🔒ماده 326

اگر <a class="tagref" href="/واژه/%D8%B4%D8%A7%DA%A9%DB%8C">شاکی</a> علی رغم حصول لوث علیه متهم اقامه <a class="tagref" href="/واژه/%D9%82%D8%B3%D8%A7%D9%85%D9%87">قسامه</a> نکند و از او <a class="tagref" href="/واژه/%D9%85%D8%B7%D8%A7%D9%84%D8%A8%D9%87">مطالبه</a> قسامه کند و متهم درباره اصل <a class="tagref" href="/واژه/%D8%AC%D9%86%D8%A7%DB%8C%D8%AA">جنایت</a> یا خصوصیات آن، ادعای عدم علم کند، شاکی می تواند از وی مطالبه <a class="tagref" href="/واژه/%D8%A7%D8%AA%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%B3%D9%88%DA%AF%D9%86%D8%AF">اتیان سوگند</a> بر عدم علم نماید. اگر متهم بر عدم علم به اصل جنایت <a class="tagref" href="/واژه/%D8%B3%D9%88%DA%AF%D9%86%D8%AF">سوگند</a> یاد کند، دعوی متوقف و وی بدون تأمین آزاد می شود و اگر سوگند متهم فقط بر عدم علم به خصوصیات جنایت باشد، دعوی فقط در مورد آن خصوصیات متوقف می گردد لکن اگر متهم از سوگند خوردن خودداری ورزد و شاکی بر علم داشتن او سوگند یاد کند، ادعای متهم به عدم علم رد می شود و شاکی حق دارد از متهم اقامه قسامه را درخواست نماید. در این صورت اگر متهم اقامه قسامه نکند به پرداخت <a class="tagref" href="/واژه/%D8%AF%DB%8C%D9%87">دیه</a> محکوم می شود.