دیوان به موضوع رسیدگی کرد.

اصلِ حقوقی: سرایت دادن قوانین و عوارض محلی به گذشته (عطف به ماسبق کردن) بدون مجوز قانونی مجاز نیست.

مستند: قانون مجازات اسلامی، قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری.

کلیدواژه‌ها: عوارض محلی، عطف به ماسبق، محدوده شهر، کوره آجرپزی.

متنِ زیر هنوز به‌وسیلهٔ کارشناس مرور و تأیید نشده است.

تاریخ: 1395/2/21 مرجع: هیئت عمومی دیوان عدالت اداری
بسم الله الرحمن الرحیم شماره دادنامه: ۷۷ تاریخ دادنامه: ۱۳۹۵/۲/۲۱ کلاسه پرونده: ۹۴/۴۲۸ مرجع رسیدگی: هیات عمومی دیوان عدالت اداری شاکی: آقای … با وکالت خانم … شکایت و خواسته: ابطال بند ۴ ماده ۲۴ تعرفه عوارض محلی سال ۱۳۸۹ شورای اسلامی شهر تبریز گردش کار: خانم … به وکالت از آقای … به موجب دادخواستی ابطال بند ۴ ماده ۲۴ تعرفه عوارض محلی سال ۱۳۸۹ شورای اسلامی شهر تبریز را خواستار شده و در جهت تبیین خواسته اعلام کرده است که: « احتراماً، موکل و سایر شرکایش طبق کپی مصدق سند عادی تقدیمی ملاک یک واحد کوره آجرپزی به نام مشهد می باشند که کوره موصوف را در تاریخ ۱۳۶۴/۱۰/۲۰ از موسسین اولیه در حالت آماده بهره برداری خریداری و از تاریخ معامله تا به حال بدون کوچکترین تغییر ( اعم از تفکیک، ادغام، و ...) مشغول فعالیت تولیدی و اشتغال زایی هستند. که هم احداث و هم معامله کوره مسبوق بر تاریخ تصویب طرح جامع شهر تبریز (۱۳۷۴/۱۱/۲۸) م. ب. که پس از اجرای طرح جامع شهری مشارالیه بدون اراده و تقاضای موکل به عنوان ملاک و بر اساس طرح مصوب، ملک کوره نیز وارد محدوده شهر می شود که علی رغم نص صریح قانونی، قانون عطف بماسبق نمی شود. شهرداری منطقه ۶ تبریز طی پیش نویس مورخ ۱۳۹۰/۱۰/۸ و دستور مطالبه عوارض (اج-۱۰۹۵ -۱۳۸۹/۱۰/۲۰) به شرح پیش نویس مجموعاً به مبلغ ۱۴۵/۱۸۹/۸۰۴/۱ ریال معادل یکصد و هشتاد میلیون تومان از موکل و شرکاء (در یک کوره کوچک تولیدی) مطالبه عوارض می نماید. موکل در سال ۱۳۹۰ شکایتی با موضوع اخذ عوارض مازاد بر قانون مستنداً به ماده ۶۰۰ قانون مجازات اسلامی علیه شهرداری منطقه ۶ تقدیم شعبه ۱۳ بازپرسی تبریز می نماید که اثبات تقصیر شهرداری در آن جا به اجرای تخلف آن در دیوان عدالت اداری منوط می شود. اما در صورتجلسه بازپرسی نماینده شهرداری منطقه ۶ در دفاعیه اش از مطالبه عوارض سهم خدمات عمومی به بند ۷ از جدول (ص ۲۲) و تبصره ۳ بند ۴ ماده ۲۴ دفترچه تعرفه عوارض محلی ۱۳۸۹ شهر تبریز استناد کرده است که در اعتراضیه تقدیمی به کمیسیون ماده ۷۷ در باب عوارض تعیین شده از طرف شهرداری منطقه ۶ تبریز، ایرادات قانونی را تشریح کردیم. ۱- در خصوص عوارض تفکیک به مبلغ ۰۰۰/۴۰۰/۱۰۷ ریال در حالی که موکل کوره آجرپزی فوق را در سال ۱۳۶۴ خریداری کرده و اگر ما فرض شهرداری را هم درست پنداریم باز هیچ یک از تشریفات ماده ۱۰۱ قانون شهرداریها در این فرض انجام نگرفته است و هیچ تفکیک و یا ادغامی در ملک کوره انجام نگرفته و این که تفکیک در املاکی مجاز است که دارای سند رسمی باشند و ملک فوق سند رسمی ندارد و تفکیک قهری در آن رخ نداده است. ۲- در مورد جریمه ماده صد و ابقاء اعیانی در حالی که بالاجبار مبلغ چهل میلیون تومان به صورت نقدی به شهرداری پرداخت کرده اند اما محاسب عوارض شهرداری احداث اعیانیها را از سال ۱۳۸۵ به بعد فرض کرده اند در حالی که احداث کوره فوق به سالهای قبل از ۱۳۶۴ (کپی قبض تاریخ دار عوارض موسسین اولیه) بر می گردد که این موضوع اختلاف فاحش در تعیین جریمه را باعث می شود و مشخص نیست کارشناسان شهرداری بر مبنای کدام علم باستان شناسی تاریخ احداث اعیانیهای کوره را بعد از سال ۱۳۸۵ حدس می زنند. ۳- در بند ۶ ب ن – فروش زمین و سهم خدمات عمومی بر اساس ماده ۲۴ تعرفه عوارض محلی سال ۱۳۸۹ به مبلغ ۰۰۰/۶۰۰/۵۸۷/۱ ریال درج شده است که این موضوع نیز ب. ت. ب. مساحت ثابت ملک کوره از ۶۴ تا به حال و علاوه بر اشکالات حقوقی وارد بر خود ماده ۲۴ که در سطور بعدی تقدیم می شود خود رقم مبلغ، فاقد وجاهت قانونی و اشتباه است. ۴- علی رغم این که قیمت هر مترمربع زمین در منطقه کوره ها در سال ۱۳۸۹ مبلغ ۱۸۰۰ تا ۲۰۰۰ تومان بود و مدارک معاملاتی موجود در بهمن ماه سال ۱۳۹۱ علی رغم نوسان قیمتها در مشرفیت معبر از قرار هر مترمربع هفت هزار تومان بود در حالی که شهرداری ارزش معاملاتی هر مترمربع زمین را در سال ۱۳۸۹ مبلغ پانزده هزار تومان اعمال کرده است. ۵- این که شهرداری از بدو تاسیس حتی یک ریال هم بابت توسعه و عمران منطقه عمومی کوره ها خرج نکرده است و طبق قانون شهرداری حق مطالبه مبلغی از بابت خدماتی که هنوز انجام نداده است را ندارد. ۶- در خصوص استناد به بند ۷ جدول ص ۲۲ که مربوط به بند ۵ ماده ۲۴ دفترچه عوارض محلی م. ب. نه بند ۴. ۷- در دفترچه عوارض محلی حداقل ارزش منطقه ای تعیین شده برای حوزه منطقه ۶ شهرداری ۵۰۰۰ ریال اعلام شده در حالی که در اظهارات مندرج در برگه بازجویی شعبه ۱۳ بازپرسی جهت تولید رقمهای مطلوب که بتواند مبلغ مندرج در پیش نویس را تکافو نماید حداقل ارزش منطقه ای ۳۰۰۰ ریال اعمال کرده اند که هیچ کدام از اعداد و فرمولهای ارایه شده به بازپرسی با فرمول خودشان هم سازگار نیست. ۸- همچنین درباره استناد به تبصره ۳ بند ۴ ماده ۲۴ عوارض محلی ۱۳۸۹ ( مندرج در صفحه ۲۲ تعرفه عوارض محلی شهر تبریز) که در متن تبصره داشتن سند شش دانگ مجزا برای ملکی که نسبت به آن عوارض تعیین می شود شرط شده است در حالی که سند کوره آجرپزی موکلین از همان زمان احداث تاکنون سند عادی بوده و به ثبت نرسیده است و علاوه بر اشکالات فوق در بند ۴ ماده ۲۴ که شهرداری در استناد به این بند کاربری ملک کوره را فضای سبز عنوان می کند که طبق اعلام خودشان در نامه شماره ۴۵/۳۴۲۴۸-۱۳۸۹/۹/۸ به کمیسیون ماده ۱۰۰ کاربری آن را مراکز فناوریهای ساختمانی اعلام می کند که موید این موضوع است که کوره قبل از سال ۱۳۶۴ احداث شده در فضای سبز نبوده است. ۹- در محاسبه عوارض مازاد بر ۳۵۰ مترمربع معادل ۱۰۳۷۴ فرضی را با احتساب ۳۰% برای سهم خدمات عمومی و مقدار حداکثر مندرج در دفترچه تعرفه عوارض محلی ۱۳۸۹ تبریز (۲۰%) را سهم شهرداری آورده و جمع کرده و به ۵۰ درصد رسانده که باز هم بدون تغییر کاربری و تفکیک و یا ادغام فاقد وجاهت قانونی است زیرا طبق متن دفترچه عوارض اعتبار و نصاب خود تبصره ۳ ماده ۲۴ را به بند ۲ از ماده ۲۴ ارجاع می دهد که آن هم به دلیل مغایرت با قانون در رای شماره ۱۵۳ در پرونده کلاسه ۸۹/۶۲۲ صادره از دیوان عدالت اداری ابطال شده ولی کمیسیون ماده ۷۷ علی رغم دفاعیات مستدل و مشروح تقدیمی ما، در رای صادره خود فقط در خصوص یک قسمت از اعتراض ( عوارض تفکیک) آن هم به صورت مبهم و نابجا اظهار نظر کرده و تصمیم گیری در خصوص سایر موارد را مسکوت گذارده است. در ادامه به عرض می رساند که اعضای محترم شورای نگهبان قانون اساسی در موارد عدیده من جمله پرونده کلاسه ۷۷/۱۶۹ و ۸۲/۶۲۱ این گونه اقدامات شهرداری را خلاف شرع دانسته و هیات عمومی دیوان عدالت اداری نیز مصوباتی نظیر مستندات شهرداری تبریز طبق ماده ۲۴ دفترچه عوارض محلی ۱۳۸۹ مشروحه را که به صورت مطلق و بدون تقاضای صاحبان زمین بابت استفاده از مزایای ورود به محدوده توسعه و عمران شهر را که سهمی رایگان از املاک را به شهرداری اختصاص می دهند را در تمام موارد ابطال کرده است و با عنایت به این که مستندات شهرداری منطقه ۶ در این پرونده از ماده ۲۴ عوارض محلی ۱۳۸۹ تبریز در مطالبه عوارض از شهروندان به شرحی که گذشت در مغایرت آشکار با شرع دین مبین اسلام و قاعده تسلیط ملاک و اصولی از قانون اساسی مبنی بر اقدام مالکیت مشروع اشخاص قرار گرفته و تصویب این گونه مصوبات خارج از حدود اختیارات قانونی شهرداری و شوراهای اسلامی شهر است و از آن جا که شورای اسلامی شهر مجوز تقنین قانون و وضع مقررات مغایر بـا قانون اساسی و سایـر قوانین مطبوع کشور را ندارد و بـا توجه به این کـه اجـرای دستور شهرداری به لحاظ اهرمهای فشاری که در اختیار دارد خساراتی سنگین را متوجه موکل خواهد کرد که جبرانش برای موکل متعسر و غیر ممکن است لذا مستند به ماده ۱۵ قانون دیوان عدالت اداری تقاضای صدور دستور موقت مبنی بر توقف اجرایی آرای مطالباتی شهرداری را داریم و ب. ت. ب. این که مفاد مشروحه فوق الذکر از ماده ۲۴ عوارض محلی ۱۳۸۹ تبریز در تناقض آشکار با تبصره ۴ ماده واحده « قانون تعیین وضعیت املاک واقع در طرحهای دولتی و شهرداریها مصوب ۱۳۶۷/۸/۲۹ م. ب. و ب. ت. ب. این که در تبصره ۴ مزبور ۲ شرط» ۱- به تقاضای صاحبان اراضی، به منظور استفاده از مزایای ورود به محدوده توسعه و عمران شهر موکول شده ۲- این که مراجع مزبور (شهرداری در این مورد) حداکثر تا ۲۰% از اراضی آنها را ... به طور رایگان دریافت نماید گنجانده شده است و چون ماده ۲۴ عوارض محلی ۱۳۸۹ تبریز جواز دریافت رایگان مقداری مازاد بر (۲۰% اراضی) را در مغایرت آشکار با حکم مقنن در ماده واحده مزبور به شهرداری می دهد خلاف قانون است و مستنداً به بند ۱ از ماده ۱۹ و مواد ۲۰ و ۴۲ قانون دیوان عدالت اداری از زمان تصویب قابل ابطال است لذا مستنداً به بند ۱ ماده ۱۹ و ماده ۴۲ قانون دیوان عدالت اداری تقاضای رسیدگی و ابطال بند ۴ ماده ۲۴ عوارض محلی ۱۳۸۹ تبریز را به دلیل مغایرت با مفاد ماده واحده مزبور را داریم.» متن تعرفه مورد اعتراض به قرار زیر است: « ماده ۲۴: عوارض سهم خدمات عمومی و شهرداری در محدوده و حریم شهر ۴- به کلیه املاک و اراضی با کاربری فضای سبز جهت تغییر کاربری به عمومی ب. غ. از تجاری و مسکونی و صنایع سبک و یا از کاربری عمومی به مسکونی که از طریق کمیسیون ماده ۵ تغییر کاربری می یابند معادل ۳۰ درصد از کل عرصه به عنوان سهم خدمات عمومی و حداکثر تا ۲۰ درصد عرصه به عنوان سهم شهرداری تعلق خواهد گرفت و در صورت تغییر کاربری و ناشی از ارزش افزوده توام سهم شهرداری از درصد مندرج در بند ۲ این ماده بیشتر نخواهد شد. » در پاسخ به شکایت مذکور، مدیرحقوقی و اجراییات شهرداری کلانشهر تبریز، به موجب لایحه شماره ۵۹/۲۸۹۳۰-۱۳۹۲/۷/۲۲ اعلام کرده است که: « مدیر دفتر محترم هیات عمومی دیوان عدالت اداری سلام علیکم: احتراماً، عطف به اخطاریه واصله در مورد پرونده به شماره ۹۲/۴۲۸-۹۲۰۹۹۸۰۹۰۰۰۳۹۱۳۶-۱۳۹۲/۶/۱۶ منضم به نسخه ثانی دادخواست تقدیمی آقای … به خواسته درخواست ابطال بند ۴ ماده ۲۴ تعرفه عوارض محلی سال ۱۳۸۹ مصوب شورای اسلامی شهر تبریز مراتب زیر را به استحضار عالی می رساند: نظر به این که شاکی در ضمن دادخواست تقدیمی، علاوه بر شرح ادعای خود در مورد درخواست ابطال مصوبه معترض به، ایرادات و اعتراضاتی نسبت به رای قطعی کمیسیون ماده ۷۷ به شماره ۴۹/۴۳۱-۱۳۹۱/۱۲/۲۶ کرده است، به جهت این که رسیدگی به اعتراض نامبرده نسبت به کمیسیون ماده ۷ قانوناً در صلاحیت شعب دیوان عدالت اداری بوده و مستلزم تقدیم دادخواست جداگانه است لذا به تبعیت از عنوان اصلی خواسته مندرج در ستون خواسته و با مد نظر قرار دادن صلاحیت قانونی هیات عمومی محترم دیوان عدالت اداری، بدون ورود به ماهیت و جزییات رای کمیسیون ماده ۷۷ و ارزیابی موارد اعتراضی شاکی در این خصوص، صرفاً به بیان مدافعات شهرداری در جهت اثبات مردود بودن ادعای شاکی از حیث درخواست ابطال بند ۴ ماده ۲۴ تعرفه عوارض محلی سال ۱۳۸۹ اکتفاء می نماید. ۱- مطابق ماده ۳۸ قانون جدید دیوان عدالت اداری در مورد درخواست ابطال مصوبات، مشخص کردن علل درخواست و ذکر موارد مغایرت مصوبه با شرع یا قانون یا خروج از اختیارات و همچنین ماده قانونی یا حکم شرعی که اعلام مغایرت مصوبه با آن شده ضروری است و وفق تبصره همان ماده در صورت عدم رعایت این تکلیف قانونی از سوی متقاضی ( شاکی) بدواً می باید اخطار رفع نقص صادر و در صورت رفع نقص در فرجه قانونی پرونده قابلیت به جریان افتادن را پیدا خواهد کرد والا با قرار رد درخواست مواجه خواهد شد. لذا از آن جا که در دادخواست حاضر، شاکی به این تکلیف قانونی عمل نکرده است بدین دلیل استدعای بذل عنایت از جهت مذکور را دارد. ۲- شاکی محترم بعد از شرح و نقل موارد و مطالب پراکنده در خصوص ایراد به نحوه محاسبه شهرداری نهایتاً در صفحه ۴ دادخواست تقدیمی خود به طور کلی مدعی شده است که: « ماده ۲۴ دفترچه عوارض محلی ۱۳۸۹ در مطالبه عوارض از شهروندان مغایر آشکار با شرع دین مبین اسلام و قاعده تسلیط ملاک و اصولی از قانون اساسی مبنی بر اقدام مالکیت مشروع اشخاص قرار گرفته و تصویب این گونه مصوبات خارج از حدود اختیارات قانونی شهرداری و شورای اسلامی شهر م. ب...» که در پاسخ این ادعای کلی و غیر مستند نامفهوم شاکی اجمالاً معروض می دارد: ماده ۲۴ تعرفه عوارض سال ۱۳۸۹ در قالب دو صفحه A۴ متضمن جزییات و فروعات عدیده بوده و اصل تسلیط نیز یک اصل مطلق و بدون تخصیص نیست ( ما من عام الا و قدخص)، شهرداری مخلاف استفاده مالکانه اشخاص از مایملک خود نبوده و نیست و مطالبه حقوق و عوارض قانونی جهت تامین هزینه های عمومی و ارایه خدمات به منزله نفی سلطنت مالکانه اشخاص نمی باشد. ۳- در بند ۴ ماده ۲۴ تعرفه مورد نظر، در صورتی که کاربری ملکی از طریق کمیسیون ماده ۵ از فضای سبز به کاربری غیر از تجاری و مسکونی و صنایع سبک تغییر یابد و یا از کاربری عمومی به مسکونی تغییر یابد به لحاظ ارزش افزوده ناشی از تغییر کاربری که موجب تحصیل سود برای ملاک و متقابلاً ایجاد هزینه و تکلیف برای شهرداری می شود مقرر شده، عوارضی معادل درصدهای تعیین شده محاسبه و وصول شود و بدین ترتیب نفس وصول عوارض برای تامین هزینه های جاری و عمرانی شهرداری آن هم موقع ایجاد ارزش افزوده برای ملاک و تحمیل تکلیف برای شهرداری هیچ گونه مغایرتی با موازین شرعی و قانونی ندارد. ۴- مطابق بند ۱۶ ماده ۷۱ قانون تشکیلات، وظایف و انتخابات شوراهای اسلامی کشور و انتخاب شهرداران (مصوب ۱۳۷۵ با اصلاحات بعدی) اختیار وضع عوارض شهر و همچنین تغییر نوع و میزان آن به شوراهای اسلامی شهرها تفویض شده و متعاقباً ماده یک قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران و چگونگی برقراری و وصول عوارض و سایر وجوه از تولیدکنندگان کالا و ارایه خدمات محدودیتهایی در وضع عوارض پیش بینی شده و نهایتاً به موجب ماده ۵۲ قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب ۱۳۸۹/۲/۱۷ مقررات اخیرالذکر ملغی و به شرح مقرر در این قانون تکلیف مالیات و عوارض برخی از کالاها و خدمات که فاقد جنبه محلی دارند مشخص شده و مطابق تبصره ۱ ماده ۵۰ همان قانون صلاحیت قانونی شوراها جهت رفع هر یک از عوارض محلی تایید و تصدیق شده است. ۵- عوارض مندرج در بند ۲۴ تعرفه عوارض محلی از مصادیق بارز عوارض محلی بوده و وضع و تعیین میزان آن در اختیار شوراهای محترم اسلامی شهر است. بنا به مراتب و توجهاً به عدم ارایه ادله مثبته کافی در جهت اثبات مغایرت بند یا بندهایی از مصوبه معترض به با احکام معین شرعی یا اصول یا مواد قانونی مشخص و ب. ت. ب. صلاحیت قانونی شوراها در وضع عوارض محلی تقاضای صدور حکم به رد شکایت بلاوجه شاکی را دارد.» در خصوص ادعای مغایر بودن موضوع بند ۴ ماده ۲۴ تعرفه عوارض محلی سال ۱۳۸۹ شهرداری تبریز با شرع مقدس اسلام، قایم مقام دبیر شورای نگهبان به موجب نامه شماره ۵۲۶۴۰/۳۰/۲- ۱۳۹۲/۹/۳۰ اعلام کرده است که: « تکلیف اخذ عوارض تفکیک و افراز اراضی را ماده ۱۰۱ اصلاحی قانون شهرداریها که به تایید شورای نگهبان رسیده مشخص کرده است، تشخیص این که مصوبه مورد شکایت خلاف قانون مذکور م. ب. یا خیر؟ به عهده آن دیوان محترم است و در مورد ادعای شاکی مبنی بر این که در خصوص مورد تفکیکی صورت نگرفته است نزاع صغروی بوده و تشخیص امر با مرجع صلاح قضایی م. ب.. » هیات عمومی دیوان عدالت اداری در تاریخ ۱۳۹۵/۲/۲۱ با حضور رییس و معاونین دیوان عدالت اداری و روسا و مستشاران و دادرسان شعب دیوان تشکیل شد و پس از بحث و بررسی با اکثریت آراء به شرح زیر به صدور رای مبادرت کرده است. رای هیات عمومی الف- نظر به این که قایم مقام دبیر شورای نگهبان به موجب نامه شماره ۵۲۶۴/۳۰/۹۲- ۱۳۹۲/۹/۳۰ نظریه فقهاء شورای نگهبان مبنی بر عدم مغایرت بند ۴ ماده ۲۴ تعرفه عوارض محلی سال ۱۳۸۹ شورای اسلامی تبریز را با موازین شرعی اعلام کرده است بنابراین در اجرای حکم مقرر در ماده ۸۷ قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب سال ۱۳۹۲ و تبعیت از نظر فقهای شورای نگهبان موجبی برای ابطال بند ۴ ماده ۲۴ تعرفه مذکور از این حیث در هیات عمومی دیوان عدالت اداری وجود ندارد. ب- مقنن در ماده ۷۱ قانون تشکیلات، وظایف و انتخابات شوراهای اسلامی کشور و انتخاب شهرداران مصوب ۱۳۷۵/۳/۱ با اصلاحات بعدی وظایف شورای اسلامی شهرها را تعیین کرده است. نظر به این که در این ماده قانونی امر تغییر کاربری اراضی در صلاحیت شورای اسلامی شهر پیش بینی نشده است، بنابراین به طریق اولی شورای اسلامی شهر نمی تواند در این خصوص مبادرت به وضع قاعده و اخذ عوارض کند. بنابراین بند ۴ ماده ۲۴ تعرفه عوارض محلی سال ۱۳۸۹ مصوب شورای اسلامی شهر تبریز، خلاف قانون و خارج از حدود اختیارات مرجع وضع تشخیص داده می شود و مستنداً به بند ۱ ماده ۱۲ و مواد ۱۳ و ۸۸ قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب سال ۱۳۹۲ از تاریخ تصویب ابطال می شود. محمدکاظم بهرامی- رییس هیات عمومی دیوان عدالت اداری text = matn.replace(regex, '$1'); $('#Div_1').html(text); if (parseInt(navigator.appVersion) $("a[name=copy_pre]").click(function () { range.selectNodeContents(el); sel.removeAllRanges(); sel.addRange(range); showNotification1(); }.box.comment-form .form-group { }fieldset { }.btncss{ رای شماره 77 مورخ 1395/02/21 هیات عمومی دیوان عدالت اداری این پرونده با شماره 94/428 مربوط به شکایت و درخواست ابطال بند 4 ماده 24 تعرفه عوارض محلی سال 1389 شورای اسلامی شهر تبریز است. شاکی، به نمایندگی از موکل خود، ادعا کرده است که شهرداری به‌طور نادرست عوارضی به مبلغ 145 میلیون ریال بابت کوره آجرپزی موکل مطالبه کرده است. وی همچنین بیان کرده که ملک مذکور از قبل از تصویب طرح جامع شهری و بدون تغییر کاربری فعالیت داشته و عوارض مطالبه‌شده مغایر با قوانین و مقررات است. در پاسخ، شهرداری اعلام کرده که شاکی نتوانسته است ادله کافی برای اثبات مغایرت مصوبه با شرع یا قانون ارائه دهد و همچنین تاکید کرده که وضع عوارض محلی در اختیارات شورای اسلامی شهر قرار دارد. هیات عمومی دیوان عدالت اداری ب. ت. ب. نظر شورای نگهبان مبنی بر عدم مغایرت بند 4 با موازین شرعی، در نهایت به ابطال این بند به دلیل خروج از حدود اختیارات شورای اسلامی شهر و مغایرت با قانون تشکیلات و وظایف شوراها رای داد و بند 4 ماده 24 را از تاریخ تصویب ابطال کرد. این تصمیم بر اساس بند 1 ماده 12 و مواد 13 و 88 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری اتخاذ شده است. تاریخ دادنامه: 21/2/1395 « احتراماً، موکل و سایر شرکایش طبق کپی مصدق سند عادی تقدیمی مالک یک واحد کوره آجرپزی به نام مشهد می‌باشند که کوره موصوف را در تاریخ 20/10/1364 از موسسین اولیه در حالت آماده بهره برداری خریداری و از تاریخ معامله تا به حال بدون کوچکترین تغییر (اعم از تفکیک، ادغام، و...) مشغول فعالیت تولیدی و اشتغال زایی هستند. که هم احداث و هم معامله کوره مسبوق بر تاریخ تصویب طرح جامع شهر تبریز (28/11/1374) م. ب. که پس از اجرای طرح جامع شهری مشارالیه بدون اراده و تقاضای موکل به عنوان مالک و بر اساس طرح مصوب، ملک کوره نیز وارد محدوده شهر می‌شود که علی رغم نص صریح قانونی، قانون عطف بماسبق نمی شود. شهرداری منطقه 6 تبریز طی پیش نویس مورخ 8/10/1390 و دستور مطالبه عوارض (اج-1095 -20/10/1389) به شرح پیش نویس مجموعاً به مبلغ 145/189/804/1 ریال معادل یکصد و هشتاد میلیون تومان از موکل و شرکاء (در یک کوره کوچک تولیدی) مطالبه عوارض می‌نماید. موکل در سال 1390 شکایتی با موضوع اخذ عوارض مازاد بر قانون مستنداً به ماده 600 قانون مجازات اسلامی علیه شهرداری منطقه 6 تقدیم شعبه 13 بازپرسی تبریز می‌نماید که اثبات تقصیر شهرداری در آن جا به اجرای تخلف آن در دیوان عدالت اداری منوط می‌شود. اما در صورتجلسه بازپرسی نماینده شهرداری منطقه 6 در دفاعیه اش از مطالبه عوارض سهم خدمات عمومی به بند 7 از جدول (ص 22) و تبصره 3 بند 4 ماده 24 دفترچه تعرفه عوارض محلی 1389 شهر تبریز استناد کرده است که در اعتراضیه تقدیمی به کمیسیون ماده 77 در باب عوارض تعیین شده از طرف شهرداری منطقه 6 تبریز، ایرادات قانونی را تشریح کردیم. 7- در دفترچه عوارض محلی حداقل ارزش منطقه ای تعیین شده برای حوزه منطقه 6 شهرداری 5000 ریال اعلام شده در حالی که در اظهارات مندرج در برگه بازجویی شعبه 13 بازپرسی جهت تولید رقمهای مطلوب که بتواند مبلغ مندرج در پیش نویس را تکافو نماید حداقل ارزش منطقه ای 3000 ریال اعمال کرده اند که هیچ کدام از اعداد و فرمولهای ارائه شده به بازپرسی با فرمول خودشان هم سازگار نیست. 8- همچنین درباره استناد به تبصره 3 بند 4 ماده 24 عوارض محلی 1389 (مندرج در صفحه 22 تعرفه عوارض محلی شهر تبریز) که در متن تبصره داشتن سند شش دانگ مجزا برای ملکی که نسبت به آن عوارض تعیین می‌شود شرط شده است در حالی که سند کوره آجرپزی موکلین از همان زمان احداث تاکنون سند عادی بوده و به ثبت نرسیده است و علاوه بر اشکالات فوق در بند 4 ماده 24 که شهرداری در استناد به این بند کاربری ملک کوره را فضای سبز عنوان می کند که طبق اعلام خودشان در نامه شماره 45/34248-8/9/1389 به کمیسیون ماده 100 کاربری آن را مراکز فناوریهای ساختمانی اعلام می کند که موید این موضوع است که کوره قبل از سال 1364 احداث شده در فضای سبز نبوده است. 9- در محاسبه عوارض مازاد بر 350 مترمربع معادل 10374 فرضی را با احتساب 30% برای سهم خدمات عمومی و مقدار حداکثر مندرج در دفترچه تعرفه عوارض محلی 1389 تبریز (20%) را سهم شهرداری آورده و جمع کرده و به 50 درصد رسانده که باز هم بدون تغییر کاربری و تفکیک و یا ادغام فاقد وجاهت قانونی است زیرا طبق متن دفترچه عوارض اعتبار و نصاب خود تبصره 3 ماده 24 را به بند 2 از ماده 24 ارجاع می دهد که آن هم به دلیل مغایرت با قانون در رای شماره 153 در پرونده کلاسه 89/622 صادره از دیوان عدالت اداری ابطال شده ولی کمیسیون ماده 77 علی رغم دفاعیات مستدل و مشروح تقدیمی ما، در رای صادره خود فقط در خصوص یک قسمت از اعتراض (عوارض تفکیک) آن هم به صورت مبهم و نابجا اظهار نظر کرده و تصمیم گیری در خصوص سایر موارد را مسکوت گذارده است. در ادامه به عرض می رساند که اعضای محترم شورای نگهبان قانون اساسی در موارد عدیده من جمله پرونده کلاسه 77/169 و 82/621 این گونه اقدامات شهرداری را خلاف شرع دانسته و هیات عمومی دیوان عدالت اداری نیز مصوباتی نظیر مستندات شهرداری تبریز طبق ماده 24 دفترچه عوارض محلی 1389 مشروحه را که به صورت مطلق و بدون تقاضای صاحبان زمین بابت استفاده از مزایای ورود به محدوده توسعه و عمران شهر را که سهمی رایگان از املاک را به شهرداری اختصاص می دهند را در تمام موارد ابطال کرده است و با عنایت به این که مستندات شهرداری منطقه 6 در این پرونده از ماده 24 عوارض محلی 1389 تبریز در مطالبه عوارض از شهروندان به شرحی که گذشت در مغایرت آشکار با شرع دین مبین اسلام و قاعده تسلیط مالک و اصولی از قانون اساسی مبنی بر اقدام مالکیت مشروع اشخاص قرار گرفته و تصویب این گونه مصوبات خارج از حدود اختیارات قانونی شهرداری و شوراهای اسلامی شهر است و از آن جا که شورای اسلامی شهر مجوز تقنین قانون و وضع مقررات مغایر با قانون اساسی و سایر قوانین مطبوع کشور را ندارد و ب. ت. ب. این که اجرای دستور شهرداری به لحاظ اهرمهای فشاری که در اختیار دارد خساراتی سنگین را متوجه موکل خواهد کرد که جبرانش برای موکل متعسر و غیر ممکن است لذا مستند به ماده 15 قانون دیوان عدالت اداری تقاضای صدور دستور موقت مبنی بر توقف اجرایی آرای مطالباتی شهرداری را داریم و ب. ت. ب. این که مفاد مشروحه فوق الذکر از ماده 24 عوارض محلی 1389 تبریز در تناقض آشکار با تبصره 4 ماده واحده « قانون تعیین وضعیت املاک واقع در طرحهای دولتی و شهرداریها مصوب 29/8/1367 م. ب. و ب. ت. ب. این که در تبصره 4 مزبور 2 شرط» در پاسخ به شکایت مذکور، مدیرحقوقی و اجراییات شهرداری کلانشهر تبریز، به موجب لایحه شماره 59/28930-22/7/1392 اعلام کرده است که: احتراماً، عطف به اخطاریه واصله در مورد پرونده به شماره 92/428-9209980900039136-16/6/1392 منضم به نسخه ثانی دادخواست تقدیمی آقای … به خواسته درخواست ابطال بند 4 ماده 24 تعرفه عوارض محلی سال 1389 مصوب شورای اسلامی شهر تبریز مراتب زیر را به استحضار عالی می رساند: نظر به این که شاکی در ضمن دادخواست تقدیمی، علاوه بر شرح ادعای خود در مورد درخواست ابطال مصوبه معترض به، ایرادات و اعتراضاتی نسبت به رای قطعی کمیسیون ماده 77 به شماره 49/431-26/12/1391 کرده است، به جهت این که رسیدگی به اعتراض نامبرده نسبت به کمیسیون ماده 7 قانوناً در صلاحیت شعب دیوان عدالت اداری بوده و مستلزم تقدیم دادخواست جداگانه است لذا به تبعیت از عنوان اصلی خواسته مندرج در ستون خواسته و با مد نظر قرار دادن صلاحیت قانونی هیات عمومی محترم دیوان عدالت اداری، بدون ورود به ماهیت و جزئیات رای کمیسیون ماده 77 و ارزیابی موارد اعتراضی شاکی در این خصوص، صرفاً به بیان مدافعات شهرداری در جهت اثبات مردود بودن ادعای شاکی از حیث درخواست ابطال بند 4 ماده 24 تعرفه عوارض محلی سال 1389 اکتفاء می‌نماید. 2- شاکی محترم بعد از شرح و نقل موارد و مطالب پراکنده در خصوص ایراد به نحوه محاسبه شهرداری نهایتاً در صفحه 4 دادخواست تقدیمی خود به طور کلی مدعی شده است که: « ماده 24 دفترچه عوارض محلی 1389 در مطالبه عوارض از شهروندان مغایر آشکار با شرع دین مبین اسلام و قاعده تسلیط مالک و اصولی از قانون اساسی مبنی بر اقدام مالکیت مشروع اشخاص قرار گرفته و تصویب این گونه مصوبات خارج از حدود اختیارات قانونی شهرداری و شورای اسلامی شهر م. ب...» که در پاسخ این ادعای کلی و غیر مستند نامفهوم شاکی اجمالاً معروض می دارد: ماده 24 تعرفه عوارض سال 1389 در قالب دو صفحه A4 متضمن جزئیات و فروعات عدیده بوده و اصل تسلیط نیز یک اصل مطلق و بدون تخصیص نیست (ما من عام الا و قدخص)، شهرداری مخالف استفاده مالکانه اشخاص از مایملک خود نبوده و نیست و مطالبه حقوق و عوارض قانونی جهت تامین هزینه های عمومی و ارائه خدمات به منزله نفی سلطنت مالکانه اشخاص نمی‌باشد. 3- در بند 4 ماده 24 تعرفه مورد نظر، در صورتی که کاربری ملکی از طریق کمیسیون ماده 5 از فضای سبز به کاربری غیر از تجاری و مسکونی و صنایع سبک تغییر یابد و یا از کاربری عمومی به مسکونی تغییر یابد به لحاظ ارزش افزوده ناشی از تغییر کاربری که موجب تحصیل سود برای مالک و متقابلاً ایجاد هزینه و تکلیف برای شهرداری می‌شود مقرر شده، عوارضی معادل درصدهای تعیین شده محاسبه و وصول شود و بدین ترتیب نفس وصول عوارض برای تامین هزینه های جاری و عمرانی شهرداری آن هم موقع ایجاد ارزش افزوده برای مالک و تحمیل تکلیف برای شهرداری هیچ گونه مغایرتی با موازین شرعی و قانونی ندارد. 4- مطابق بند 16 ماده 71 قانون تشکیلات، وظایف و انتخابات شوراهای اسلامی کشور و انتخاب شهرداران (مصوب 1375 با اصلاحات بعدی) اختیار وضع عوارض شهر و همچنین تغییر نوع و میزان آن به شوراهای اسلامی شهرها تفویض شده و متعاقباً ماده یک قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران و چگونگی برقراری و وصول عوارض و سایر وجوه از تولیدکنندگان کالا و ارائه خدمات محدودیتهایی در وضع عوارض پیش بینی شده و نهایتاً به موجب ماده 52 قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 17/2/1389 مقررات اخیرالذکر ملغی و به شرح مقرر در این قانون تکلیف مالیات و عوارض برخی از کالاها و خدمات که فاقد جنبه محلی دارند مشخص شده و مطابق تبصره 1 ماده 50 همان قانون صلاحیت قانونی شوراها جهت رفع هر یک از عوارض محلی تایید و تصدیق شده است. بنا به مراتب و توجهاً به عدم ارائه ادله مثبته کافی در جهت اثبات مغایرت بند یا بندهایی از مصوبه معترض به با احکام معین شرعی یا اصول یا مواد قانونی مشخص و ب. ت. ب. صلاحیت قانونی شوراها در وضع عوارض محلی تقاضای صدور حکم به رد شکایت بلاوجه شاکی را دارد.» در خصوص ادعای مغایر بودن موضوع بند 4 ماده 24 تعرفه عوارض محلی سال 1389 شهرداری تبریز با شرع مقدس اسلام، قائم مقام دبیر شورای نگهبان به موجب نامه شماره 52640/30/02- 30/9/1392 اعلام کرده است که: « تکلیف اخذ عوارض تفکیک و افراز اراضی را ماده 101 اصلاحی قانون شهرداریها که به تایید شورای نگهبان رسیده مشخص کرده است، تشخیص این که مصوبه مورد شکایت خلاف قانون مذکور م. ب. یا خیر؟ به عهده آن دیوان محترم است و در مورد ادعای شاکی مبنی بر این که در خصوص مورد تفکیکی صورت نگرفته است نزاع صغروی بوده و تشخیص امر با مرجع صالح قضایی م. ب.. » هیات عمومی دیوان عدالت اداری در تاریخ 21/2/1395 با حضور رئیس و معاونین دیوان عدالت اداری و روسا و مستشاران و دادرسان شعب دیوان تشکیل شد و پس از بحث و بررسی با اکثریت آراء به شرح زیر به صدور رای مبادرت کرده است. الف- نظر به این که قائم مقام دبیر شورای نگهبان به موجب نامه شماره 5264/30/92- 30/9/1392 نظریه فقهاء شورای نگهبان مبنی بر عدم مغایرت بند 4 ماده 24 تعرفه عوارض محلی سال 1389 شورای اسلامی تبریز را با موازین شرعی اعلام کرده است بنابراین در اجرای حکم مقرر در ماده 87 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب سال 1392 و تبعیت از نظر فقهای شورای نگهبان موجبی برای ابطال بند 4 ماده 24 تعرفه مذکور از این حیث در هیات عمومی دیوان عدالت اداری وجود ندارد. ب- مقنن در ماده 71 قانون تشکیلات، وظایف و انتخابات شوراهای اسلامی کشور و انتخاب شهرداران مصوب 1/3/1375 با اصلاحات بعدی وظایف شورای اسلامی شهرها را تعیین کرده است. نظر به این که در این ماده قانونی امر تغییر کاربری اراضی در صلاحیت شورای اسلامی شهر پیش بینی نشده است، بنابراین به طریق اولی شورای اسلامی شهر نمی تواند در این خصوص مبادرت به وضع قاعده و اخذ عوارض کند. بنابراین بند 4 ماده 24 تعرفه عوارض محلی سال 1389 مصوب شورای اسلامی شهر تبریز، خلاف قانون و خارج از حدود اختیارات مرجع وضع تشخیص داده می‌شود و مستنداً به بند 1 ماده 12 و مواد 13 و 88 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب سال 1392 از تاریخ تصویب ابطال می‌شود. محمدکاظم بهرامی- رئیس هیات عمومی دیوان عدالت اداری

موادِ قانونیِ مستند در این صفحه 1

موارد مرتبط 43

آرای مرتبط 40

مواد مرتبط 3

فقط پیوندهایی که متنشان در بانک است، با شاهد از خودِ متن — نه شباهتِ آماری. عنوانِ بدونِ متن ساخته نمی‌شود.

نظرها و یادداشت‌ها

نظرها پس از بررسی نمایش داده می‌شوند.

Designed & Developed by Hamed Rostami, Eng. & Attorney — © All Rights Reserved حامد رستمی، مهندس و وکیل دادگستری حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم اینستاگرام تلگرام لینکدین