گروهى از اصولیان این دو را یکى دانسته اند؛ لیکن برخى بین آن دو تفاوت قائل شده و گفته اند: تنقیح مناط عبارت است از به دست آوردن ملاک و حکم با حذف ویژگیهایى که احتمال مىرود جزء علّت باشند، که نتیجه آن تعمیم موضوع حکم است ؛ امّا الغاى خصوصیّت، حذف ویژگیهاى مورد نص است؛ هرچند احتمال علّت بودنِ محذوف نرود. از این رو، در الغاى خصوصیّت، به صرف حذف اوصاف، حکم عمومیّت مى یابد؛ هرچند علّت بودن آن معلوم نگردد. البته با الغاى خصوصیّت، به اجمال مى توان فهمید که علّت حکم در موضوعِ داراى خصوصیّت و موضوعِ فاقد آن یکى است؛ چنان که در تنقیح مناط نیز با به دست آوردن علّت، دخالت نداشتن ویژگیهاى همراه موضوع در حکم معلوم مىشود. براى مثال، با به دست آوردن علّت حرمت خمر، یعنى مست کننده بودن آن، خصوصیّت نداشتن عنوان خمر و دیگر اوصاف آن، مانند رنگ در ثبوت حکم معلوم مىشود.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
