تعریف اقامتگاه

در تعریف اقامتگاه گفته اند: اقامتگاه عبارت است از محلی که کسی برای زندگانی و امور مهمه ی خود اختیار می نماید یا اقامتگاه در زبان حقوقی محلی است که قانون برای اجرای تعهدات و اعمال حقوقی اشخاص برای آنان فرض میکند. قانون مدنی در ماده ۱۰۰۲ می گوید: اقامتگاه هر شخصی عبارت از محلی است که شخص در آنجا سکونت داشته و مرکز مهم امور او نیز در آنجا باشد. اگر محل سکونت شخصی غیر از مرکز مهم امور او باشد، مرکز مهم امور او اقامتگاه محسوب است. اقامتگاه اشخاص حقوقی مرکز عملیات آنها خواهد بود. از این ماده چنین استنباط می شود که هر شخص مانند داشتن یک نام، باید یک اقامتگاه داشته باشد و از داشتن اقامتگاه های متعدد ممنوع است. زیرا، داشتن قامتگاههای مختلف نظم حقوقی افراد را مختل می سازد. در همین رابطه <a class="artref" href="/ماده/ماده-1003-a_0815110236658">ماده ۱۰۰۳ قانون مدنی</a> اشعار می دارد: هیچ کس نمی تواند بیش از یک اقامتگاه داشته باشد. در ا نگاه کنید به دوره ی مقدماتی حقوق مدنی حسین صفایی، نشر مؤسسه ی عالی حسابداری، چاپ نگاه کنید به شخصیت حقوقی، محمد جواد صفار، نشر دانا، چاپ اول ۱۳۷۳، ص ۲۸۵ . واقع این ماده مکمل <a class="artref" href="/ماده/ماده-1002-a_0815110236657">ماده ۱۰۰۲ قانون مدنی</a> است. وقتی شخصی اقامتگاهی را برگزید آن اقامتگاه برای او ثابت است و قابل تغییر نیست مگر این که تغییر اقامتگاه شخص به وسیله ی سکونت حقیقی در محل دیگر به عمل آید، مشروط بر این که مرکز مهم امور او نیز به همان محل انتقال یافته باشد. پس ب. ت. ب. مطالب بالا اصول زیر بر مقوله ی اقامتگاه حاکم است: ۱ هر شخص باید اقامتگاهی داشته باشد. هیچ شخصی نباید بیش از یک اقامتگاه داشته باشد. اقامتگاه یک امر همیشگی و زوال ناپذیر نیست بل قابل تغییر است.