نکتهٔ فقهی: تعریف بیع شرط (بیع شرط (فقه))

شرط صحت بیع شرط آن است که دو طرف در معامله قصد جدّی داشته باشند. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): شرط صحت بیع شرط، قصد جدی طرفین معامله است. شاخه: مدنی

اگر جنس فروخته شده منفعت و حاصلی داشته باشد تا زمان فسخ از آن خریدار است. در صورت تلف نیز از مال خریدار تلف شده است. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): در بیع شرط، منافع و حاصل جنس فروخته شده تا زمان فسخ متعلق به خریدار است و در صورت تلف نیز از مال خریدار تلف شده است. شاخه: مدنی

در اینکه معامله به محض بازگرداندن بهای کالا باطل می‌شود یا پس از آن نیاز به فسخ دارد- مانند آنکه بعد از باز پس دادن پول بگوید معامله را فسخ کردم- اختلاف است. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): در مورد اینکه آیا معامله به محض بازگرداندن بهای کالا باطل می‌شود یا نیاز به فسخ صریح دارد، اختلاف نظر وجود دارد. شاخه: مدنی

خریدار باید عین - نه مثل یا قیمت- کالای مورد معامله را به فروشنده بازگرداند. مگر آنکه در معامله جز آن، شرط شده باشد. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): خریدار باید عین کالای مورد معامله را به فروشنده بازگرداند، مگر اینکه در معامله شرط دیگری شده باشد. شاخه: مدنی

بیع شرط عبارت است از معامله‌ای که در آن برای فروشنده در مدّتی معیّن در صورت باز پس دادن بهای کالا به خریدار، حقّ خیار ، شرط می‌گردد، مانند آنکه فروشنده خانه‌ی هزار تومانی را به دویست تومان بفروشد و با خریدار توافق کند چنانچه ظرف یک سال پس از معامله ، بهای خانه را به وی برگرداند حقّ فسخ معامله را داشته باشد. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): بیع شرط معامله‌ای است که در آن برای فروشنده در مدت معینی، در صورت بازگرداندن بهای کالا به خریدار، حق فسخ معامله شرط می‌شود. شاخه: مدنی

اگر فروشنده سر مدّت، بهای کالا را بر نگرداند بیع ، لازم و حقّ فسخ وی ساقط می‌شود. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): اگر فروشنده در مدت تعیین شده، بهای کالا را به خریدار بازنگرداند، حق فسخ او ساقط شده و بیع لازم می‌شود. شاخه: مدنی

خریدار باید عین - نه مثل یا قیمت- کالای مورد معامله را به فروشنده بازگرداند. مگر آنکه در معامله جز آن، شرط شده باشد. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): خریدار باید عین کالای مورد معامله را به فروشنده بازگرداند، مگر اینکه در معامله شرط دیگری شده باشد. شاخه: مدنی

بیع شرط ( بیع خیار؛ بیع وفاء) به معنای فروش کالا با شرط حق فسخ برای فروشنده است. این عنوان در باب تجارت آمده است. به بیع شرط، بیع الناس، بیع الوفا، بیع بدون ثمن، بیع به شرط بیع، بیع خیار به شرط رد ثمن، بیع خیار شرط، بیع خیاری و بیع شرطی نیز میگویند.

بیع شرط عبارت است از معامله‌ای که در آن برای فروشنده در مدّتی معیّن در صورت باز پس دادن بهای کالا به خریدار، حقّ خیار ، شرط می‌گردد، مانند آنکه فروشنده خانه‌ی هزار تومانی را به دویست تومان بفروشد و با خریدار توافق کند چنانچه ظرف یک سال پس از معامله ، بهای خانه را به وی برگرداند حقّ فسخ معامله را داشته باشد. منبع: جواهر الکلام، ج۲۳، ص۳۶- ۳۸

شرط صحت بیع شرط آن است که دو طرف در معامله قصد جدّی داشته باشند. منبع: جواهر الکلام، ج۲۳، ص۳۶

اگر فروشنده سر مدّت، بهای کالا را بر نگرداند بیع ، لازم و حقّ فسخ وی ساقط می‌شود.

اگر جنس فروخته شده منفعت و حاصلی داشته باشد تا زمان فسخ از آن خریدار است. در صورت تلف نیز از مال خریدار تلف شده است. منبع: جواهر الکلام، ج۲۳، ص۳۶- ۳۹

در اینکه معامله به محض بازگرداندن بهای کالا باطل می‌شود یا پس از آن نیاز به فسخ دارد- مانند آنکه بعد از باز پس دادن پول بگوید معامله را فسخ کردم- اختلاف است. منبع: جواهر الکلام، ج۲۳، ص۳۷- ۳۹

خریدار باید عین - نه مثل یا قیمت- کالای مورد معامله را به فروشنده بازگرداند. مگر آنکه در معامله جز آن، شرط شده باشد. منبع: جواهر الکلام، ج۲۳، ص۴۰