«نمونه لایحه خواهان/ پاسخ به لایحه دفاعیه خوانده»/ قیاسات فقهی کلاسه : ............ خواهان: خوانده: خواسته: موضوع لایحه: پاسخ به لایحه دفاعیه مورخ ............... مثبوت به شماره ............. ریاست محترم شعبه ......... دادگاه عمومی حقوقی ......... سلام علیکم- با احترام و جواز حاصله از مدول یک برگ وکالتنامه مصلق به تمبر مالیاتی به وکالت از ناحیه خواهان پرونده آقا/خانم .......
در پاسخ به لایحه دفاعیه تقدیمی از سوی وکیل محترم خوانده به تاریخ .......... خاطر عالی را مستحضر میدارد : استدلال و استنتاج وکیل محترم از قوه به فعل تبدیل نشده و اصولاً چنین قابلیتی نیز برای آن قابل تصور نبوده و مالاً وکیل محترم خوانده با بکار بردن کلماتی از ظاهر حق، مراد باطلی را در باطن دنبال نموده و مصداق ( کلمهُ حق یرادُ بِها الباطل ) میباشند و این اقدام صرفاً به علت زیاده خواهی وکیل محترم خوانده حادث گردیده است، زیرا: وکیل محترم خوانده در بند اول لایحه دفاعیه خود متذکر شده: قیاس امور اعتباری به امور تکوینی، مع الفارق است و محال بودن تعلیق انشای در عالم تکوین، عدم صحت تعلیق در عالم تشریع و اعتبار را سبب نمیشود برای همین، کلمه (آمدن) در جمله: (اگر محمد آمد، او را بزن)، قید هیئت است، نه ماده، و در واقع، انشای اعتباری (فعل زدن)، برآمدن محمد معلق شده و تا زمانی که محمد نیاید، بعث و زجر به فعلیت نمیرسد ؛ پس پیش از تحقق معلق علیه، نه ایجاب محقق است و نه وجوب، پس از تحقق قید، به وجود میآید .
(عین متن لایحه دفاعیه وکیل محترم خوانده) در پاسخ به این اشکال وکیل محترم خوانده معتقدم: اگرچه قیاس امور اعتباری به امور تکوینی، در تمام جهات، مع الفارق و باطل است، اما قیاس آن، در برخی جهات، به امور تکوینی اشکالی ندارد، و ما نیز در اینجا امور اعتباری را در تمام جهات، به امور تکوینی مقایسه نمیکنیم ، بلکه تنها در جنبه انشاء، قیاس کردهایم و از این جهت، اشکال بالا وارد نیست، زیرا انشاء، خواه به معنای ایجاد باشد و یا بیان آنچه در نهان (بنابر اختلاف در تعریف آن)، در عالم تکوین و اعتبار یکسان خواهد بود، زیرا انشاء در عالم تکوین، ایجاد آن در عالم خارج است و در عالم تشریع: ایجاد و بیان آنچه در نهان و قصد انشاء کننده است.
از این جهت، فرقی بین (بزن) و (فروختم) نیست. برای همین، وقتی انشاء تحقق یافت، خواه در عالم تکوین و خواه در عالم تشریع، وجهی برای تعلیق آن نیست و با اساس آن، منافات خواهد داشت. همچنین وکیل خوانده محترم در بند دوم لایحه خود چنین قید نموده: برخی از محققان، اشکالی بر نظر تعلیق منشأ مورد اشاره وکیل خواهان وارد کردهاند و معتقدند: در صورتی که در عقد معلق، تعلیق به منشأ برگردد و معلق علیه نیز، امر استقبالی باشد، لازم میآید که بین انشاء و منشأ، تفکیک شود، زیرا انشاء در این صورت، فعلی است و منشأ، بر حصول شرط یا وصفی معلق شده و جداسازی انشاء از منشأ، مانند جداسازی ایجاد از وجود، ممتنع و باطل خواهد بود.
به دلیل آن که انشاء، عین منشأ است و همانگونه که وجود، عین ایجاد بوده و اختلاف آن دو، تنها به اضافه است، نه به امر دیگر و جدایی شیء از نفس شیء ، عقلاً ممتنع است، انشاء نیز همان منشأ بوده و جدای آن دو، از یکدیگر عقلاً محال است. در نتیجه، تعلیق به انشاء برمیگردد ، نه منشأ. (عین متن اظهارات وکیل مدافع خوانده) در پاسخ به این بند از لایحه دفاعیه وکیل محترم خ. گ. میشود : برخلاف نظر شما نگارنده عمیقاً معتقد است، در عقد معلق، تعلیق به منشأ برمیگردد و میان انشاء و منشأ گسل نمیافتد بلکه منشأ، مانند انشاء تحقق مییابد .
البته انشاء، مطلق و منشأ، معلق است. شاهد مثال: وقتی انشای عقد بیع، برآمدن فردی معلق شود، در حال انشاء، بیعی که معلق بر آمدن فرد شده، تحقق یافته، نه بیع مطلق . برای همین، هم انشاء و هم منشأ، با هم حاصل شدهاند ، لکن انشاء، مطلق است و منشأ، معلق. بدین جهت، در صحت وصیت تملیکی ، یا عتقی که بر موت ، معلق شده و یا نذری که بر تحقق امری در آینده، معلق گردیده، اشکالی نخواهد بود، زیرا در موارد فوق، وقتی وصیت ، تدبیر و نذر موصی و مولی و ناذر ، انشاأ گردد، هم زمان، منشء نیز تحقق مییابد ؛ با ابن فرق که انشاء، مطلق و منشأ، معلق بر تحقق قیدی است.
در نتیجه هر دو استدلال وکیل محترم خوانده مردود تشخیص میگردد. رسیدگی و صدور حکم به شرح ستون خواسته مزید امتنان خواهد بود. باتشکروتجدیداحترام وکیل خواهان
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
