فرجام خواهی نسبت به قرار ابطال دادخواست

رأی خلاصه جریان پرونده آقای غ.ف. در تاریخ 26/6/89 د. ب. ط. همسرش خانم ….ح. به خواسته صدور گواهی عدم امکان سازش تقدیم نموده که شعبه دهم دادگاه عمومی تحت پرونده شماره 1520/89 عهدهدار رسیدگی شده است. خ. د. د. تقدیمی توضیح داده که به موجب سند ازدواج شماره 5254 مورخ 11/2/59 دفتر ازدواج شماره 204 حوزه ثبتی تهران با صداقیه مبلغ سه میلیون ریال خوانده را به عقد دائمی و رسمی خود درآوردهام. زوجه از بدو ازدواج تاکنون مرا مورد آزار و اذیت قرار داده و به تعهدات خود توجهی نکرده و با همکاری بستگانش سعی نمودند با حیله و تقلب دختر 15 ساله را با شرایط 30سالگی به عقد من درآوردند و از زندگی من سوءاستفاده کرده و با سرقت و کلاهبرداری از شرکت آسانسور سازی میلیاردها تومان سوءاستفاده کردند و به حساب‌های بانک‌ها در داخل و خارج کشور واریز نمودند. در تاریخ 25/1/89 با گرفتن جلب ساختگی توسط کلانتری 11 مرا به زندان انداختند و حدود شش ماه حبس بودم. مجدداً در تاریخ 1/4/89 مرا به عنوان روانی با دست‌بند روانه پزشکی قانونی نمودند و هنوز تحت تعقیب قرار دارم. زوجه حدود پنج سال است خانه و کاشانه مرا ویرانه و ترک نموده و اینجانب تنها زندگی مینمایم با تعیین حقوق قانونی وی تقاضای طلاق دارم پرونده بدواً جهت برقراری صلح و سازش بین زوجین به شورای حل اختلاف ارجاع میگردد. زوجه طی لایحهای به شورا اعلام میدارد اینجانب مدت سی سال با ایشان زندگی مشترک داشتم و حاصل این ازدواج چهار فرزند ده و بیست و بیست و شش و بیست و هشت ساله م. ب.. همسرم مشکلات عدیدهای طی این مدت بوجود آورده و مدتی نیز در بیمارستان بستری بوده با این وصف به علت فرزندانم راضی به طلاق نیستم. اینکه زوج میگوید پنج سال است جدا از هم زندگی میکنیم صحت ندارد. وی حدود چهار ماه است خودش زندگش مشترک را ترک نموده است. شورا به علت عدم حصول نتیجه پرونده را به دادگاه اعاده مینماید. اولین جلسه رسیدگی دادگاه به تاریخ 17/1/90 با حضور زوجین تشکیل میگردد. خواهان اظهار میدارد مدت 31 سال است که خوانده به عقد دائمی بنده درآمده وحاصل این ازدواج چهار فرزند م. ب. که یک فرزند به نام الف. 11 ساله، صغیر است. مدت پنج سال است جدا از زوجه و فرزندانم زندگی میکنم. فعلاً در هتل در یک اطاق مخروبه زندگی میکنم. خانههای مرا تصرف کرده و در متن لایحه توضیح دادهام. مهریه همسرم سه میلیون ریال بود و هر حقی که به وی تعلق بگیرد حاضرم بپردازم خ. د. م. دفاع اظهار میدارد راضی به طلاق نیستم. 15ساله بودم که به عقد خواهان درآمدم. مدت پنج سال است که همسرم مرا و فرزندانم را تنها گذاشته و هیچگونه نفقهای نمیپردازد. اگر زوج اصرار به طلاق دارد باید از اول مهرماه 85 نفقه من و فرزند صغیر را بپردازد. مهریه به نرخ روز و اجرتالمثل را میخواهم جهیزیه در اسبابکشی از بین رفته است. از خرداد 89 عملاً از منزل خارج شده است. وقتی هم که با ما بود در یک اطاق جداگانه زندگی میکرد. گاهی بیرون غذا میخورد. دادگاه د. ا. م. مبادرت به صدور قرار ارجاع امر به داوری نموده که پس از تعیین داوران و طی تشریفات، نظر آنان که مفاداً حکایت از عدم توفیق در ایجاد صلح و سازش بین زوجین دارد، ارائه میشود. قبل از آن دادگاه ب. ت. ب. عدم حضور زوج در جلسه توجیه داوری و عدم معرفی داور در تاریخ 3/5/90 مقرر میدارد تا به زوج اخطار گردد در جلسه دادگاه حاضر والّا قرار ابطال دادخواست صادر خواهد شد. پس از حضور زوج و معرفی داور دادگاه مبادرت به صدور قرار ارجاع امر به کارشناس جهت تعیین اجرتالمثل و نفقه زوجه مینماید ولی ن. ب. ا. زوج از تودیع هزینه کارشناسی امتناع نموده طی دادنامه شماره 1755 مورخ 29/10/90 مستنداً به ماده 259 قانون آیین دادرسی مدنی قرار ابطال دادخواست خواهان را صادر مینماید. پس از ابلاغ این قرار به زوج، نامبرده مبادرت به تجدیدنظر خواهی نموده و در لایحه خود توضیح میدهد که زوجه توسط کلانتریها و وابستگانش مرا و فرزندانم را به 7 ماه حبس و 20 ضربه شلاق و 25 روز بستری شدن در بیمارستان محکوم نموده و شکنجه داده و تمام اموالم را به تصرف درآوردهاند و خسارات زیادی از نظر روحی و روانی وارد نمودهاند. البته توضیحی در مورد علت عدم پرداخت هزینه کارشناسی نمیدهد. شعبه سیزدهم دادگاه تجدیدنظر استان گیلان تجدیدنظر خواهی آقای غ.ف. نسبت به دادنامه شماره 1755 مورخ 29/10/90 شعبه دهم دادگاه عمومی رشت را وارد ندانسته و توضیح میدهد ب. ت. ب. قرار مورخ 8/10/90 دادگاه بدوی به‌منظور تعیین اجرتالمثل و نفقه ایام گذشته و فرزند مشترک، جلب نظر کارشناس ضرورت داشته و ت. ن. خ. با وجود ابلاغ قانونی ورقه اخطاریه (صفحه 70) نسبت به تودیع دستمزد کارشناسی اقدام ننموده است فلذا طی دادنامه شماره 121 مورخ 30/2/91 رأی تجدیدنظرخواسته را تأیید مینماید. این دادنامه در تاریخ 20/4/91 به زوج ابلاغ و نامبرده ظرف مهلت مقرر قانونی، اعتراض و دادخواست فرجامی خود را نسبت به دادنامه اخیر تقدیم نموده که پس از ثبت و تبادل لوایح جهت رسیدگی به این شعبه ارجاع شده است.هیئت شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید پس از قرائت گزارش آقای … عضو ممیز و ملاحظه اوراق پرونده مشاوره نموده چنین رأی می‌دهد: رأی شعبه دیوان عالی کشور فرجام‌خواهی آقای غ.ف. نسبت به دادنامه شماره 121 مورخ 30/2/91 شعبه سیزدهم دادگاه تجدیدنظر استان که در مقام تأیید دادنامه شماره 1755 مورخ 29/10/90 شعبه دهم دادگاه عمومی رشت اصدار گردیده و متضمن قرار ابطال دادخواست ف. خ. ب. خواسته صدور گواهی عدم امکان سازش به لحاظ عدم تودیع هزینه کارشناسی است، قابلیت رسیدگی فرجامی را ندارد زیرا مستفاد از تلفیق مواد 332 و 368 قانون آیین دادرسی مدنی دادنامه فرجام‌خواسته که از دادگاه تجدیدنظر استان در مقام تجدیدنظرخواهی بر تأیید قرار ابطال دادخواست صادره از دادگاه بدوی اصدار یافته از شمول قرارهای قابل فرجام مصرحه در بند ب ماده 368 قانون مذکور خارج است بنابراین فرجام‌خواهی ف. خ. قابلیت استماع و پذیرش و رسیدگی در دیوان عالی کشور را نداشته و قرار رد آن صادر و اعلام میگردد. رئیس شعبه 8 دیوان عالی کشور-مستشار- عضو معاون عبّاسیان - ناصح - کریمپور نطنزی فهرست خلاصه جریان پرونده شعبه دیوان عالی کشور نقد رأی فرجام خواهی نسبت به قرار ابطال دادخواست در تاریخ 26 شهریور 1389، دادخواستی به منظور صدور گواهی عدم امکان سازش به دادگاه عمومی ارائه گردید. این درخواست به دلیل ادعای آزار و اذیت و عدم پرداخت نفقه از سوی طرف مقابل مطرح شد. در دفاعیات، اشاره به زندگی مشترک 30 ساله و وجود چهار فرزند صورت گرفت و عدم رضایت به طلاق اعلام شد. پس از ارجاع پرونده به شورای حل اختلاف و عدم حصول نتیجه، پرونده به دادگاه بازگشت. در مراحل رسیدگی، به دلیل عدم تودیع هزینه کارشناسی از سوی درخواست‌کننده، قرار ابطال دادخواست صادر گردید. درخواست تجدیدنظر نسبت به این تصمیم ارائه شد، اما دادگاه تجدیدنظر با تایید قرار ابطال، اعلام کرد که درخواست‌کننده به تودیع هزینه کارشناسی اقدام نکرده است. در نهایت، دیوان عالی کشور با استناد به مواد 332 و 368 قانون آیین دادرسی مدنی، فرجامخواهی ارائه شده را به دلیل عدم شمول آن در قرارهای قابل فرجام، رد و تصمیم دادگاه تجدیدنظر را تایید نمود. تاریخ دادنامه قطعی: 1391/07/23 شماره دادنامه قطعی: --- پیام: قرار ابطال دادخواست جزء قرارهای قابل فرجام خواهی نمی‌باشد. رای خلاصه جریان پرونده آقای غ.ف. در تاریخ 26/6/89 د. ب. ط. همسرش خانم ….ح. به خواسته صدور گواهی عدم امکان سازش تقدیم نموده که شعبه دهم دادگاه عمومی تحت پرونده شماره 1520/89 عهدهدار رسیدگی شده است. خ. د. د. تقدیمی توضیح داده که به موجب سند ازدواج شماره 5254 مورخ 11/2/59 دفتر ازدواج شماره 204 حوزه ثبتی تهران با صداقیه مبلغ سه میلیون ریال خوانده را به عقد دائمی و رسمی خود درآوردهام. زوجه از بدو ازدواج تاکنون مرا مورد آزار و اذیت قرار داده و به تعهدات خود توجهی نکرده و با همکاری بستگانش سعی نمودند با حیله و تقلب دختر 15 ساله را با شرایط 30 سالگی به عقد من درآوردند و از زندگی من سوءاستفاده کرده و با سرقت و کلاهبرداری از شرکت آسانسور سازی میلیاردها تومان سوءاستفاده کردند و به حساب‌های بانک‌ها در داخل و خارج کشور واریز نمودند. در تاریخ 25/1/89 با گرفتن جلب ساختگی توسط کلانتری 11 مرا به زندان انداختند و حدود شش ماه حبس بودم. مجددا در تاریخ 1/4/89 مرا به عنوان روانی با دست‌بند روانه پزشکی قانونی نمودند و هنوز تحت تعقیب قرار دارم. زوجه حدود پنج سال است خانه و کاشانه مرا ویرانه و ترک نموده و اینجانب تنها زندگی مینمایم با تعیین حقوق قانونی وی تقاضای طلاق دارم پرونده بدوا جهت برقراری صلح و سازش بین زوجین به شورای حل اختلاف ارجاع میگردد. زوجه طی لایحهای به شورا اعلام میدارد اینجانب مدت سی سال با ایشان زندگی مشترک داشتم و حاصل این ازدواج چهار فرزند ده و بیست و بیست و شش و بیست و هشت ساله م. ب.. همسرم مشکلات عدیدهای طی این مدت بوجود آورده و مدتی نیز در بیمارستان بستری بوده با این وصف به علت فرزندانم راضی به طلاق نیستم. اینکه زوج میگوید پنج سال است جدا از هم زندگی میکنیم صحت ندارد. وی حدود چهار ماه است خودش زندگش مشترک را ترک نموده است. شورا به علت عدم حصول نتیجه پرونده را به دادگاه اعاده مینماید. اولین جلسه رسیدگی دادگاه به تاریخ 17/1/90 با حضور زوجین تشکیل میگردد. خواهان اظهار میدارد مدت 31 سال است که خوانده به عقد دائمی بنده درآمده وحاصل این ازدواج چهار فرزند م. ب. که یک فرزند به نام الف. 11 ساله، صغیر است. مدت پنج سال است جدا از زوجه و فرزندانم زندگی میکنم. فعلا در هتل در یک اطاق مخروبه زندگی میکنم. خانههای مرا تصرف کرده و در متن لایحه توضیح دادهام. مهریه همسرم سه میلیون ریال بود و هر حقی که به وی تعلق بگیرد حاضرم بپردازم خ. د. م. دفاع اظهار میدارد راضی به طلاق نیستم. 15 ساله بودم که به عقد خواهان درآمدم. مدت پنج سال است که همسرم مرا و فرزندانم را تنها گذاشته و هیچگونه نفقهای نمیپردازد. اگر زوج اصرار به طلاق دارد باید از اول مهرماه 85 نفقه من و فرزند صغیر را بپردازد. مهریه به نرخ روز و اجرتالمثل را میخواهم جهیزیه در اسبابکشی از بین رفته است. از خرداد 89 عملا از منزل خارج شده است. وقتی هم که با ما بود در یک اطاق جداگانه زندگی میکرد. گاهی بیرون غذا میخورد. دادگاه د. ا. م. مبادرت به صدور قرار ارجاع امر به داوری نموده که پس از تعیین داوران و طی تشریفات، نظر آنان که مفادا حکایت از عدم توفیق در ایجاد صلح و سازش بین زوجین دارد، ارائه میشود. قبل از آن دادگاه ب. ت. ب. عدم حضور زوج در جلسه توجیه داوری و عدم معرفی داور در تاریخ 3/5/90 مقرر میدارد تا به زوج اخطار گردد در جلسه دادگاه حاضر والّا قرار ابطال دادخواست صادر خواهد شد. پس از حضور زوج و معرفی داور دادگاه مبادرت به صدور قرار ارجاع امر به کارشناس جهت تعیین اجرتالمثل و نفقه زوجه مینماید ولی ن. ب. ا. زوج از تودیع هزینه کارشناسی امتناع نموده طی دادنامه شماره --- مورخ 29/10/90 مستندا به ماده 259 قانون آیین دادرسی مدنی قرار ابطال دادخواست خواهان را صادر مینماید. پس از ابلاغ این قرار به زوج، نامبرده مبادرت به تجدیدنظر خواهی نموده و در لایحه خود توضیح میدهد که زوجه توسط کلانتریها و وابستگانش مرا و فرزندانم را به 7 ماه حبس و 20 ضربه شلاق و 25 روز بستری شدن در بیمارستان محکوم نموده و شکنجه داده و تمام اموالم را به تصرف درآوردهاند و خسارات زیادی از نظر روحی و روانی وارد نمودهاند. البته توضیحی در مورد علت عدم پرداخت هزینه کارشناسی نمیدهد. شعبه سیزدهم دادگاه تجدیدنظر استان گیلان تجدیدنظر خواهی آقای غ.ف. نسبت به دادنامه شماره --- مورخ 29/10/90 شعبه دهم دادگاه عمومی رشت را وارد ندانسته و توضیح میدهد ب. ت. ب. قرار مورخ 8/10/90 دادگاه بدوی به‌منظور تعیین اجرتالمثل و نفقه ایام گذشته و فرزند مشترک، جلب نظر کارشناس ضرورت داشته و ت. ن. خ. با وجود ابلاغ قانونی ورقه اخطاریه (صفحه 70 ) نسبت به تودیع دستمزد کارشناسی اقدام ننموده است فلذا طی دادنامه شماره --- مورخ 30/2/91 رای تجدیدنظرخواسته را تایید مینماید. این دادنامه در تاریخ 20/4/91 به زوج ابلاغ و نامبرده ظرف مهلت مقرر قانونی، اعتراض و دادخواست فرجامی خود را نسبت به دادنامه اخیر تقدیم نموده که پس از ثبت و تبادل لوایح جهت رسیدگی به این شعبه ارجاع شده است.هیات شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید پس از قرائت گزارش آقای … عضو ممیز و ملاحظه اوراق پرونده مشاوره نموده چنین رای می‌دهد: رای شعبه دیوان عالی کشور فرجام‌خواهی آقای غ.ف. نسبت به دادنامه شماره --- مورخ 30/2/91 شعبه سیزدهم دادگاه تجدیدنظر استان که در مقام تایید دادنامه شماره --- مورخ 29/10/90 شعبه دهم دادگاه عمومی رشت اصدار گردیده و متضمن قرار ابطال دادخواست ف. خ. ب. خواسته صدور گواهی عدم امکان سازش به لحاظ عدم تودیع هزینه کارشناسی است، قابلیت رسیدگی فرجامی را ندارد زیرا مستفاد از تلفیق مواد 332 و 368 قانون آیین دادرسی مدنی دادنامه فرجام‌خواسته که از دادگاه تجدیدنظر استان در مقام تجدیدنظرخواهی بر تایید قرار ابطال دادخواست صادره از دادگاه بدوی اصدار یافته از شمول قرارهای قابل فرجام مصرحه در بند ب ماده 368 قانون مذکور خارج است بنابراین فرجام‌خواهی ف. خ. قابلیت استماع و پذیرش و رسیدگی در دیوان عالی کشور را نداشته و رئیس شعبه --- دیوان عالی کشورمستشار- عضو معاون در تاریخ 22/9/90، دادخواستی به منظور صدور گواهی عدم امکان سازش جهت اجرای صیغه طلاق به دادگاه خانواده تهران تسلیم گردید. در جلسه دادرسی مورخ 12/10/90، طرفین دعوا حضور نیافتند و بر اساس ماده 95 قانون آیین دادرسی مدنی، دادگاه قرار ابطال دادخواست را صادر کرد. پس از ابلاغ این قرار، خواهان اقدام به تجدیدنظرخواهی نمود. دادگاه تجدیدنظر استان تهران در تاریخ 28/01/91، اعتراض وی را غیرموجه تشخیص داده و رای بدوی را تایید کرد. پس از ابلاغ این رای، خ. د. ت. 17/03/91، اقدام به فرجام‌خواهی کرد. دیوان عالی کشور در بررسی فرجام‌خواهی، به این نتیجه رسید که رای تجدیدنظر جزء قرارهای قابل فرجام نبوده و بدین ترتیب، فرجام‌خواهی قابلیت استماع ندارد. لذا، قرار رد دادخواست فرجامی صادر و پرونده به مرجع ذیربط اعاده گردید. تاریخ دادنامه قطعی: 1391/05/17 پیام: قرار ابطال دادخواست قابل فرجام خواهی نیست. در تاریخ 22/9/90 آقای م.ن. به طرفیت همسرش خانم ن.الف. دادخواستی به خواسته صدور گواهی عدم امکان سازش جهت اجرای صیغه طلاق تقدیم که در شعبه --- دادگاه خانواده تهران ثبت و به دستور دادگاه با تعیین وقت از طرفین دعوت برسیدگی به عمل آمد در جلسه دادرسی مورخ 1390/10/12 زوجین علیرغم ابلاغ قانونی اخطاریه حاضر نشدند و لایحه ای تقدیم نکرده اند سرانجام دادگاه به موجب رای شماره --- - 131212/10/90 با اعلام اینکه طرفین دعوی با استحضار از وقت دادرسی و اطلاع از مفاد تصمیم دادگاه جهت ادای توضیح حاضر نشده اند و بدون اخذ توضیح از آنان هم اظهارنظر در ماهیت امر میسر نمی‌باشد مستندا به ماده 95 قانون آیین دادرسی مدنی قرار ابطال دادخواست خواهان را صادر نموده که پس از ابلاغ رای صادره زوج خ. ن. ب. آن تجدیدنظر خواهی نموده که پس از انجام تشریفات قانونی شعبه --- دادگاه تجدیدنظر استان تهران به موضوع رسیدگی و طی دادنامه شماره --- - 1391/01/28 اعتراض ت. ن. خ. را غیرموجه تشخیص و ضمن رد آن دادنامه تجدیدنظر خواسته را تایید نموده است. دادنامه اخیرالذکر در تاریخ 1391/02/30 به ز. ا. ش. و نامبرده در تاریخ 1391/03/17 با تقدیم دادخواست و لایحه فرجامی نسبت به آن فرجام‌خواهی نموده که پس از انجام تشریفات قانونی و وصول پرونده به دیوان عالی کشور جهت رسیدگی به این شعبه ارجاع گردیده است. هیات شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید پس از قرائت گزارش آقای … ممیز و ملاحظه اوراق پرونده مشاوره نموده چنین رای می‌دهد: در خصوص فرجام خواهی آقای م.ن. نسبت به دادنامه شماره --- - 1391/01/28 شعبه --- دادگاه تجدیدنظر استان تهران که در جهت تایید رای بدوی انشاء گردیده و به موجب دادنامه نخستین در مورد دعوی ف. خ. ب. خواسته صدور گواهی عدم امکان سازش جهت اجرای صیغه طلاق قرار ابطال دادخواست صادر گردیده است، ب. ت. ب. محتویات پرونده نظر به ‌اینکه دادنامه فرجام خواسته جزء قرارهای قابل فرجام مصرحه در بند ب ماده 368 قانون آیین دادرسی مدنی محسوب نبوده تا قابلیت رسیدگی فرجامی را داشته باشد، بنابراین و به لحاظ غیرقابل فرجام بودن دادنامه فرجام خواسته، فرجام خواهی ف. خ. قابلیت استماع و رسیدگی را نداشته قرار رد دادخواست فرجامی ف. خ. صادر و اعلام می‌گردد. مقرر می‌دارد پرونده پس از ثبت نتیجه و کسر از موجودی به مرجع ذی‌ربط اعاده شود. رئیس و مستشار و عضو معاون شعبه --- دیوان عالی کشور عبّاسیان - اللهیاری - کریمپور نطنزی در تاریخ 22/9/90، درخواستی به منظور صدور گواهی عدم امکان سازش جهت اجرای صیغه طلاق به دادگاه خانواده تسلیم گردید. در جلسه دادرسی که در تاریخ 12/10/90 برگزار شد، طرفین علیرغم ابلاغ قانونی، در جلسه حاضر نشدند و به همین دلیل، دادگاه براساس ماده 95 قانون آیین دادرسی مدنی، اقدام به صدور قرار ابطال دادخواست نمود. درخواست تجدیدنظر نسبت به این رای ارائه شد، اما شعبه تجدیدنظر با رد اعتراض، رای بدوی را تایید کرد. دادنامه تجدیدنظر در تاریخ 30/2/91 ابلاغ گردید و متعاقباً، در تاریخ 17/3/91، فرجامخواهی نسبت به آن صورت گرفت. دیوان عالی کشور در بررسی فرجامخواهی به این نتیجه رسید که دادنامه مورد نظر جزء قرارهای قابل فرجام نبوده و از این رو، فرجامخواهی قابلیت استماع ندارد. در نتیجه، قرار رد دادخواست فرجامی صادر و پرونده به مرجع ذی‌ربط اعاده گردید. این رای بر اساس بند ب ماده 368 قانون آیین دادرسی مدنی صادر شده است. تاریخ دادنامه قطعی: 1391/07/12 در تاریخ 22/9/90 آقای م.ن. به طرفیت همسرش خانم ن.الف. دادخواستی به خواسته صدور گواهی عدم امکان سازش جهت اجرای صیغه طلاق تقدیم که در شعبه --- دادگاه خانواده تهران ثبت و به دستور دادگاه با تعیین وقت از طرفین دعوت برسیدگی به‌عمل آمد در جلسه دادرسی مورخ 12/10/90 زوجین علیرغم ابلاغ قانونی اخطاریه حاضر نشدند و لایحهای تقدیم نکردهاند سرانجام دادگاه به موجب رای شماره --- - 12/10/90 با اعلام اینکه طرفین دعوی با استحضار از وقت دادرسی و اطلاع از مفاد تصمیم دادگاه جهت ادای توضیح حاضر نشدهاند و بدون اخذ توضیح از آنان هم اظهارنظر در ماهیت امر میسر نمیباشد مستندا به ماده 95 قانون آیین دادرسی مدنی قرار ابطال دادخواست خواهان را صادر نموده که پس از ابلاغ رای صادره زوج خ. ن. ب. آن تجدیدنظر خواهی نموده که پس از انجام تشریفات قانونی شعبه --- دادگاه تجدیدنظر استان تهران به موضوع رسیدگی و طی دادنامه شماره --- - 28/1/91 اعتراض ت. ن. خ. را غیرموجه تشخیص و ضمن رد آن دادنامه تجدیدنظر خواسته را تایید نموده است. دادنامه اخیرالذکر در تاریخ 30/2/91 به ز. ا. ش. و نامبرده در تاریخ 17/3/91 با تقدیم دادخواست و لایحه فرجامی نسبت به آن فرجامخواهی نموده که پس از انجام تشریفات قانونی و وصول پرونده به دیوان عالی کشور جهت رسیدگی به این شعبه ارجاع گردیده است. هیات شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید پس از قرائت گزارش آقای … ممیز و ملاحظه اوراق پرونده مشاوره نموده چنین رای می دهد: در خصوص فرجام‌خواهی آقای م.ن. نسبت به دادنامه شماره --- - 28/1/91 شعبه --- دادگاه تجدیدنظر استان تهران که در جهت تایید رای بدوی انشاء گردیده و به موجب دادنامه نخستین در مورد دعوی ف. خ. ب. خواسته صدور گواهی عدم امکان سازش جهت اجرای صیغه طلاق قرار ابطال دادخواست صادر گردیده است، ب. ت. ب. محتویات پرونده ن. ب. ا. دادنامه فرجام‌خواسته جزء قرارهای قابل فرجام مصرحه در بند ب ماده 368 قانون آیین دادرسی مدنی محسوب نبوده تا قابلیت رسیدگی فرجامی را داشته باشد، بنابراین و به لحاظ غیرقابل فرجام بودن دادنامه فرجامخواسته، فرجام‌خواهی ف. خ. قابلیت استماع و رسیدگی را نداشته قرار رد دادخواست فرجامی ف. خ. صادر و اعلام می‌گردد. مقرر می‌دارد پرونده پس از ثبت نتیجه و کسر از موجودی به مرجع ذیربط اعاده شود.