مطالبه خسارت ایام بی کاری ناشی از تصادف رانندگی

مطالبه خسارت ایام بی کاری ناشی از تصادف رانندگی خ. م.: در یک پرونده ارجاعی به شعبه دیوان عالی کشور، خواهان به دلیل بروز تصادف و مصدومیت در نقش سرنشین خودرویی که توسط خوانده رانده می‌شد، درخواست خسارت ایام بیکاری به مبلغ 20,000,000 ریال را مطرح کرده است. وی مدعی است که به مدت شش ماه بیکار بوده است. با این حال، دادگاه در مرحله نخست به دلیل عدم ارائه مدارک کافی در خصوص اشتغال و درآمد خواهان و همچنین بر اساس نظریات فقها و قوانین مرتبط، دعوی را غیرموجه اعلام کرده است. دادگاه در این راستا به ماده 197 قانون آیین دادرسی مدنی و تبصره 2 ماده 14 این قانون استناد کرده و اعلام نموده است که مطالبه خسارت ایام بیکاری به دلیل عدم النفع قابل جبران نیست. خواهان به این رای اعتراض کرده و دیوان عالی کشور پس از بررسی و مشاوره، رای دادگاه نخست را تایید و درخواست فرجام‌خواهی را رد کرده است. دیوان عالی کشور بر اساس ماده 370 قانون آیین دادرسی مدنی، دادنامه معترض عنه را ابرام نموده است. رای شعبه دیوان عالی کشور کلاسه پرونده:*شماره دادنامه:*تاریخ رسیدگی: 1402/06/14 ف. خ.:ح. ا. با وکالت م. غ. فرجام خوانده:س. ع. فرجام خواسته: دادنامه شماره *صادره از شعبه * تاریخ ابلاغ دادنامه به ف. خ.: 1402/12/22 تاریخ وصول دادخواست فرجامی: 1402/02/04 مرجع رسیدگی: شعبه * هییت شعبه اقایان: ر. ش. (رئیس) دکتر ع. ا. ا. ش. (عضو معاون) خلاصه جریان پرونده: از این قرار است. در تاریخ 1401/10/17 ح. ا. با وکالت م. غ. مبادرت به طرح دعوایی به خواسته مطالبه خسارت ایام بیکاری ناشی از تصادف م. ب. 20/100/000ریال به طرفیت س. ا. ع. نزد سازمان *شهرستان *نموده و توضیح داده است. موکل در تاریخ1401/03/02 به عنوان سرنشین خودروی پژو 405 به رانندگی خوانده مصدوم گردیده و از ان تاریخ به علت شدت جراحات در بیمارستان بستری و به مدت شش ماه بیکار شده است. و از دادگاه تقاضای رسیدگی و صدور حکم به شرح خواسته را خواستار شده است. با دستور مقام ارجاع پرونده جهت برقراری صلح و سازش به شعبه *ارسال به لحاظ عدم توفیق ان مرجع پرونده به سازمان *اعاده و این بار به شعبه *ارجاع می‌شود. غ. ر. با ارائه وکالت نامه از ناحیه خوانده اعلام وکالت می کند به منظور رسیدگی به اصل دعوی پرونده مقید به وقت رسیدگی مورخ 1401/11/23 شده در این جلسه وکیل خواهان حاضر نشده اقدام به ارسال لایحه کرده است. وکیل خ. د. ج. حاضر است. وکیل خ. ب. م. لایحه تقدیمی بر دادخواست تقدیمی تاکید می کند وکیل خ. د. م. دفاع بیان داشته است. ضرر و زیان ناشی از سلب کار کردن قابل مطالبه نیست چرا که دیه ان را دریافت کرده است. از طرفی طبق رای وحدت رویه 619 و ارای اصراری هییت عمومی دیوان عالی کشور و نظریات اداره حقوقی بر عدم جواز مازاد بر دیه اعتقاد دارند در پایان جلسه وقت رسیدگی تجدید و به تاریخ 1401/12/24 موکول می‌شود. در این جلسه نیز متداعیین طبق سیاق گذشته مطالب خود را بیان می کنند در پایان جلسه قاضی محترم شعبه ختم رسیدگی را اعلام و مبادرت به صدور دادنامه شماره *نموده و به موجب ان حکم بر بطلان دعوی خواهان صادر می کند مبنای استدلال شعبه این است. 1 خواهان در پرونده حاضر شغل خود را مشاور املاک معرفی نمود اما در این خصوص هیچ گونه دلیل و مدرک پیوست دادخواست و پرونده ننموده است. درحالی که مطابق قاعده البینه ع. ا. می‌بایست دلایل و مدارک خود را عرضه می نمود 2 برفرض اشتغال به امر مشاوره املاک ضرورت به ارائه دلایل مبنی بر میزان درامد مستمر ماهیانه بود. که در مانحن فیه خواهان صرفا به نظر کارشناس استناد نموده است. 3 همان طوری که وکیل خوانده در دفاعیات اظهار داشت ب. ت. ب. نوع شغل اعلامی از سوی خواهان درامد مستمر و ماهیانه حتمی وجود نداشته تا در فرض عدم وقوع تصادف امکان دریافت منفعت قطعی باشد. و برابر تبصره 2ماده 14 قانون ایین دادرسی مدنی اسیب مورد نظر موجب اتلاف منافع باشد. بنابراین ادعای خواهان را ثابت و محرز ندانسته و مستندا به ماده 197 قانون مرقوم حکم بر بطلان دعوی خواهان صادر می کند با ابلاغ دادنامه و انقضا مدت تجدیدنظرخواهی ح. ا. با وکالت م. غ. از این دادنامه فرجام خواهی می کنند (عضو ممیز روز دوم و سوم اردیبهشت مصادف با تعطیلی بوده است.) پرونده پس از تبادل لوایح به دیوان عالی کشور ارسال و به این شعبه ارجاع می‌شود. عضو ممیز ع. ا. ا. ش. گزارش پرونده را تهیه و لایحه فرجامی را قرائت سپس هیات شعبه مشاوره نموده و با اعلام ختم رسیدگی مبادرت به صدور رای می نماید.: رای دادنامه فرجام خواسته به شماره *مورخ 1401/12/22 صادره از شعبه *که مشعر بر بطلان دعوی ف. خ. ب. خواسته مطالبه خسارت ایام بیکاری ناشی از تصادف م. ب.. در اساس موافق قانون و مقررات موضوعه و اصول دادرسی بوده و اعتراض به شرح لایحه اعتراضیه وارد نبوده و مستوجب نقض ان نمی‌باشد. زیرا که اولا مطالبه خسارت ایام بیکاری نوعی عدم النفع م. ب.. که عدم النفع عبارت از ممانعت از وجود پیدا کردن منفعتی است. که مقتضای ان حاصل شده و گاهی نیز ضرر محسوب می‌شود. که دراین صورت عبارت از بی نصیب شدن از نفعی که به احتمال قریب به یقین حسب جریان عادی امور و اوضاع و احوال امید به وصول نفع معقول بوده باشد. عدم النفع شامل منافع محقق الوصول و محتمل الوصول هم می‌شود. که با تفویت منفعت متفاوت م. ب.. تفویت منفعت از بین رفتن منفعت موجود است. ثانیا قول مشهور فقها این است. که عدم النفع ضرر نیست و قابلیت مطالبه و جبران را ندارد. و قانون گذار نیز از قول مشهور فقها تبعیت نموده و در تبصره ماده 515 قانون ایین دادرسی مدنی ان را قابل مطالبه ندانسته است. ثالثا خوانده بابت صدمات وارده به خواهان در اثر تصادف دیه مقرر را پرداخت کرده است. و خسارت مازاد بر دیه اساسا قابلیت مطالبه را ندارد. از این رو دادنامه فرجام خواسته که بر همین اساس صادر گردیده خالی از هرگونه ایراد و اشکالی بود. و ضمن رد درخواست فرجام خواهی به عمل امده مستندا به ماده 370 قانون ایین دادرسی مدنی دادنامه معترض عنه را ابرام می نماید. شعبه * رئیس شعبه: ر. ش. عضو معاون: دکتر ع. ا. ا. ش.