تربیت (فقه)

تربیت عبارت است از انتخاب رفتار و گفتار مناسب، ایجاد شرایط و عوامل لازم و کمک به‌شخص مورد تربیت، تا بتواند استعدادهای نهفته‌اش را در تمام ابعاد وجودی خویش به‌طور هماهنگ پرورش داده و شکوفا سازد و به‌سوی هدف و کمال مطلوب ، به‌تدریج حرکت کند. طبق مضمون روایات از وظایف مهم ولى کودک نسبت به وى اهتمام به تربیت او است. مقصود از تربیت کودک به‌طور خاص آن است که مربّی، طفل را در بُعد روحی و اخلاقی پرورش دهد.