لازم الاتباع بودن نظر دیوان عالی کشور در خصوص صلاحیت

رأی دادگاه بدوی در خصوص اتهام 1- آقای ع. و. با وکالت آقای ج. ح.ز. دایر بر مشارکت در آدم‌ربایی، مباشرت در سرقت مسلحانه با سلاح سرد، مباشرت در ایراد ضرب جرح عمدی با چاقو، رابطه نامشروع 2- آقای ر. و. با وکالت آقای م.ر. ص.پ. دایر بر مشارکت در آدم‌ربایی و معاونت در سرقت مسلحانه با سلاح سرد، معاونت ایراد ضرب جرح عمدی با چاقو، موضوع کیفرخواست شماره 9210432103000723 مورخ ۱۳۹2/6/25 دادسرای عمومی و انقلاب ناحیه 27 امور جنایی تهران. شاکی به شرح شکوائیه تقدیمی و وکلای و. ب. ش. اظهارات منعکس در صورت‌جلسه تحقیق و دادرسی، مضموناً بیان داشته «...در تاریخ ۱۳۹2/5/21 زمانی که شاکیه وارد پارکینگ محل سکونت خود شده و قصد ورود به آسانسور را داشته، توسط متهمین که به جای سرایدار ساختمان در اتاق سرایداری بوده‌اند، از جلو در آسانسور مورد ربایش واقع و به اتاق سرایداری منتقل و در آنجا کیف دستی وی مورد بازرسی متهمین واقع و مبالغ موجود در آن برداشت و صدماتی نیز به وی وارد می‌شود و با اصرار و خواهش و درخواست شاکیه، وی را رها و سپس وی به اپارتمان خود مراجعه و بلافاصله پلیس را در جریان امر قرار می‌دهد...» متهمین در همان روز توسط مأمورین دستگیر و طی تحقیقات به عمل آمده از آنان در مرجع انتظامی و دادسرا، به ارتکاب رفتارهایی که مورد ادعای شاکیه و به کیفیت اعلام شده از سوی وی بیان شده، اقرار می‌نمایند. متعاقباَ احد از متهمین، (متهم ردیف دوم) در اظهارات خود بیان می‌دارد که م. ر. ا. مرتکب رفتار مجرمانه رابطه نامشروع با شاکیه نیز شده است و م. ر. ا. نیز به این امر اقرار و این امر نیز متعاقباَ مورد ادعای شاکیه واقع می‌گردد. پرونده پس از دو بار صدور حکم از سوی دادگاه محترم کیفری استان، حسب تجدیدنظرخواهی متهمین به دیوان عالی کشور ارسال و نهایتاَ شعبه محترم دیوان، با اعلام عدم صلاحیت دادگاه کیفری استان، موضوع را قابل رسیدگی در دادگاه عمومی جزایی دانسته و امر به رسیدگی در این محاکم صادر و پرونده به این دادگاه ارجاع می‌شود. نظر به مراتب مذکور، تحقیقات معموله، گزارشات مرجع انتظامی، اقرار متهمین به بعض رفتارهای مجرمانه در مرحله تحقیق و دادرسی به عمل آمده در دادگاه کیفری استان و این محکمه، نظریات پزشکی قانونی، جلسات مواجه حضور بین متهمین و شاکیه و لحاظ جمیع تحقیقات معموله، دادگاه بزه‌های مشارکت در آدم‌ربایی و سرقت و ایراد صدمه و جرح عمدی را به متهمین به جهات و علل آتی الذکر محرز می‌داند. اولاَ:در باب آدم‌ربایی، آنچه بنا به ادعای شاکی و خاصه اقرار متهمین مسجل می‌باشد، آنست که متهمین با پیچیدن شال (روسری) شاکیه به دور گردن وی و گرفتن دست و پای وی، مشارالیه را از جلو در آسانسور به اتاق سرایداری منتقل می‌نمایند. لذا این حد از اقدام مصداق بارز ربایش انسان م. ب.. دفاع متهمین و وکلای ایشان مبنی بر قلت مسافت مابین درِ آسانسور و اتاق سرایداری نیز، موجبات عدم تحقق بزه مذکور را فراهم نمی‌نماید و به عقیده این دادگاه این دفاع ناصواب است. چرا که الف): متهمین اقدام به جابجایی شاکیه بدون اختیار وی از محلی به محل دیگر و خاصه به محل سکونت و اقامت خود که مورد نظر شاکیه نبوده نموده‌اند و این حد از اقدام که موجب سلب اراده و آزادی شاکیه شده است، مصداق بارز ربایش بوده و چون متهمین موفق به تحقق قصد خود شده‌اند، رفتار ایشان از شروع به آدم‌ربایی نیز فراتر رفته و جرم تام آدم‌ربایی که جرمی آنی است واقع شده است. نظیر این رفتار را می‌توان با فرضی که مرتکب، شخصی را به زور به داخل اتومبیل خود می‌کشاند منطبق دانست و قلت مسافت کنار خیابان و کوچه با داخل اتومبیل، نافی تحقق بزه مذکور نیست. ب): قانونگذار در مقرره قانونی، مخفی کردن را نیز یکی از رفتار‌های فیزیکی بزه آدم‌ربایی بیان داشته است و خاصه آنکه، با قید حرف «یا» بین ربایش و مخفی کردن، هر یک از این رفتارها را به تنهایی به عنوان رفتار فیزیکی به عنوان قسمتی از عنصر مادی بزه مذکور کافی دانسته است. متهمین بنا به اظهارات شاکیه و خودشان، ساعتی شاکیه را در اتاق سرایداری نگه داشته‌اند و مانع خروج وی شده‌اند. لذا این اقدام نیز (مخفی کردن) دلیل دیگری بر تحقق بزه مذکور به صورت تام م. ب.. ثانیاَ: متهمین در مرحله تحقیق و دادرسی و حتی نزد این محکمه به برداشت وجه از کیف دستی شاکیه اقرار دارند. لذا هر چند وجوه برداشتی شاید از نظر ارزش، قلیل باشد، ولکن در باب تحقق بزه سرقت، میزان ارزش مال، تأثیری در تحقق یا عدم تحقق آن ندارد. بلکه نفس ربایش مال متعلق به دیگری حتی در منظر صاحب مال (نظیر کیف قاپی یا جیب بری) مثبت وقوع بزه مذکور م. ب.. ثالثاَ: مستفاد از اظهارات طرفین، شاکیه به سبب رفتار متهمین در زمان ربایش دچار صدماتی گردیده است که به عقیده این دادگاه، ب. ت. ب. نوع و محل ورود صدمات، صدمات وارده در حین ارتکاب بزه آدم‌ربایی حادث گردیده است، لذا دلیلی که مثبت وقوع صدمات در حین ارتکاب بزه سرقت و در نتیجه قلمداد نمودن سرقت از عادی به مسلحانه و توأم با ازار و یا به صورت مستقل از بزه سرقت یا آدم‌ربایی وارد شده باشد. تحصیل نشده است. رابعاَ: دادگاه محترم کیفری استان، م. ر. ا. را از باب زنای به عنف تبرئه نموده است و این امر نیز چون مورد اعتراض شاکیه و وکلای وی واقع نشده، قطعی است و هرچند دادگاه محترم کیفری استان رفتار متهم مذکور را در قالب بزه رابطه نامشروع، (دون زنا) تلقی نموده است و این بخش مورد نقض از سوی شعبه محترم دیوان عالی واقع شده است، ولکن ب. ت. ب. اینکه، این امر بدواَ مورد ادعای شاکیه واقع نشده و حتی در پاسخ به سوال مطروحه در این خصوص، اظهار داشته که رفتاری از ناحیه متهمین متناسب به این بزه نسبت به وی معمول نگردیده است و از طرفی هرچند مطابق با نظر پزشکی قانونی، آثاری مرتبط با این بزه مورد گواهی قرار گرفته است، ولکن ب. ت. ب. مفاد گزارش که احتمال بروز آثار به دلیل اختلال در دستگاه گوارش را متصور دانسته و از طرف دیگر، شاکیه مقر به سابقه برقراری رابطه جنسی به صورت مشروع با همسر (نامزد) خود شده است، لذا قرائن مورد نظر دادسرا، مثبت وقوع بزه مذکور از ناحیه متهم نمی‌باشد. لهذا بنا به مراتب و عنایت به قرار مجرمیت و کیفرخواست صادره از دادسرا و ب. ت. ب. سایر قرائن و امارات منعکس در پرونده، بزه مشارکت در آدم‌ربایی توأم با ورود صدمه و مشارکت در سرقت (عادی) انتسابی به مشارالیهم را محرز و مسلم تشخیص و مستنداً به مواد621 و 656 و677 کتاب پنجم قانون مجازات اسلامی مصوب 1375 و مواد 448و449و462و488و709و710و714 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392و رعایت مقررات ماده 134 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 و لحاظ قاعده تعدد جرم، هر یک از متهمین را از حیث ارتکاب مشارکت در بزه آدم‌ربایی به تحمل پانزده سال حبس با احتساب و کسر ایام بازداشت قبلی (م. ر. ا. آقای ع. و. از مورخه ۱۳۹2/5/31 لغایت ۱۳۹2/9/13 و متهم ردیف دوم اقای ر. و. از مورخه ۱۳۹2/5/21 لغایت ۱۳۹2/9/20 ) و از حیث مشارکت در سرقت نیز هر یک را به تحمل سه سال حبس تعزیری و تحمل هفتاد و چهار ضربه شلاق تعزیری و بالسویه به رد مبلغ یکصد هزار ریال وجه رایج، یکصد یورو، پنجاه منات و پنجاه لیره ترک د. ح. شاکیه و همچنین پرداخت سه هزارم دیه کامل بابت کبودی نوک بینی، سه هزارم دیه کامل بابت کبودی سمت راست لب تحتانی، سه هزارم دیه کامل بابت کبودی سمت چپ لب تحتانی، سه هزارم دیه کامل بابت کبودی سمت چپ لب فوقانی، یک صدم دیه کامل بابت جراحت مخاطی لب فوقانی، یک و نیم هزارم دیه کامل بابت کبودی سطح داخلی زانوی راست، یک و نیم هزارم دیه کامل بابت کبودی زانوی چپ، یک و نیم هزارم دیه کامل بابت کبودی ساق چپ، نیم صدم دیه کامل معادل ارش جراحت سمت چپ خلف قفسه صدری، یک و نیم هزارم دیه کامل بابت کبودی پهلوی چپ، یک صدم دیه کامل معادل ارش سائیدگی سمت راست گردن، یک و نیم هزارم دیه کامل بابت کبودی سمت چپ گردن و یک ونیم هزارم دیه کامل بابت قرمزی پلک فوقانی چپ، ظرف مهلت یکسال از تاریخ وقوع بزه (۱۳۹2/5/21) د. ح. شاکیه محکوم می‌نماید. دایره اجرا در راستای قسمت اخیر ماده 134 قانون مذکور، صرفاَ نسبت به اجرای مجازات اشد (مجازات مقرر بابت بزه آدم‌ربایی) اقدام و در صورتی که مجازات اشد به یکی از علل قانونی، تبدیل، تقلیل یا غیر قابل اجرا گردد، نسبت به اجرای مجازات اشد بعدی (مجازات مقرر بابت بزه سرقت) اقدام نماید. محکومیت متهمین به پرداخت دیه و رد اموال ناشی از سرقت، از قاعده تعدد خارج و مستقلا قابل اجرا می‌باشند. در خصوص اتهام متهمین دایر بر مشارکت و معاونت در سرقت مسلحانه با سلاح سرد و مضافاَ اتهام م. ر. ا. دایر بر رابطه نامشروع، بنا به جهات مذکور و به لحاظ عدم احراز وقوع بزه‌های مذکور و مستنداَ به بند الف ماده 177 قانون آئین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور کیفری، حکم بر برائت مشارالیهم صادر و اعلام می‌گردد. رأی صادره حضوری و از حیث محکومیت متهمین به پرداخت دیه قطعی و در سایر جهات ظرف بیست روز قابل تجدیدنظرخواهی در دیوان محترم عالی کشور تهران م. ب.. محسن زالی بوئینی ـ رئیس شعبه 1072 دادگاه عمومی جزایی تهران رأی دادگاه تجدیدنظر استان ب. ت. ب. تجدیدنظرخواهی ج. ح.ز. به وکالت از ع. و. و م.ر. ص.پ. به وکالت از ر. و. از دادنامه شماره 800230 صادره از شعبه محترم 1072 جزایی تهران حسب شکایت ش. د. دائر بر مشارکت در آدم‌ربائی ع. و ر. هر یک به پانزده سال حبس تعزیری از جهت مشارکت در سرقت هر یک به سه سال حبس و 74 ضربه شلاق تعزیری و رد مال به مالباخته از جهت صدمات وارده به پرداخت دیه محکومیت یافته با اشاره به اینکه تصمیماتی در دادگاه کیفری استان و دیوان محترم عالی کشور اخذ گردیده خواستار مساعدت و نقض دادنامه صادره می‌شوند با تعیین وقت رسیدگی ح.ز. به وکالت از ع. و. حضور یافته با اشاره به اینکه دادگاه محترم بدوی به تذکرات دیوان محترم توجه نکرده با اشاره به لایحه تقدیمی عناصر مادی و معنوی بر تحقق بزه آدم‌ربائی را منتفی دانسته مالی از ت. ن. خ. مورد ربایش قرار نگرفته خواستار تبرئه موکل می‌شود آقای م.ر. ص.پ. به وکالت از ر. و. علیرغم ابلاغ اخطاریه حضور نیافته و لایحه ارسال ننموده این مرجع با ملاحظه محتویات پرونده با مردود دانستن تجدیدنظرخواهی معنونه به استناد مواد 450-443-434 قانون آئین دادرس کیفری دادنامه صادره را عیناً ابرام می‌نماید. رای صادره قطعی م. ب.. مستشار و مستشار شعبه 9 دادگاه تجدیدنظر استان تهران رضا نوری- محمدعلی محمدی فهرست دادگاه بدوی دادگاه تجدیدنظر استان نقد رأی لازم الاتباع بودن نظر دیوان عالی کشور در خصوص صلاحیت در تاریخ 11 اسفند 1394، دادگاه عمومی جزایی تهران به اتهام مشارکت در آدم‌ربایی، سرقت مسلحانه با سلاح سرد و ایراد ضرب و جرح عمدی، محکومیت‌هایی شامل 15 سال حبس، 3 سال حبس تعزیری، 74 ضربه شلاق و پرداخت دیه به شاکی را صادر کرد. شاکی در شکایت خود اعلام نمود که در تاریخ 21 مرداد 1392 توسط متهمان در پارکینگ محل سکونت خود ربوده و مورد ضرب و جرح قرار گرفته است. متهمان در مراحل مختلف دادرسی به ارتکاب اتهامات اعتراف کردند. دادگاه با استناد به مواد 621 و 656 قانون مجازات اسلامی و بر اساس تحقیقات انجام‌شده، بزه‌های انتسابی را محرز دانست. در خصوص اتهام رابطه نامشروع، دادگاه به برائت یکی از متهمان رای داد. در مرحله تجدیدنظر، وکلای متهمان درخواست نقض دادنامه و تبرئه موکلین را مطرح کردند، اما دادگاه تجدیدنظر با استناد به مواد 450 و 443 قانون آیین دادرسی کیفری، دادنامه بدوی را تایید و ابرام نمود. این رای قطعی است. تاریخ دادنامه قطعی: 1394/12/11 شماره دادنامه قطعی: --- پیام: چنانچه دیوان عالی کشور با اعتقاد به صلاحیت دادگاه عمومی، رسیدگی به جرمی را به این دادگاه واگذار کند، دادگاه مذکور حتی در فرضی که صلاحیت ذاتی رسیدگی به آن بزه را نداشته باشد،موظف به رسیدگی است. در خصوص اتهام 1 - آقای ع. و. با وکالت آقای ج. ح.ز. دایر بر مشارکت در آدم‌ربایی، مباشرت در سرقت مسلحانه با سلاح سرد، مباشرت در ایراد ضرب جرح عمدی با چاقو، رابطه نامشروع 2 - آقای ر. و. با وکالت آقای م.ر. ص.پ. دایر بر مشارکت در آدم‌ربایی و معاونت در سرقت مسلحانه با سلاح سرد، معاونت ایراد ضرب جرح عمدی با چاقو، موضوع کیفرخواست شماره 9210432103000723 مورخ 1392/06/25 دادسرای عمومی و انقلاب ناحیه 27 امور جنایی تهران. شاکی به شرح شکوائیه تقدیمی و وکلای و. ب. ش. اظهارات منعکس در صورت‌جلسه تحقیق و دادرسی، مضمونا بیان داشته «...در تاریخ 1392/05/21 زمانی که شاکیه وارد پارکینگ محل سکونت خود شده و قصد ورود به آسانسور را داشته، توسط متهمین که به جای سرایدار ساختمان در اتاق سرایداری بوده‌اند، از جلو در آسانسور مورد ربایش واقع و به اتاق سرایداری منتقل و در آنجا کیف دستی وی مورد بازرسی متهمین واقع و مبالغ موجود در آن برداشت و صدماتی نیز به وی وارد می‌شود و با اصرار و خواهش و درخواست شاکیه، وی را رها و سپس وی به اپارتمان خود مراجعه و بلافاصله پلیس را در جریان امر قرار می‌دهد...» متهمین در همان روز توسط مامورین دستگیر و طی تحقیقات به عمل آمده از آنان در مرجع انتظامی و دادسرا، به ارتکاب رفتارهایی که مورد ادعای شاکیه و به کیفیت اعلام شده از سوی وی بیان شده، اقرار می‌نمایند. متعاقباَ احد از متهمین، (متهم ردیف دوم) در اظهارات خود بیان می‌دارد که م. ر. ا. مرتکب رفتار مجرمانه رابطه نامشروع با شاکیه نیز شده است و م. ر. ا. نیز به این امر اقرار و این امر نیز متعاقباَ مورد ادعای شاکیه واقع می‌گردد. پرونده پس از دو بار صدور حکم از سوی دادگاه محترم کیفری استان، حسب تجدیدنظرخواهی متهمین به دیوان عالی کشور ارسال و نهایتاَ شعبه محترم دیوان، با اعلام عدم صلاحیت دادگاه کیفری استان، موضوع را قابل رسیدگی در دادگاه عمومی جزایی دانسته و امر به رسیدگی در این محاکم صادر و پرونده به این دادگاه ارجاع می‌شود. نظر به مراتب مذکور، تحقیقات معموله، گزارشات مرجع انتظامی، اقرار متهمین به بعض رفتارهای مجرمانه در مرحله تحقیق و دادرسی به عمل آمده در دادگاه کیفری استان و این محکمه، نظریات پزشکی قانونی، جلسات مواجه حضور بین متهمین و شاکیه و لحاظ جمیع تحقیقات معموله، دادگاه بزه‌های مشارکت در آدم‌ربایی و سرقت و ایراد صدمه و جرح عمدی را به متهمین به جهات و علل آتی الذکر محرز می‌داند. اولاَ:در باب آدم‌ربایی، آنچه بنا به ادعای شاکی و خاصه اقرار متهمین مسجل می‌باشد، آنست که متهمین با پیچیدن شال (روسری) شاکیه به دور گردن وی و گرفتن دست و پای وی، مشارالیه را از جلو در آسانسور به اتاق سرایداری منتقل می‌نمایند. لذا این حد از اقدام مصداق بارز ربایش انسان م. ب.. دفاع متهمین و وکلای ایشان مبنی بر قلت مسافت مابین درِ آسانسور و اتاق سرایداری نیز، موجبات عدم تحقق بزه مذکور را فراهم نمی‌نماید و به عقیده این دادگاه این دفاع ناصواب است. چرا که الف): متهمین اقدام به جابه جایی شاکیه بدون اختیار وی از محلی به محل دیگر و خاصه به محل سکونت و اقامت خود که مورد نظر شاکیه نبوده نموده‌اند و این حد از اقدام که موجب سلب اراده و آزادی شاکیه شده است، مصداق بارز ربایش بوده و چون متهمین موفق به تحقق قصد خود شده‌اند، رفتار ایشان از شروع به آدم‌ربایی نیز فراتر رفته و جرم تام آدم‌ربایی که جرمی آنی است واقع شده است. نظیر این رفتار را می‌توان با فرضی که مرتکب، شخصی را به زور به داخل اتومبیل خود می‌کشاند منطبق دانست و قلت مسافت کنار خیابان و کوچه با داخل اتومبیل، نافی تحقق بزه مذکور نیست. ب): قانونگذار در مقرره قانونی، مخفی کردن را نیز یکی از رفتار‌های فیزیکی بزه آدم‌ربایی بیان داشته است و خاصه آنکه، با قید حرف «یا» بین ربایش و مخفی کردن، هر یک از این رفتارها را به تنهایی به عنوان رفتار فیزیکی به عنوان قسمتی از عنصر مادی بزه مذکور کافی دانسته است. متهمین بنا به اظهارات شاکیه و خودشان، ساعتی شاکیه را در اتاق سرایداری نگه داشته‌اند و مانع خروج وی شده‌اند. لذا این اقدام نیز (مخفی کردن) دلیل دیگری بر تحقق بزه مذکور به صورت تام م. ب.. ثانیاَ: متهمین در مرحله تحقیق و دادرسی و حتی نزد این محکمه به برداشت وجه از کیف دستی شاکیه اقرار دارند. لذا هر چند وجوه برداشتی شاید از نظر ارزش، قلیل باشد، ولکن در باب تحقق بزه سرقت، میزان ارزش مال، تاثیری در تحقق یا عدم تحقق آن ندارد. بلکه نفس ربایش مال متعلق به دیگری حتی در منظر صاحب مال (نظیر کیف قاپی یا جیب بری) مثبت وقوع بزه مذکور م. ب.. ثالثاَ: مستفاد از اظهارات طرفین، شاکیه به سبب رفتار متهمین در زمان ربایش دچار صدماتی گردیده است که به عقیده این دادگاه، ب. ت. ب. نوع و محل ورود صدمات، صدمات وارده در حین ارتکاب بزه آدم‌ربایی حادث گردیده است، لذا دلیلی که مثبت وقوع صدمات در حین ارتکاب بزه سرقت و در نتیجه قلمداد نمودن سرقت از عادی به مسلحانه و توام با ازار و یا به صورت مستقل از بزه سرقت یا آدم‌ربایی وارد شده باشد. تحصیل نشده است. رابعاَ: دادگاه محترم کیفری استان، م. ر. ا. را از باب زنای به عنف تبرئه نموده است و این امر نیز چون مورد اعتراض شاکیه و وکلای وی واقع نشده، قطعی است و هرچند دادگاه محترم کیفری استان رفتار متهم مذکور را در قالب بزه رابطه نامشروع، (دون زنا) تلقی نموده است و این بخش مورد نقض از سوی شعبه محترم دیوان عالی واقع شده است، ولکن ب. ت. ب. اینکه، این امر بدواَ مورد ادعای شاکیه واقع نشده و حتی در پاسخ به سوال مطروحه در این خصوص، اظهار داشته که رفتاری از ناحیه متهمین متناسب به این بزه نسبت به وی معمول نگردیده است و از طرفی هرچند مطابق با نظر پزشکی قانونی، آثاری مرتبط با این بزه مورد گواهی قرار گرفته است، ولکن ب. ت. ب. مفاد گزارش که احتمال بروز آثار به دلیل اختلال در دستگاه گوارش را متصور دانسته و از طرف دیگر، شاکیه مقر به سابقه برقراری رابطه جنسی به صورت مشروع با همسر (نامزد) خود شده است، لذا قرائن مورد نظر دادسرا، مثبت وقوع بزه مذکور از ناحیه متهم نمی‌باشد. لهذا بنا به مراتب و عنایت به قرار مجرمیت و کیفرخواست صادره از دادسرا و ب. ت. ب. سایر قرائن و امارات منعکس در پرونده، بزه مشارکت در آدم‌ربایی توام با ورود صدمه و مشارکت در سرقت (عادی) انتسابی به مشارالیهم را محرز و مسلم تشخیص و مستندا به مواد 621 و 656 و 677 کتاب پنجم قانون مجازات اسلامی مصوب 1375 و مواد 448 و 449 و 462 و 488 و 709 و 710 و 714 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 و رعایت مقررات ماده 134 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 و لحاظ قاعده تعدد جرم، هر یک از متهمین را از حیث ارتکاب مشارکت در بزه آدم‌ربایی به تحمل پانزده سال حبس با احتساب و کسر ایام بازداشت قبلی (م. ر. ا. آقای ع. و. از مورخه 1392/05/31 لغایت 1392/09/13 و متهم ردیف دوم اقای ر. و. از مورخه 1392/05/21 لغایت 1392/09/20 ) و از حیث مشارکت در سرقت نیز هر یک را به تحمل سه سال حبس تعزیری و تحمل هفتاد و چهار ضربه شلاق تعزیری و بالسویه به رد مبلغ یکصد هزار ریال وجه رایج، یکصد یورو، پنجاه منات و پنجاه لیره ترک د. ح. شاکیه و همچنین پرداخت سه هزارم دیه کامل بابت کبودی نوک بینی، سه هزارم دیه کامل بابت کبودی سمت راست لب تحتانی، سه هزارم دیه کامل بابت کبودی سمت چپ لب تحتانی، سه هزارم دیه کامل بابت کبودی سمت چپ لب فوقانی، یک صدم دیه کامل بابت جراحت مخاطی لب فوقانی، یک و نیم هزارم دیه کامل بابت کبودی سطح داخلی زانوی راست، یک و نیم هزارم دیه کامل بابت کبودی زانوی چپ، یک و نیم هزارم دیه کامل بابت کبودی ساق چپ، نیم صدم دیه کامل معادل ارش جراحت سمت چپ خلف قفسه صدری، یک و نیم هزارم دیه کامل بابت کبودی پهلوی چپ، یک صدم دیه کامل معادل ارش سائیدگی سمت راست گردن، یک و نیم هزارم دیه کامل بابت کبودی سمت چپ گردن و یک ونیم هزارم دیه کامل بابت قرمزی پلک فوقانی چپ، ظرف مهلت یک سال از تاریخ وقوع بزه ( 1392/05/21 ) د. ح. شاکیه محکوم می‌نماید. دایره اجرا در راستای قسمت اخیر ماده 134 قانون مذکور، صرفاَ نسبت به اجرای مجازات اشد (مجازات مقرر بابت بزه آدم‌ربایی) اقدام و در صورتی که مجازات اشد به یکی از علل قانونی، تبدیل، تقلیل یا غیر قابل اجرا گردد، نسبت به اجرای مجازات اشد بعدی (مجازات مقرر بابت بزه سرقت) اقدام نماید. محکومیت متهمین به پرداخت دیه و رد اموال ناشی از سرقت، از قاعده تعدد خارج و مستقلا قابل اجرا می‌باشند. در خصوص اتهام متهمین دایر بر مشارکت و معاونت در سرقت مسلحانه با سلاح سرد و مضافاَ اتهام م. ر. ا. دایر بر رابطه نامشروع، بنا به جهات مذکور و به لحاظ عدم احراز وقوع بزه‌های مذکور و مستنداَ به بند الف ماده 177 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور کیفری، حکم بر برائت مشارالیهم صادر و اعلام می‌گردد. رای صادره حضوری و از حیث محکومیت متهمین به پرداخت دیه قطعی و در سایر جهات ظرف بیست روز قابل تجدیدنظرخواهی در دیوان محترم عالی کشور تهران م. ب.. محسن زالی بوئینی - رئیس شعبه --- دادگاه عمومی جزایی تهران رای دادگاه تجدیدنظر استان ب. ت. ب. تجدیدنظرخواهی ج. ح.ز. به وکالت از ع. و. و م.ر. ص.پ. به وکالت از ر. و. از دادنامه شماره --- صادره از شعبه محترم --- جزایی تهران حسب شکایت ش. د. دائر بر مشارکت در آدم‌ربائی ع. و ر. هر یک به پانزده سال حبس تعزیری از جهت مشارکت در سرقت هر یک به سه سال حبس و 74 ضربه شلاق تعزیری و رد مال به مالباخته از جهت صدمات وارده به پرداخت دیه محکومیت یافته با اشاره به اینکه تصمیماتی در دادگاه کیفری استان و دیوان محترم عالی کشور اخذ گردیده خواستار مساعدت و نقض دادنامه صادره می‌شوند با تعیین وقت رسیدگی ح.ز. به وکالت از ع. و. حضور یافته با اشاره به اینکه دادگاه محترم بدوی به تذکرات دیوان محترم توجه نکرده با اشاره به لایحه تقدیمی عناصر مادی و معنوی بر تحقق بزه آدم‌ربائی را منتفی دانسته مالی از ت. ن. خ. مورد ربایش قرار نگرفته خواستار تبرئه موکل می‌شود آقای م.ر. ص.پ. به وکالت از ر. و. علیرغم ابلاغ اخطاریه حضور نیافته و لایحه ارسال ننموده این مرجع با ملاحظه محتویات پرونده با مردود دانستن تجدیدنظرخواهی معنونه به استناد مواد 450 - 443 - 434 قانون آیین دادرس کیفری دادنامه صادره را عینا ابرام می‌نماید. رای صادره قطعی م. ب.. مستشار و مستشار شعبه --- دادگاه تجدیدنظر استان تهران