صدور رای بیش از حداقل مجازات قانونی در دادگاه تجدیدنظر در فرض برائت در دادگاه بدوی

در فرض سوال دادگاه تجدید نظر می‌تواند راساً نسبت به تعیین مجازات اقدام نماید و ماده 485 قانون آیین دادرسی کیفری ناظر به رای محکومیت است و تعیین مجازات بین حداقل و حداکثر از اختیارات دادگاه تجدیدنظر است و مقرره یاد شده ناظر به تشدید مجازات است و دادگاه تجدیدنظر به عنوان مرجع عالی وارد رسیدگی ماهیتی شده و تعیین مجازات می‌‎نماید و ماده قانونی یاد شده منصرف از برائت است و ظاهر ماده نیز چنین حکایتی دارد؛ منتها در صورت تعیین مجازات فراتر از حداقل قانونی باید جهات آن قید گردد و چون دادگاه تجدیدنظر در مقام تعیین مجازات است، بنابراین؛ منع قانونی در این خصوص وجود ندارد. نظر ابرازی به نظر می‌رسد دادگاه تجدیدنظر در فرض سوال و تعیین مجازات مقید به رعایت مقررات ماده 458 قانون آیین دادرسی کیفری است و دلیل آن نیز این است که اولاً؛ وقتی دادگاه بدوی اصل مجرمیت متهم را احراز کرده ولی کمتر از حداقل قانونی تعیین مجازات کرده است، در این‌صورت دادگاه تجدیدنظر نتواند بیشتر از حداقل تعیین مجازات نماید. در فرضی که دادگاه بدوی اصلاً مجرمیت متهم را احراز نکرده است، به قیاس اولویت، نمی‌توان در مرحله تجدیدنظرخواهی بیشتر از حداقل تعیین مجازات نمود. ثانیاً؛ محکومیت در دادنامه بدوی موضوعیت ندارد و چه متهم در دادنامه به کمتر از حداقل محکوم شود و چه حکم برائت ایشان صادر شود موثر در مقام نیست. ثالثاً؛ به قرینه مندرج در تبصره ماده 2 قانون کاهش حبس تعزیری تعیین مجازات بالاتر از حداقل نیاز به دلیل دارد. رابعاً؛ تفسیر به نفع متهم اقتضا دارد در فرض سوال نیز مقید به محدودیت ماده 458 باشیم.