ماده 14
★
ـ در موارد اختلاف در <a class="tagref" href="/واژه/%D8%B5%D9%84%D8%A7%D8%AD%DB%8C%D8%AA">صلاحیت</a> بین شعب بدوی و تجدید نظر، رای شعبه تجدید نظر و در موارد اختلاف بین شعب و هیات عمومی، نظر هیات عمومی م ت بع است.
شرحِ ساده و مثال
- به زبانِ ساده
- اگر بین شعب مختلف دیوان عدالت اداری بر سر اینکه کدام شعبه صلاحیت رسیدگی دارد اختلاف پیش بیاید، قانون مشخص کرده که حرف آخر را چه کسی میزند. اگر اختلاف بین شعبه بدوی و تجدیدنظر باشد، نظر شعبه تجدیدنظر ملاک است و اگر اختلاف بین شعب و هیأت عمومی باشد، نظر هیأت عمومی لازمالاجراست.
- مثال
- اگر شعبه ۱ بدوی بگوید پرونده در صلاحیت شعبه ۲ است و شعبه ۲ آن را رد کند، پرونده به شعبه تجدیدنظر میرود و هر چه شعبه تجدیدنظر بگوید، همان اجرا میشود.
- نکتهٔ کاربردی
- این ماده برای جلوگیری از سرگردانی پروندهها و اطاله دادرسی است؛ بنابراین در صورت بروز اختلاف صلاحیت، نیازی به پیگیریهای طولانی نیست و مرجع حل اختلاف مشخص است.
متنِ زیر هنوز بهوسیلهٔ کارشناس مرور و تأیید نشده است.
پرسشهایی که این ماده پاسخ میدهد
در اختلاف صلاحیت بین شعب بدوی و تجدیدنظر، نظر کدام مرجع ملاک است؟
رأی شعبه تجدیدنظر.
در اختلاف صلاحیت بین شعب و هیأت عمومی، نظر کدام مرجع ملاک است؟
نظر هیأت عمومی.
تبصرهها
تبصره
ـ مرجع حل اختلاف در صلاحیت بین شعب دیوان عدالت اداری و سایر مراجع قضائی، دیوان عالی کشور است. شعبه رسیدگی کننده در دیوان عالی کشور پس از اخذ نظر مشورتی نماینده قضائی رئیس دیوان که از بین قضات دیوان عدالت اداری انتخاب می شود، در موضوع، اتخاذ تصمیم می کند. نماینده مذکور مکلف است ظرف یک ماه از زمان درخواست، نظر مشورتی خود را اعلام کند. در صورت عدم اعلام نظر مشورتی، شعبه دیوان عالی کشور مجاز به اتخاذ تصمیم است.
دیدنِ این ماده در متنِ کاملِ قانون ←
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
