🔒ماده 176

به زبانِ ساده

اگر کسی بخواهد شهادت دهد اما شرایط کامل شرعی (مثل عدالت یا شرایط خاص دیگر) را نداشته باشد، دادگاه باز هم حرف‌های او را می‌شنود. اما این حرف‌ها دیگر «شهادت شرعی» محسوب نمی‌شود، بلکه قاضی به عنوان یک «اماره» (نشانه) به آن نگاه می‌کند و خودش تصمیم می‌گیرد که چقدر به آن اعتماد کند.

مثال

شهادت فردی که شرایط کامل شرعی را ندارد، ممکن است در کنار سایر مدارک به قاضی کمک کند تا به حقیقت برسد، اما به تنهایی برای اثبات جرم کافی نیست.

نکتهٔ کاربردی

این ماده به قاضی اجازه می‌دهد از اطلاعاتِ شهودِ غیرشرعی برای رسیدن به علم قضایی استفاده کند، بدون اینکه آن را به عنوان دلیلِ قطعیِ شرعی بپذیرد.

این متن با کمکِ هوش مصنوعی و گاه با کنترلِ کارشناس، به زبانِ ساده تهیه شده؛ برای پروندهٔ خودتان با وکیل مشورت کنید. گاه عبارت‌ها در هر پرونده معنای خاصِ خود را دارند و ممکن است خطا داشته باشد.