ریا عبارت است از ظاهرسازى و تظاهر به عمل نیک، بدون آنکه غرض اصلى انجام دادن آن باشد؛ بلکه مقصود، نمودن آن به دیگران به منظور پاکدامن و نیکوکار جلوه دادن خویش باشد، در حالى که در واقع چنین نیست. ریا در عبادت با انجام دادن عبادت براى غیر خدا به قصد خودنمایى و نشان دادن آن به مردم تحقق مىیابد. مقابل آن اخلاص قرار دارد. بعبارت دیگر اراده مقام و منزلت بوسیله اطاعت خداوند متعال، بنابراین به چنین عابدی مرائی «ریاکار یا خودنما» و به مردمی که عابد، عبادتش را به آنها مینمایاند تا جایی در دل آنها پیدا کند رائی و به عملی که شخص ریاکار اظهار میکند مرائی به «وسیله ریا» و به قصد این شخص ریا میگویند.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
