🔒ماده 216

به زبانِ ساده

وقتی سند عادی (غیررسمی) علیه کسی در دادگاه ارائه شود، او می‌تواند خط، مهر، امضا یا اثر انگشت خود را «انکار» کند؛ یعنی بگوید این متعلق به من نیست. همچنین اگر سند اصلاً به او منتسب نشده باشد، می‌تواند نسبت به آن «تردید» کند.

مثال

در دعوای مطالبه طلب بر اساس یک قولنامه عادی، خوانده می‌گوید امضای زیر قولنامه متعلق به من نیست و آن را انکار می‌کند.

نکتهٔ کاربردی

تفاوت انکار و تردید در این است که «انکار» نسبت به سند منتسب به خودِ شخص است، اما «تردید» نسبت به سندی است که به شخص منتسب نشده اما در دعوا استفاده شده است.

این متن با کمکِ هوش مصنوعی و گاه با کنترلِ کارشناس، به زبانِ ساده تهیه شده؛ برای پروندهٔ خودتان با وکیل مشورت کنید. گاه عبارت‌ها در هر پرونده معنای خاصِ خود را دارند و ممکن است خطا داشته باشد.