ظن (فقه): تعریف

ظن عبارت است از حالتی نفسانی برای انسان همچون علم و شک. با این تفاوت که مرتبه آن از شک که تردید با تساوی دو طرف احتمال است بالاتر و از علم که یقین به چیزی است پایین‌تر است. به عبارت دیگر، هنگام پیدایی تردید، چنانچه به نظر فرد یک طرف تردید قوی‌تر و از طرف دیگر به واقع نزدیک‌تر باشد، در اصطلاح ، طرف راجح را ظن گویند. ۱. ۱ - ظن معتبر گاهی نیز به طور مجاز بر سبب ظن؛ یعنی اماره اطلاق ظن می‌شود، مانند آنکه به خبر واحد که موجب ظن است، ظن معتبر گویند. از حجیت ظن در اصول فقه به تفصیل بحث شده است. منبع: اصطلاحات الاصول، ص۱۶۱ · اصول الفقه، ج۲، ص۱۴