ماده 2

کاربرد اصطلاحات 1- از نظر این کنوانسیون: الف- «دادگاه» یعنی هر رکن دولت، فارغ از عنوان آن، که مسوولیت انجام وظایف قضائی را به عهده دارد، ب- «دولت» یعنی: 1- دولت و ارکان مختلف حکومت؛ 2- واحدهای تشکیل دهنده یک دولت فدرال یا زیر مجموعه های سیاسی دولت که مجاز به انجام اقداماتی در راستای اعمال قدرت حاکمه می باشند و در آن ظرفیت عمل می نمایند؛ 3- سازمانها یا بخش هایی از دولت یا نهادهای دیگر، تا حدودی که مجاز به اعمال قدرت حاکمه دولت می باشند و در عمل اقداماتی را در این مورد انجام می دهند؛ 4- نمایندگان دولت که در ظرفیت مزبور عمل می نمایند. پ- «معاملات بازرگانی» یعنی: 1- هرگونه قرارداد یا داد و ستد بازرگانی که به منظور فروش کالا یا ارائه خدمات صورت می گیرد؛ 2- هرگونه قراردادی در زمینه وام یا دیگر معاملاتی که دارای ماهیت مالی می باشد از جمله هر وجه الضمان یا غرامتی در ارتباط با وام یا معامله مزبور؛ 3- هرگونه قرارداد یا معامله دیگری که دارای ماهیت بازرگانی، صنعتی، تجاری یا حرفه ای می باشد اما شامل قرارداد استخدام افراد نمی شود. 2- در تعیین این که قرارداد یا معامله ای به موجب جزء (پ) بند (1)، معامله بازرگانی است، ابتدا باید به ماهیت قرارداد یا معامله رجوع شود، اما در صورت توافق طرفین قرارداد یا معامله یا چنانچه در رویه دولت مقر دادگاه، برای تعیین ماهیت غیر بازرگانی قرارداد یا معامله، هدف آن ملاک باشد، باید آن هدف را نیز در نظر گرفت. 3- مفاد بندهای (1) و (2) در خصوص کاربرد اصطلاحات در این کنوانسیون، هیچ خدشه ای بر استفاده از اصطلاحات مذکور یا معنای آنها در سایر اسناد بین المللی یا قانون داخلی هر یک از دولتها وارد نمی کند.