لزوم معین بودن مخاطب در افترا، نشر اکاذیب و توهین

رأی خلاصه جریان پرونده به حکایت محتویات پرونده با انتشار مقاله‌ای تحت عنوان «دهان مدیران بی‌ادب را باید دوخت»; در روزنامه ن. شهرستان ب. آقای ع.الف. مدیر ورزش جوانان و نوجوانان شهرستان مزبور به دادسرای عمومی و انقلاب ب. مراجعه و طی شکوائیه‌ای مبنی بر افتراء و توهین و هتک حرمت و نشر اکاذیب از خانم ک.ن. مدیر مسئول و صاحب امتیاز نشریه مذکور شکایت کرده که پس از تحقیقاتی که در دادسرا انجام شده به استناد تبصره 4 قانون تشکیل دادگاه‌های عمومی و انقلاب قرار عدم صلاحیت به شایستگی دادگاه کیفری استان کرمان صادر و پرونده جهت رسیدگی به شعبه اول دادگاه کیفری استان ارجاع و در این شعبه پس از تعین وقت و دعوت هیئت منصفه و تشکیل جلسه مورخه 29/1/1390 و تجویز هیئت منصفه به این که شرحی در نشریه ن. دایر بر این که منظور از چاپ مقاله مزبور فرد و مسئول خاصی نبوده است و چاپ مقاله مزبور به صورت کلی بوده است که با درج مقاله مزبور و تشکیل جلسه مورخه 23/3/1392 و مدافعات متهم و رأی هیئت منصفه دایر بر اینست که متشاکی مجرم نمی‌باشد. دادگاه اقدام به صدور دادنامه شماره 00096-17/4/1392 نموده است که پس از شرح جریان پرونده با این استدلال که مقاله مزبور از مصادیق افتراء که قانوناً تعریف خاصی دارد محسوب نمی‌گردد و اکاذیبی هم به قصد تشویق مطرح و منتشر نشده است، مستنداً به ماده 177 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور کیفری و اصل 37 از قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و به لحاظ عدم احراز وقوع بزه، حکم بر برائت مشتکی‌عنه صادر نموده است که پس از ابلاغ دادنامه آقای ع.الف. به شرح لایحه‌ای که هنگام شور قرائت خواهد شد تجدیدنظرخواهی نموده و رسیدگی به این شعبه ارجاع که در تاریخ بالا هیئت شعبه با حضور دادیار محترم دادسرای دیوان عالی کشور تشکیل و پس از ملاحظه محتویات پرونده و نظریه دادیار محترم مبنی بر اتخاذ تصمیم شایسته مشاوره نموده چنین رأی می‌دهد. رأی شعبه دیوان عالی کشور در خصوص اعتراض و تجدیدنظرخواهی آقای ع.الف. نسبت به دادنامه شماره 0096-17/4/1392 صادره از شعبه اول دادگاه کیفری استان کرمان اعتراض مؤثر و موجهی که مستلزم نقض دادنامه تجدیدنظرخواسته باشد به عمل نیامده و از لحاظ رعایت شرایط قانونی و ضوابط دادرسی اشکالی مشهود نیست؛ تجدیدنظرخواهی رد و دادنامه تجدیدنظرخواسته تأیید و ابرم می‌گردد. رئیس شعبه 2 دیوان عالی کشور ـ مستشار هاشمی ـ طباطبایی فهرست خلاصه جریان پرونده شعبه دیوان عالی کشور نقد رأی لزوم معین بودن مخاطب در افترا، نشر اکاذیب و توهین در تاریخ 23 فروردین 1393، دیوان عالی کشور به بررسی شکایتی از مدیر ورزش جوانان شهرستان علیه مدیر مسئول یک نشریه به اتهام افتراء، توهین و نشر اکاذیب پرداخت. شاکی ادعا کرد که مقاله‌ای با عنوان «دهان مدیران بی‌ادب را باید دوخت» در این نشریه به حیثیت او لطمه زده است. پس از بررسی‌های لازم، دادسرا قرار عدم صلاحیت صادر و پرونده را به دادگاه کیفری استان ارجاع نمود. در دادگاه، هیات منصفه با استناد به این نکته که مقاله به فرد خاصی اشاره ندارد و به صورت عمومی منتشر شده است، متهم را مجرم تشخیص نداد. بر اساس ماده 177 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور کیفری و همچنین اصل 37 قانون اساسی، دادگاه حکم بر برائت متهم صادر کرد. شاکی به این حکم اعتراض کرد، اما دیوان عالی کشور در بررسی تجدیدنظرخواهی، هیچ دلیل معتبری برای نقض دادنامه نیافت و حکم به تایید و ابرام دادنامه اولیه صادر کرد. تاریخ دادنامه قطعی: 1393/01/23 شماره دادنامه قطعی: --- پیام: در جرایمی از نوع افترا، نشر اکاذیب و توهین، لازم است تا اشخاص معینی منظور مرتکب بوده باشند. رای خلاصه جریان پرونده به حکایت محتویات پرونده با انتشار مقاله‌ای تحت عنوان «دهان مدیران بی‌ادب را باید دوخت»; در روزنامه ن. شهرستان ب. آقای ع.الف. مدیر ورزش جوانان و نوجوانان شهرستان مزبور به دادسرای عمومی و انقلاب ب. مراجعه و طی شکوائیه‌ای مبنی بر افتراء و توهین و هتک حرمت و نشر اکاذیب از خانم ک.ن. مدیر مسئول و صاحب امتیاز نشریه مذکور شکایت کرده که پس از تحقیقاتی که در دادسرا انجام شده به استناد تبصره 4 قانون تشکیل دادگاه‌های عمومی و انقلاب قرار عدم صلاحیت به شایستگی دادگاه کیفری استان کرمان صادر و پرونده جهت رسیدگی به شعبه اول دادگاه کیفری استان ارجاع و در این شعبه پس از تعین وقت و دعوت هیات منصفه و تشکیل جلسه مورخه 1390/01/29 و تجویز هیات منصفه به این که شرحی در نشریه ن. دایر بر این که منظور از چاپ مقاله مزبور فرد و مسئول خاصی نبوده است و چاپ مقاله مزبور به صورت کلی بوده است که با درج مقاله مزبور و تشکیل جلسه مورخه 1392/03/23 و مدافعات متهم و رای هیات منصفه دایر بر اینست که متشاکی مجرم نمی‌باشد. دادگاه اقدام به صدور دادنامه شماره --- - 1392/04/17 نموده است که پس از شرح جریان پرونده با این استدلال که مقاله مزبور از مصادیق افتراء که قانونا تعریف خاصی دارد محسوب نمی‌گردد و اکاذیبی هم به قصد تشویق مطرح و منتشر نشده است، مستندا به ماده 177 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور کیفری و اصل 37 از قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و به لحاظ عدم احراز وقوع بزه، حکم بر برائت مشتکی‌عنه صادر نموده است که پس از ابلاغ دادنامه آقای ع.الف. به شرح لایحه‌ای که هنگام شور قرائت خواهد شد تجدیدنظرخواهی نموده و رسیدگی به این شعبه ارجاع که در تاریخ بالا هیات شعبه با حضور دادیار محترم دادسرای دیوان عالی کشور تشکیل و پس از ملاحظه محتویات پرونده و نظریه دادیار محترم مبنی بر اتخاذ تصمیم شایسته مشاوره نموده چنین رای می‌دهد. رای شعبه دیوان عالی کشور در خصوص اعتراض و تجدیدنظرخواهی آقای ع.الف. نسبت به دادنامه شماره --- - 1392/04/17 صادره از شعبه اول دادگاه کیفری استان کرمان اعتراض موثر و موجهی که مستلزم نقض دادنامه تجدیدنظرخواسته باشد به عمل نیامده و از لحاظ رعایت شرایط قانونی و ضوابط دادرسی اشکالی مشهود نیست؛ تجدیدنظرخواهی رد و دادنامه تجدیدنظرخواسته تایید و ابرم می‌گردد. رئیس شعبه --- دیوان عالی کشور - مستشار