🔒ماده 107

بازداشتیان <a class="tagref" href="/واژه/%D8%A7%D8%AC%D8%A7%D8%B2%D9%87">اجازه</a> خواهند داشت که نامه و کارت ارسال و دریافت دارند چنانچه دولت بازداشت کننده لازم بداند که <a class="tagref" href="/واژه/%D8%B9%D8%AF%D9%87">عده</a> نامه ها و کارتهای ارسالی هر بازداشتی را محدود سازد عده مزبور نباید از ماهی دو نامه و چهار کارت که حتی الامکان طبق نمونه ضمیمه این <a class="tagref" href="/واژه/%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%AF">قرارداد</a> تنظیم خواهد شد کمتر باشد. در صورتیکه لازم باشد درباره مکاتبات ارسالی بعنوان بازداشتیان محدودیتهائی برقرار شود دستور آن فقط باید توسط کشور مبدا احیانا بر حسب تقاضای دولت بازداشت کننده داده شود. نامه ها و کارتهای مزبور باید در ظرف مدت معتدلی حمل شود و نمیتوان آنها را بجهات انضباطی بتاخیر انداخت یا نگاهداشت. بازداشتیانی که مدتی از خانواده خود بی <a class="tagref" href="/واژه/%D8%AE%D8%A8%D8%B1">خبر</a> مانده یا قادر نباشند از طریق عادی خبری از خانواده خود کسب کنند یا بفرستند مجاز خواهند شد که تلگرافاتی مخابره نمایند و باید نرخ تلگرافات را بپولی که در اختیار خود دارند بپردازند. بطور کلی مکاتبات بازداشتیان بزبان مادری خودشان تحریر خواهد شد. دولتهای متخاصم میتوانند مکاتبه بسایر زبانها را اجازه دهند.