شرایط تحقق اجرت‌المثل زن نسبت به کارهای ایام زندگی مشترک

رأی دادگاه بدوی در خصوص دعوای پ.ف. فرزند م. با وکالت ف.ص. به طرفیت م.الف. به خواسته اجرت المثل ایام زندگی مشترک از 4/8/69 با جلب نظر کارشناس و خسارات دادرسی و حق الوکاله وکیل. ن. ب. ا. حسب اقرار صریح خواهان در محضر دادگاه مبنی بر این که کارهایی که در ایام زوجیت در خانه زوج انجام داده به نیت دستمزد و پول نبوده و لذا مستنداً به تبصره ماده واحده قانون الحاق یک تبصره به ماده(336) قانون مدنی مصوب مورخ 23/10/1385 مجمع تشخیص مصلحت نظام که مقرر می دارد «چنانچه زوجه کارهایی را که شرعاً به عهده وی نبوده و عرفاً برای آن کارها اجرت المثل باشد و به دستور زوج و با عدم قصد تبرع انجام داده باشد، برای دادگاه نیز ثابت شود دادگاه اجرت المثل کارهای انجام گرفته را محاسبه و به پرداخت آن حکم می نماید»; و لذا دادگاه ب. ت. ب. این که دلیلی مبنی بر عدم تبرعی بودن و یا به دستور زوج کارها را انجام داده، ارائه ننموده است. لذا دادگاه با تبرعی بودن کارهای صورت گرفته از سوی خواهان، دعوای خ. ر. و. ندانسته، حکم بر بی حقی خواهان صادر و اعلام می نماید. رأی اصداری حضوری و قابل تجدیدنظرخواهی ظرف مدت بیست روز پس از ابلاغ در دادگاه تجدیدنظر استان تهران م. ب.. رئیس شعبه 259 دادگاه عمومی خانواده تهران ـ حسینی سعیداوی رأی دادگاه تجدیدنظر استان تجدیدنظرخواهی خانم پ.ف. به طرفیت آقای م.الف. نسبت به دادنامه شماره 8000322 ـ 8/3/1391 مربوط به پرونده 8000185 شعبه 259 دادگاه خانواده تهران که به موجب آن حکم بر بی حقی زوجه با خواسته مطالبه اجرت المثل سال های زندگی مشترک صادر شده است، موجه تشخیص داده می شود. زیرا از سوی خواهان بدوی آنچه که تحقق خواسته اش را ایجاب نماید، ابراز شده است. از محتویات پرونده، مستندات موجود و اظهارات به عمل آمده نیز انجام امور منزل با قصد دریافت مزد احراز می گردد. همچنین نسبت به نظریه کارشناس دایر بر تعیین میزان مورد ادعا، با ابلاغ اوراق اخطاریه اعتراض به عمل نیامده است. بنابراین رأی بدوی مطابق با موازین قانونی تشخیص داده نمی شود، با استناد به قسمت اول ماده 358 قانون آیین دادرسی محاکم عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب 21/1/1379 شمسی، نقض و حکم بر محکومیت ت. ن. خ. به پرداخت مبلغ ده میلیون و دویست هزار تومان با لحاظ ماده 336 قانون مدنی د. ح. ت. ن. خ. صادر و اعلام می گردد. این رأی حضوری است و ب. ت. ب. ماده 365 قانون آیین دادرسی یاد شده قطعی م. ب.. رئیس شعبه 45 دادگاه تجدیدنظراستان تهران ـ مستشار دادگاه اصلانی ـ نحوی فهرست دادگاه بدوی دادگاه تجدیدنظر استان نقد رأی شرایط تحقق اجرت المثل زن نسبت به کارهای ایام زندگی مشترک در تاریخ 25 دی 1391، دادگاه بدوی به دعوای خواهان علیه خوانده با موضوع اجرت المثل ایام زندگی مشترک از تاریخ 4 آبان 1369 رسیدگی نمود. دادگاه با استناد به تبصره ماده واحده قانون الحاق یک تبصره به ماده (336) قانون مدنی مصوب 23 مهر 1385 و همچنین اقرار خ. م. ب. انجام کارها بدون قصد دریافت دستمزد، حکم بر بی‌حقی خواهان صادر کرد. این حکم به دلیل عدم ارائه دلایل کافی مبنی بر عدم تبرع خواهان در انجام کارها، به قوت خود باقی ماند. در مرحله تجدیدنظر، دادگاه با بررسی مستندات و اظهارات خواهان، به این نتیجه رسید که انجام امور منزل با قصد دریافت مزد صورت گرفته و لذا رای بدوی را نقض کرد. بر اساس ماده 358 قانون آیین دادرسی محاکم عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب 21 فروردین 1379، حکمی مبنی بر محکومیت خوانده به پرداخت مبلغ ده میلیون و دویست هزار تومان به نفع خواهان صادر گردید. این رای به صورت حضوری و قطعی اعلام شد. تاریخ دادنامه قطعی: 1391/10/25 شماره دادنامه قطعی: --- پیام: اصل بر تبرعی نبودن انجام امور منزل توسط زوجه است. لذا استحقاق دریافت اجرت المثل کارهای انجام داده در طول زندگی مشترک را دارد، مگر این که خلاف آن ثابت شود. در خصوص دعوای پ.ف. فرزند م. با وکالت ف.ص. به طرفیت م.الف. به خواسته اجرت المثل ایام زندگی مشترک از 4/8/69 با جلب نظر کارشناس و خسارات دادرسی و حق الوکاله وکیل. ن. ب. ا. حسب اقرار صریح خواهان در محضر دادگاه مبنی بر این که کارهایی که در ایام زوجیت در خانه زوج انجام داده به نیت دستمزد و پول نبوده و لذا مستندا به تبصره ماده واحده قانون الحاق یک تبصره به ماده( 336 ) قانون مدنی مصوب مورخ 1385/10/23 مجمع تشخیص مصلحت نظام که مقرر می‌دارد «چنانچه زوجه کارهایی را که شرعا به عهده وی نبوده و عرفا برای آن کارها اجرت المثل باشد و به دستور زوج و با عدم قصد تبرع انجام داده باشد، برای دادگاه نیز ثابت شود دادگاه اجرت المثل کارهای انجام گرفته را محاسبه و به پرداخت آن حکم می‌نماید»; و لذا دادگاه ب. ت. ب. این که دلیلی مبنی بر عدم تبرعی بودن و یا به دستور زوج کارها را انجام داده، ارائه ننموده است. لذا دادگاه با تبرعی بودن کارهای صورت گرفته از سوی خواهان، دعوای خ. ر. و. ندانسته، حکم بر بی حقی خواهان صادر و اعلام می‌نماید. رای اصداری حضوری و قابل تجدیدنظرخواهی ظرف مدت بیست روز پس از ابلاغ در دادگاه تجدیدنظر استان تهران م. ب.. رئیس شعبه --- دادگاه عمومی خانواده تهران - حسینی سعیداوی رای دادگاه تجدیدنظر استان تجدیدنظرخواهی خانم پ.ف. به طرفیت آقای م.الف. نسبت به دادنامه شماره --- - 1391/03/08 مربوط به پرونده 8000185 شعبه --- دادگاه خانواده تهران که به موجب آن حکم بر بی حقی زوجه با خواسته مطالبه اجرت المثل سال های زندگی مشترک صادر شده است، موجه تشخیص داده می‌شود. زیرا از سوی خواهان بدوی آنچه که تحقق خواسته اش را ایجاب نماید، ابراز شده است. از محتویات پرونده، مستندات موجود و اظهارات به عمل آمده نیز انجام امور منزل با قصد دریافت مزد احراز می‌گردد. همچنین نسبت به نظریه کارشناس دایر بر تعیین میزان مورد ادعا، با ابلاغ اوراق اخطاریه اعتراض به عمل نیامده است. بنابراین رای بدوی مطابق با موازین قانونی تشخیص داده نمی شود، با استناد به قسمت اول ماده 358 قانون آیین دادرسی محاکم عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب 1379/01/21 شمسی، نقض و حکم بر محکومیت ت. ن. خ. به پرداخت مبلغ ده میلیون و دویست هزار تومان با لحاظ ماده 336 قانون مدنی د. ح. ت. ن. خ. صادر و اعلام می‌گردد. این رای حضوری است و ب. ت. ب. ماده 365 قانون آیین دادرسی یاد شده قطعی م. ب.. رئیس شعبه --- دادگاه تجدیدنظر استان تهران - مستشار دادگاه در تاریخ 27 دی‌ماه 1391، دادگاه بدوی به دعوی یکی از زوجین در خصوص مطالبه اجرت المثل ایام زندگی مشترک رسیدگی نمود. دادگاه با استناد به تبصره الحاقی به ماده 336 قانون مدنی و عرف حاکم بر خانواده‌های ایرانی، به این نتیجه رسید که طرف خواهان به قصد دریافت دستمزد، امور خانه را انجام نداده و دلیلی برای اثبات خلاف این ادعا ارائه نکرده است. بنابراین، دعوی مطرح شده را غیرموجه تشخیص داده و بر اساس ماده 197 قانون آیین دادرسی مدنی، حکم به رد ادعای خواهان صادر کرد. این رای قابلیت تجدیدنظر در محاکم تجدیدنظر استان تهران را داشت. در مرحله تجدیدنظر، درخواست مجدداً مورد بررسی قرار گرفت و دادگاه با تاکید بر مستندات موجود در پرونده و عدم ارائه اعتراض موجه از سوی درخواست‌کننده، رای دادگاه بدوی را تایید کرد. این تصمیم بر اساس مواد 358 و 365 قانون آیین دادرسی صادر و قطعی اعلام گردید. تاریخ دادنامه قطعی: 1391/10/27 پیام: در عرف خانواده ها علی الاصول اقدامات زوجه با قصد تبرع انجام می‌شود. در دعوای مطالبه اجرت المثل ایام زوجیت، زوجه باید تبرعی نبودن انجام کارها و نیز دستور زوج را اثبات نماید. دعوی خانم ف.م. به طرفیت همسرش آقای ….ع. مبنی بر مطالبه اجرت المثل ایام زندگی مشترک وارد نیست؛ زیرا مطابق تبصره الحاقی به ماده 336 قانون مدنی از جمله شرایط مطالبه اجرت المثل این است که زوجه به قصد دریافت دستمزد و با دستور شوهر امور خانه را انجام دهد، درحالی که مطابق عرف حاکم بر خانواده های ایرانی، اساسا زن تبرعا امورخانه داری از قبیل شوهرداری و نگه داری بچه و غیره را انجام می دهد و هیچ گاه قصد او دریافت دستمزد نبوده و گرنه در طول زندگی مشترک آن را مطالبه می نموده و زوجه دلیلی بر اثبات خلاف آن من جمله اثبات دستور زوج به انجام امور ارائه ننموده است. بنا به مراتب فوق، دعوی خواهان وارد نبوده و به استناد ماده 197 قانون آیین دادرسی مدنی و مفهوم مخالف تبصره الحاقی به ماده 336 قانون مدنی، حکم به رد ادعای وی صادر می‌گردد. این رای حضوری و ظرف بیست روز پس از ابلاغ قابل تجدیدنظرخواهی در محاکم تجدیدنظر استان تهران م. ب.. رئیس شعبه --- دادگاه عمومی خانواده تهران - کلیوند تجدیدنظرخواهی خانم ف.م. فرزند م. به طرفیت الف.ع. فرزند ح. نسبت به دادنامه شماره --- مورخ 1391/07/24 شعبه محترم --- دادگاه عمومی حقوقی تهران در پرونده کلاسه --- ، مبنی بر صدور حکم به رد دعوی مطالبه اجرت المثل وارد نمی‌باشد؛ زیرا ب. ت. ب. محتویات پرونده و امعان نظر در اوراق و مندرجات آن، مفاد لایحه تجدیدنظرخواهی و لوایح دفاعیه طرفین مدلول دادنامه تجدیدنظرخواسته، رای صادر شده دادگاه بدوی بر اساس مستندات موجود در پرونده صادر گردیده است، و با عنایت به اینکه ت. ا. و اعتراض موجهی که موجبات نقض دادنامه اعتراض شده را فراهم آورد، ابراز ننموده است، لذا این دادگاه با عنایت به مراتب مذکور، ضمن رد درخواست تجدیدنظرخواهی، رای صادر شده دادگاه بدوی را استناد به مواد 358 و 365 قانون این دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی تایید می‌نماید. این رای قطعی است. رئیس شعبه --- تجدیدنظر استان تهران - مستشار دادگاه در تاریخ 3 دی 1391، دادگاه بدوی به دعوی مربوط به مطالبه اجرت المثل ایام زوجیت رسیدگی نمود. دادگاه با استناد به تبصره الحاقی به ماده 336 قانون مدنی، حکم به رد دعوی صادر کرد و اعلام داشت که زوجه به منظور دریافت اجرت، امور خانه‌داری را انجام نداده و هیچ دلیلی مبنی بر الزام زوج به انجام این امور ارائه نشده است. خواهان ظرف 20 روز حق تجدیدنظرخواهی داشت. <br>در مرحله تجدیدنظر، اعتراض مورد پذیرش قرار گرفت. دادگاه تجدیدنظر با استناد به ماده 336 قانون مدنی و ب. ت. ب. تقدیم دادخواست به عنوان نشانه‌ای از عدم قصد تبرع، اعلام کرد که زوجه مستحق اجرت المثل است و کارشناس میزان آن را 188 میلیون ریال تعیین نمود. در نتیجه، دادگاه تجدیدنظر با نقض دادنامه بدوی، زوج را به پرداخت مبلغ مذکور به زوجه محکوم کرد. این رای قطعی و لازم‌الاجرا است. تاریخ دادنامه قطعی: 1391/10/03 پیام: در دعوای مطالبه اجرت المثل سنوات زندگی مشترک، اصل بر این است که کارهایی که زوجه خارج از وظیفه شرعی خود انجام داده، بدون قصد تبرع بوده است. دادخواست خانم ب.الف. با وکالت آقایان م.م. و م.ن. به طرفیت آقای ف.م. دایر به مطالبه اجرت المثل ایام زوجیت. به نظر دادگاه دعوی خواهان قابل اجابت نیست؛ زیرا اولا: مطابق تبصره الحاقی به ماده 336 قانون مدنی از جمله شرایط مطالبه اجرت المثل این است که زوجه به قصد دریافت دستمزد امور خانه داری را انجام دهد در حالی که مطابق عرف حاکم بر خانواده های ایرانی، اساسا زن تبرعا امور خانه داری را انجام می دهد و هیچ گاه قصد او دریافت دستمزد نبوده وگرنه در طول زندگی مشترک آن را مطالبه می نمود و دلیلی برخلاف آن ارائه نشده است. ثانیا: مطابق مفاد تبصره مذکور، در صورتی زوجه علاوه بر عدم قصد تبرع مستحق اجرت المثل است که امور خانه داری را به دستور زوج انجام داده باشد در حالی که در پرونده دلیلی بر اینکه زوج زوجه را مکلف به انجام امور خانه نموده باشد ارائه نشده است. مستندا به تبصره ماده مارالذکر الحاقی به ماده 336 قانون مدنی، حکم به رد دعوی خواهان صادر و اعلام می‌شود. رای صادره حضوری و ظرف 20 روز قابل تجدید نظرخواهی در مرجع محترم تجدیدنظر استان تهران است. رئیس شعبه --- دادگاه عمومی خانواده تهران - احمدی نژاد ایراد و اعتراض خانم ب.الف. با وکالت خانم س.م. نسبت به دادنامه شماره --- - 27/4/91 صادره از شعبه --- دادگاه خانواده که بر رد درخواست مطالبه اجرت المثل سنوات زندگی مشترک اشعار دارد به نظر وارد است. زیرا تقدیم دادخواست مطالبه اجرت المثل به طور ضمنی بیانگر عدم قصد تبرعی بودن کارهای انجام گرفته توسط زوجه که جزء وظایف شرعی و قانونی وی نیز نبوده م. ب. و ن. ب. ا. مطابق مدلول صریح ماده 336 قانون مدنی که بیان می دارد: «هر گاه کسی بر حسب امر دیگری اقدام به عملی نماید که عرفا برای آن عمل اجرتی بوده و یا آن شخص عادتا مهیای آن عمل باشد، عامل مستحق اجرت عمل خود خواهد بود، مگر این که معلوم شود که قصد تبرع داشته است»; ز. ب. ت. دادخواست اراده خود را مبنی بر آمادگی خود جهت دریافت اجرت المثل ابراز نموده است. اثبات نسبت به عدم تبرعی بودن کارها خارج از وظیفه زوجه است زیرا اصل بر این است که کارهایی که زوجه خارج از وظیفه شرع خود انجام داده بدون قصد تبرع بوده است. بنابراین لازم نیست که ثابت کند که در انجام کارها قصد دریافت اجرت داشته است و این که کارهای انجام شده به دستور و امر شوهر بوده است. از اظهارات بی شائبه فرزندان که بهترین ناظر بر اعمال و رفتار والدینشان بوده است به خوبی قابل احراز است و از آنجا که کارشناس منتخب دادگاه به شرح نظریه شماره 910611 - 1/9/91 میزان اجرت المثل را یکصد و هشتاد و هشت میلیون ریال تعیین نموده است و عدم مغایرت نظریه کارشناس با اوضاع و احوال مسلم قضیه این دادگاه با نقض دادنامه بدوی، زوج را ملزم به پرداخت مبلغ یک صد و هشتاد و هشت میلیون ریال بابت اجرت المثل د. ح. زوجه محکوم می‌نماید. این رای قطعی است.