طهر: تعریف طهر

طهر در لغت به معنای پاکی، مقابل نجاست و حیض آمده است؛ لیکن مراد از آن در کلمات فقها پاکی از حیض و نفاساست؛ از این رو، به روزهای پاکی زن از حیض و نفاس «ایّام طهر» اطلاق می‌شود. بنابر این، ایّامی که زن خون استحاضه می‌بیند نیز ایّام طهر به شمار می‌رود؛ زیرا از حیض و نفاس پاک است. از احکام آن در بابهای طهارت ، طلاق و ظهار سخن گفته‌اند. ۱. ۱ - اقسام طهر طهر به اعتبار وقوع و عدم وقوع آمیزش در زمان آن، به طهر مواقعه و طهر غیر مواقعه تقسیم می‌شود. طهر مواقعه عبارت است از طهری که در ایّام آن مرد با همسرش آمیزش کرده است و طهر غیر مواقعه طهری است که در ایام آن آمیزشی صورت نگرفته باشد. ۱. ۲ - اقل و اکثر طهر بنابر قول مشهور که بر آن ادعای اجماع نیز شده کمترین مدت طهر که بین دو حیض واقع می‌شود ده روز است و در ناحیه زیادی نامحدود است. از برخی قدما برای بیشترین مدت طهر سه ماه نقل شده است؛ لیکن فقها آن را بر عادت غالب زنان که مدت طهرشان از سه ماه بیشتر نمی‌شود حمل کرده‌اند. بنابر این، قول یاد شده مخالف قول مشهور نخواهد بود. منبع: لسان العرب، واژه «طهر» · تذکرة الفقهاء، ج ۱، ص ۲۵۷-۲۵۹