کلاسه پرونده: ۲۴۶/۷۷
شماره دادنامه: ۲۸۴
تاریخ رای: یکشنبه ۱۸ مهر ۱۳۷۸
شاکی: آقای …
موضوع:
ابطال بخشنامه شماره ۳/۱/۱۴۳۵۵ مورخ ۱۳۷۰/۷/۲۰ وزارت کشور
مقدمه: شاکی طی
دادخواست تقدیمی اعلام داشته است، وزارت کشور با اختیار حاصله از بند( الف) ماده ۴۳ قانون وصول برخی از درآمدهای دولت مصوب ۱۳۶۹/۸/۲۸ پیشنهاد وصول یک درصد از فروش محصولات و تولیدات کارخانجات و واحدهای
صنعتی و معدنی و کارگاههای غیر مشمول نظام صنفی را جهت تصویب به ریاست محترم
جمهور تقدیم مینماید و نهایتاً پیشنهاد وزارت کشور طی ماده واحدهای مشتمل بر چهار تبصره در تاریخ ۱۳۷۰/۶/۲۲ به تصویب مقام محترم ریاست
جمهوری رسیده و طی بخشنامه شماره ۳/۱/۱۴۳۵۵ مورخ ۱۳۷۰/۷/۲۰ وزیر کشور به استانداریها و شهرداریهای سراسر کشور جهت اجراء
ابلاغ شده است.متعاقباً در تاریخ ۱۳۶۹/۹/۵ مجلس محترم
شورای اسلامی مبادرت به اصلاح بند ۱ ماده ۳۵ قانون تشکیلات شورای اسلامی نموده با تصویب این قانون بند (الف) ماده ۴۳ نسخ گردید. اینک ن. ب. ا. بخشنامه مورد شکایت فوق به استناد قانون منسوخه (بند الف ماده ۴۳ قانون وصول ۱۳۶۹) تصویب گردیدهاست و مقام تصویبکننده (ریاست محترم جمهوری با تصویب بند یک ماده ۳۵ اصلاحی قانون تشکیلات شوراهای اسلامی دیگر صلاحیتی در تصویب عوارض پیشنهادی وزارت کشور نداشته است و این اختیار به ولی امر تغییر یافته است.) لذا مصوبه اشعاری فاقد
مجوز قانونی بوده و مستنداً به اصل یکصدو هفتاد
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و ماده ۲۵
قانون دیوان عدالت اداری درخواست ابطال آن را دارد.مدیرکل دفتر
امور حقوقی وزارت کشور در پاسخ به شکایت مذکور طی نامه شماره ۶۱/۳۹۴۱ مورخ ۱۳۷۷/۱۰/۲ اعلام داشتهاند:
۱ـ مبنای قانونی وصول عوارض یک درصد از واحدهای صنفی … بند (الف) ماده ۴۳ قانون وصول برخی از درآمدهای دولت… مصوب ۱۳۶۹ بوده و مرجع تصویب آن ریاست جمهوری است که به جهت انقضای مهلت قانونی آن موضوع در قالب بند (الف) ماده ۳۰ قانون وصول برخی از درآمدهای دولت… مصوب سال ۱۳۷۳ حکم آن عیناً تصویب و استمرار یافته و مشمولین
تعرفه مذکور واحدهایی هستند که مشمول مقررات صنفی نبوده و فعالیت آنها صنعتی تلقی گردد,
۲ـ در سایر موارد مبنای قانونی وصول عوارض از صنوف بند یک ماده ۳۵ قانون
شوراها م. ب. و مرجع تصویب و
تنفیذ آن بگونهای که تصریح شده است.
نماینده محترم ولی امر مسلمین م. ب. بطوری که ملاحظه میفرمایید هرکدام از مراجع مذکور در حیطه قانونی خود عمل مینمایند و تداخلی در امور یکدیگر ندارند.مدیرکل دفتر امور حقوقی دولت نیز در پاسخ به شکایت مزبور طی نامه شماره ۱۰۴۵۱ مورخ ۱۳۷۸/۳/۵ اعلام داشتهاند، ب. ت. ب. اینکه قانون اصلاح پارهای از مواد قانون تشکیلات شورای اسلامی مصوب ۱۳۶۹ در تاریخ ۱۳۶۹/۹/۱۱ به تایید شورای محترم نگهبان رسیده حال آنکه
قانون وصول برخی از درآمدهای دولت و مصرف آن در موارد معین مصوب ۱۳۶۹ متعاقباً و در تاریخ ۱۳۶۹/۹/۱۹ به تایید شورای نگهبان رسیدهاست.به علاوه تبصره ۵۸
قانون بودجه سال ۱۳۷۳ کل کشور دایر بر معتبر بودن قانون وصول… مصوب ۱۳۶۹ در سال ۱۳۷۳ و همچنین ماده ۳۰ قانون دایمی وصول برخی از درآمدهای دولت و مصرف آن در موارد معین مصوب ۱۳۷۳ که موخر بر کلیه
قوانین یاد شده است، مرجع وضع عوارض شهرداریها رییس جمهوری معین شده است.
هیات عمومی
دیوان عدالت اداری در تاریخ فوق به ریاست حجتالاسلام والمسلمین دری نجفآبادی و با حضور روسای شعب بدوی و روسا و مستشاران شعب
تجدیدنظر تشکیل و پس از بحث و بررسی و انجام
مشاوره با
اکثریت آراء به شرح آتی مبادرت به صدور رای مینماید.
رای هیات عمومی
با عنایت به سیاق عبارت بند (الف) ماده ۴۳ قانون نحوه وصول برخی از درآمدهای دولت و مصرف آن در موارد معین مصوب سال ۱۳۶۹ و بند یک ماده ۳۵ قانون اصلاح پارهای از مواد قانون تشکیلات شوراهای اسلامی کشوری و ماده ۳۰ قانون وصول برخی از درآمدهای دولت و مصرف آن در موارد معین مصوب سال ۱۳۷۳ متضمن تثبیت اختیارات ریاست جمهوری در وضع عوارض با رعایت ضوابط و قواعد مندرج در بند (الف) ماده ۴۳ قانون مزبور است. قانون
اصلاح قانون تشکیلات شوراهای اسلامی کشوری مصوب ۱۳۶۹/۹/۵ مجلس شورای اسلامی کشوری مصوب ۱۳۶۹/۹/۵ مجلس شورای اسلامی مفهم نسخ بند (الف) ماده ۴۳ قانون نحوه وصول برخی از درآمدهای دولت و مصرف آن در موارد معین بنظر نمیرسد. بنابراین مصوبه مورد
اعتراض که براساس قانون اخیرالذکر تدوین گردیده است از این جهت مغایرتی با قانون ندارد.
هیات عمومی دیوان
عدالت اداری - دری نجفآبادی
text = matn.replace(regex, '$1');
$('#Div_1').html(text);
if (parseInt(navigator.appVersion)
$("a[name=copy_pre]").click(function () {
range.selectNodeContents(el);
sel.removeAllRanges();
sel.addRange(range);
showNotification1();
}.box.comment-form .form-group {
}fieldset {
}.btncss{
رای شماره 284 مورخ 1378/07/18 هیات عمومی دیوان عدالت اداری
در پرونده شماره 246/77، موضوع شکایت ابطال بخشنامه شماره 1435/01/35 مورخ 20 مهر 1370 وزارت کشور به دلیل استناد به قانونی منسوخ (بند (الف) ماده 43 قانون وصول برخی از درآمدهای دولت مصوب 1369) مطرح شده است. شاکی ادعا کرده است که با تصویب بند 1 ماده 35 قانون تشکیلات شورای اسلامی در تاریخ 5 آذر 1369، اختیار تصویب عوارض به ولی امر منتقل شده و به همین دلیل، مصوبه فاقد مجوز قانونی است. در پاسخ به این ادعا، مدیرکل دفتر امور حقوقی وزارت کشور و مدیرکل دفتر امور حقوقی دولت بر استمرار اعتبار قانون وصول برخی از درآمدهای دولت مصوب 1373 و
صلاحیت ریاست جمهوری در وضع عوارض تاکید کردند. هیات عمومی دیوان عدالت اداری پس از بررسی موضوع، با استناد به بندهای قانونی مذکور، به این نتیجه رسید که مصوبه مورد اعتراض مغایرتی با قانون ندارد و بنابراین، شکایت را رد کرد.
موضوع: ابطال بخشنامه شماره 3/1/14355 مورخ 20/7/1370 وزارت کشور
مقدمه: شاکی طی دادخواست تقدیمی اعلام داشته است، وزارت کشور با اختیار حاصله از بند(الف) ماده 43 قانون وصول برخی از درآمدهای دولت مصوب 1369/08/28 پیشنهاد وصول یک درصد از فروش محصولات و تولیدات کارخانجات و واحدهای صنعتی و معدنی و کارگاههای غیر مشمول نظام صنفی را جهت تصویب به ریاست محترم جمهور تقدیم مینماید و نهایتاً پیشنهاد وزارت کشور طی ماده واحدهای مشتمل بر چهار تبصره در تاریخ 1370/06/22 به تصویب مقام محترم ریاست جمهوری رسیده و طی بخشنامه شماره 3/1/14355 مورخ 1370/07/20 وزیر کشور به استانداریها و شهرداریهای سراسر کشور جهت اجراء ابلاغ شده است.متعاقباً در تاریخ 1369/09/05 مجلس محترم شورای اسلامی مبادرت به اصلاح بند 1 ماده 35 قانون تشکیلات شورای اسلامی نموده با تصویب این قانون بند (الف) ماده 43 نسخ گردید. اینک ن. ب. ا. بخشنامه مورد شکایت فوق به استناد قانون منسوخه (بند الف ماده 43 قانون وصول 1369) تصویب گردیدهاست و مقام تصویبکننده (ریاست محترم جمهوری با تصویب بند یک ماده 35 اصلاحی قانون تشکیلات شوراهای اسلامی دیگر صلاحیتی در تصویب عوارض پیشنهادی وزارت کشور نداشته است و این اختیار به ولی امر تغییر یافته است.) لذا مصوبه اشعاری فاقد مجوز قانونی بوده و مستنداً به اصل یکصدو هفتاد قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و ماده 25 قانون دیوان عدالت اداری درخواست ابطال آن را دارد.مدیرکل دفتر امور حقوقی وزارت کشور در پاسخ به شکایت مذکور طی نامه شماره 61/3941 مورخ 1377/10/02 اعلام داشتهاند:
1- مبنای قانونی وصول عوارض یک درصد از واحدهای صنفی … بند (الف) ماده 43 قانون وصول برخی از درآمدهای دولت… مصوب 1369 بوده و مرجع تصویب آن ریاست جمهوری است که به جهت انقضای مهلت قانونی آن موضوع در قالب بند (الف) ماده 30 قانون وصول برخی از درآمدهای دولت… مصوب سال 1373 حکم آن عیناً تصویب و استمرار یافته و مشمولین تعرفه مذکور واحدهائی هستند که مشمول مقررات صنفی نبوده و فعالیت آنها صنعتی تلقی گردد.
2- در سایر موارد مبنای قانونی وصول عوارض از صنوف بند یک ماده 35 قانون شوراها م. ب. و مرجع تصویب و تنفیذ آن بگونهای که تصریح شده است. نماینده محترم ولی امر مسلمین م. ب. به طوری که ملاحظه میفرمائید هرکدام از مراجع مذکور در حیطه قانونی خود عمل مینمایند و تداخلی در امور یکدیگر ندارند.مدیرکل دفتر امور حقوقی دولت نیز در پاسخ به شکایت مزبور طی نامه شماره 10451 مورخ 1378/03/05 اعلام داشتهاند، ب. ت. ب. اینکه قانون اصلاح پارهای از مواد قانون تشکیلات شورای اسلامی مصوب 1369 در تاریخ 1369/09/11 به تایید شورای محترم نگهبان رسیده حال آنکه قانون وصول برخی از درآمدهای دولت و مصرف آن در موارد معین مصوب 1369 متعاقباً و در تاریخ 1369/09/19 به تایید شورای نگهبان رسیدهاست.به علاوه تبصره 58 قانون بودجه سال 1373 کل کشور دایر بر معتبر بودن قانون وصول… مصوب 1369 در سال 1373 و همچنین ماده 30 قانون دائمی وصول برخی از درآمدهای دولت و مصرف آن در موارد معین مصوب 1373 که موخر بر کلیه قوانین یاد شده است، مرجع وضع عوارض شهرداریها رئیس جمهوری معین شده است.
با عنایت به سیاق عبارت بند (الف) ماده 43 قانون نحوه وصول برخی از درآمدهای دولت و مصرف آن در موارد معین مصوب سال 1369 و بند یک ماده 35 قانون اصلاح پارهای از مواد قانون تشکیلات شوراهای اسلامی کشوری و ماده 30 قانون وصول برخی از درآمدهای دولت و مصرف آن در موارد معین مصوب سال 1373 متضمن تثبیت اختیارات ریاست جمهوری در وضع عوارض با رعایت ضوابط و قواعد مندرج در بند (الف) ماده 43 قانون مزبور است. قانون اصلاح قانون تشکیلات شوراهای اسلامی کشوری مصوب 1369/09/05 مجلس شورای اسلامی کشوری مصوب 1369/09/05 مجلس شورای اسلامی مفهم نسخ بند (الف) ماده 43 قانون نحوه وصول برخی از درآمدهای دولت و مصرف آن در موارد معین به نظر نمیرسد. بنابراین مصوبه مورد اعتراض که براساس قانون اخیرالذکر تدوین گردیده است از این جهت مغایرتی با قانون ندارد.