🔒تبصره

(منسوخه ۱۵ˏ۰۴ˏ۱۳۴۲) محل‌های مزروعی که منفرداً یا مجتمعاً مساحت آن از شصت هکتار متجاوز نباشد ولو این که هر یک از آنها قریه یا ده نامیده شود و یا در اسناد‌مالکیت به نام قریه ذکر شده باشد از نظر این قانون در حکم یک ده شناخته می‌شود به شرط آن که در حوزه یک شهرستان واقع بشده اشد. ۱۱) <a class="tagref" href="/واژه/%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86">زمین</a> منظور از زمین در این قانون زمین زیر کشت یا آیش است که برای یک یا چند نوع از امور <a class="tagref" href="/واژه/%DA%A9%D8%B4%D8%A7%D9%88%D8%B1%D8%B2%DB%8C">کشاورزی</a> مورد استفاده قرار میگیرد الف آیش زمین زراعتی است که حداکثر مدت سه سال بدون <a class="tagref" href="/واژه/%DA%A9%D8%A7%D8%B4%D8%AA">کاشت</a> بماند ب <a class="tagref" href="/واژه/%D9%85%D8%B1%D8%AA%D8%B9">مرتع</a> زمینی است اعم از کوه و دامنه یا زمین مسطح که در آن نباتات علوفه بطور طبیعی روئیده و در هر هکتار آن بتوان حداقل سه رأس گوسفند یا معادل آن دام دیگر در یک فصل چرا تعلیف نمود. پ بیشه یا قلمستان زمینی است که در آن درختان غیر مثمر بوسیله اشخاص غرس شده و تعداد درخت در هر هکتار آن از هزار اصله تجاوز نماید ت <a class="tagref" href="/واژه/%D8%A8%D8%A7%D8%BA">باغ</a> میوه زمینی است که در آن درختان میوه یا مو بوسیله اشخاص غرس و تعداد درخت میوه یا مو در هر هکتار آن از یکصد اصله کمتر نباشد و در مورد درختان خرما و زیتون تعداد در هر هکتار از پنجاه اصله کمتر نباشد