🔒ماده 255

به زبانِ ساده

اگر کسی مالی را به عنوان فضولی (بدون داشتن سمت) معامله کند، اما بعداً مشخص شود که آن مال در واقع متعلق به خودِ معامله‌کننده بوده یا او حق داشته از طرف مالک وکالت یا ولایت داشته باشد، این معامله نیاز به اجازه خودِ او دارد. اگر اجازه دهد معامله صحیح می‌شود وگرنه باطل خواهد بود.

مثال

فرشید به خیال اینکه فرشِ دوستش است آن را می‌فروشد، اما بعداً یادش می‌افتد که آن فرش را قبلاً خریده و مال خودش بوده است؛ در اینجا معامله فقط با اجازه خودِ فرشید اعتبار می‌یابد.

نکتهٔ کاربردی

این ماده حالتی را بیان می‌کند که جهل به وضعیت مالِ خود وجود داشته و معامله به عنوان فضولی انجام شده است.

این متن با کمکِ هوش مصنوعی و گاه با کنترلِ کارشناس، به زبانِ ساده تهیه شده؛ برای پروندهٔ خودتان با وکیل مشورت کنید. گاه عبارت‌ها در هر پرونده معنای خاصِ خود را دارند و ممکن است خطا داشته باشد.