دادگاه صالح رسیدگی به تعهدات مبتنی بر اقرارنامه

رأی خلاصه جریان پرونده شعبه دوم دادگاه عمومی ب در خصوص دعوی مطروحه از سوی خانم ….الف. به طرفیت آقای م.د. به خواسته الزام خوانده به ایفای تعهد مندرج در اقرارنامه رسمی شماره 2633-14/11/85 با این توضیح که خوانده همسر شرعی و قانونی خوانده م. ب. و خوانده طی اقرارنامه مذکور متعهد به پرداخت 2000 سکه تمام بهار آزادی عندالمطالبه شده است ب. ت. ب. محل اقامت خوانده که تهران م. ب. و مشارالیه در دادگاه نیز اظهار داشته که مدت 13 سال است تهران سکونت دارد و کارمند رسمی در تهران می باشد، به علاوه در اقرار نامه مذکور که یک طرف تعهدی از سوی خوانده اعلام شده عقدی واقع نشده لذا خود را صالح به رسیدگی ندانسته و قرار عدم صلاحیت خ. ر. ب. صلاحیت دادگاه های عمومی تهران صادر نموده و شعبه 146 دادگاه عمومی تهران نیز ن. ب. ا. در اقرار نامه مستند دعوی، محل اجرای اقرارنامه در صورت عدم پرداخت، همان دفترخانه ذکر شده، مستنداً به ماده 13 قانون آیین دادرسی مدنی خود را صالح به رسیدگی ندانسته و قرار عدم صلاحیت به اعتبار دادگاه های عمومی ب صادر نموده که در نهایت ب. ت. ب. حدوث اختلاف در رسیدگی به دعوی مربوطه پرونده به دیوان عالی کشور ارسال شده که به این شعبه ارجاع شده و توسط دفتر ثبت و تکمیل گردیده و اینک تحت نظر است . رأی شعبه دیوان عالی کشور در خصوص اختلاف در صلاحیت بین شعبه دوم دادگاه عمومی ب و شعبه 146 دادگاه عمومی تهران در رسیدگی به دعوی مطروحه از سوی خ. ب. خ. ایفای تعهد در اقرار نامه رسمی مستند دعوی ن. ب. ا. در رسیدگی به دعاوی حقوقی اصل بر صلاحیت دادگاه محل اقامت خوانده است (ماده 11 قانون آیین دادرسی مدنی) و همان گونه که دادگاه عمومی ب در قرار عدم صلاحیت صادره استدلال نموده، اقرارنامه از شمول مقررات ماده 13 در خصوص اموال منقول که از عقد و قرارداد [ناشی] شده باشد به عنوان یکی از استثنائات ماده 11 ب. ت. ب. اینکه اقرارنامه عقد و قرارداد تلقی نمی شود، خارج است لذا با تأیید صلاحیت دادگاه عمومی تهران(محل اقامت خوانده) قرار عدم صلاحیت صادره از دادگاه عمومی ب بدین وسیله حل اختلاف می گردد و پرونده را جهت ادامه رسیدگی به شعبه 146 دادگاه عمومی تهران ارجاع می نماید. رییس شعبه 5 دیوان عالی کشور - مستشار معینی - تقویان فهرست خلاصه جریان پرونده شعبه دیوان عالی کشور نقد رأی دادگاه صالح رسیدگی به تعهدات مبتنی بر اقرارنامه در تاریخ 11 دی‌ماه 1391، شعبه دوم دادگاه عمومی به دعوی مطرح شده رسیدگی کرد. خواسته، الزام خوانده به ایفای تعهد مندرج در اقرارنامه رسمی بود که به پرداخت 2000 سکه تمام بهار آزادی عندالمطالبه مربوط می‌شد. خواهان ادعا کرد که خوانده متعهد به این پرداخت بوده و ب. ت. ب. اقامت دائم خوانده در تهران، صلاحیت رسیدگی به این دعوی به دادگاه عمومی تهران تعلق دارد. <br>دادگاه با استناد به عدم وقوع عقد در اقرارنامه و بر اساس ماده 13 قانون آیین دادرسی مدنی، خود را صالح به رسیدگی ندانست و قرار عدم صلاحیت صادر کرد. این قرار به شعبه دیگر دادگاه عمومی تهران ارسال شد که ب. ت. ب. محل اجرای اقرارنامه، قرار عدم صلاحیت صادر شده را تایید کرد. <br>در نهایت، پرونده به دیوان عالی کشور ارجاع شد. دیوان عالی کشور با استناد به ماده 11 قانون آیین دادرسی مدنی، صلاحیت دادگاه محل اقامت خوانده را تایید کرده و قرار عدم صلاحیت صادره را تایید و پرونده را به شعبه مربوطه دادگاه عمومی تهران برای ادامه رسیدگی ارجاع نمود. تاریخ دادنامه قطعی: 1391/10/11 شماره دادنامه قطعی: --- پیام: اقرارنامه عقد و قرارداد تلقی نمی شود و لذا دعوی راجع به انجام تعهدات مذکور در آن از شمول قواعد راجع به صلاحیت دادگاه راجع به اعمال حقوقی (موضوع ماده 13 قانون آیین دادرسی مدنی) خارج است و دعوی باید مطابق اصول در محل اقامت خوانده اقامه شود. رای خلاصه جریان پرونده شعبه دوم دادگاه عمومی ب در خصوص دعوی مطروحه از سوی خانم ….الف. به طرفیت آقای م.د. به خواسته الزام خوانده به ایفای تعهد مندرج در اقرارنامه رسمی شماره 2633 - 14/11/85 با این توضیح که خوانده همسر شرعی و قانونی خوانده م. ب. و خوانده طی اقرارنامه مذکور متعهد به پرداخت 2000 سکه تمام بهار آزادی عندالمطالبه شده است ب. ت. ب. محل اقامت خوانده که تهران م. ب. و مشارالیه در دادگاه نیز اظهار داشته که مدت 13 سال است تهران سکونت دارد و کارمند رسمی در تهران می‌باشد، به علاوه در اقرار نامه مذکور که یک طرف تعهدی از سوی خوانده اعلام شده عقدی واقع نشده لذا خود را صالح به رسیدگی ندانسته و قرار عدم صلاحیت خ. ر. ب. صلاحیت دادگاه‌های عمومی تهران صادر نموده و شعبه --- دادگاه عمومی تهران نیز ن. ب. ا. در اقرار نامه مستند دعوی، محل اجرای اقرارنامه در صورت عدم پرداخت، همان دفترخانه ذکر شده، مستندا به ماده 13 قانون آیین دادرسی مدنی خود را صالح به رسیدگی ندانسته و قرار عدم صلاحیت به اعتبار دادگاه‌های عمومی ب صادر نموده که در نهایت ب. ت. ب. حدوث اختلاف در رسیدگی به دعوی مربوطه پرونده به دیوان عالی کشور ارسال شده که به این شعبه ارجاع شده و توسط دفتر ثبت و تکمیل گردیده و اینک تحت نظر است. رای شعبه دیوان عالی کشور در خصوص اختلاف در صلاحیت بین شعبه دوم دادگاه عمومی ب و شعبه --- دادگاه عمومی تهران در رسیدگی به دعوی مطروحه از سوی خ. ب. خ. ایفای تعهد در اقرار نامه رسمی مستند دعوی ن. ب. ا. در رسیدگی به دعاوی حقوقی اصل بر صلاحیت دادگاه محل اقامت خوانده است (ماده 11 قانون آیین دادرسی مدنی) و همان گونه که دادگاه عمومی ب در قرار عدم صلاحیت صادره استدلال نموده، اقرارنامه از شمول مقررات ماده 13 در خصوص اموال منقول که از عقد و قرارداد [ناشی] شده باشد به عنوان یکی از استثنائات ماده 11 ب. ت. ب. اینکه اقرارنامه عقد و قرارداد تلقی نمی شود، خارج است لذا با تایید صلاحیت دادگاه عمومی تهران(محل اقامت خوانده) قرار عدم صلاحیت صادره از دادگاه عمومی ب بدین وسیله حل اختلاف می‌گردد و پرونده را جهت ادامه رسیدگی به شعبه --- دادگاه عمومی تهران ارجاع می‌نماید. رییس شعبه --- دیوان عالی کشور - مستشار