🔒ماده 4

الف - شرکت ملی نفت ایران روزانه تا 300000 بشکه نفت خام خریداری شده به موجب این قرارداد را بر طبق یک قرارداد پالایش برای‌شرکتهای بازرگانی تصفیه خواهد کرد. مدت قرارداد پالایش مزبور که به موجب این ماده باید بین شرکت ملی نفت ایران و اعضای کنسرسیوم و شرکتهای‌بازرگانی منعقد شود بیست سال از تاریخ اجراء خواهد بود. ب - قرارداد پالایش مطالب زیر را به طور مشروح‌تر مشتمل خواهد بود: 1 - تصفیه نفت خام برای شرکتهای بازرگانی منوط به رعایت حق تقدم شرکت ملی نفت ایران در مورد برداشت فرآورده‌های لازم جهت مصرف داخلی‌خواهد بود. 2 - در انتخاب نفت خامهایی که باید به پالایشگاه جریان یابد ملاحظه کیفیت و انواع فرآورده‌ای مورد نیاز شرکت ملی نفت ایران برای مصرف داخلی در‌درجه اول خواهد بود و شرکتهای بازرگانی به شرط رعایت اولویت مزبور حق انتخاب ترکیب نفت خام وارده به پالایشگاه را خواهند داشت.‌شرکتهای‌بازرگانی حق خواهند داشت فرآورده‌های مختلف را به انواع و کیفیاتی که با توانایی موجود پالایشگاه سازگار باشد دریافت دارند. 3 - اجرت پالایش که شرکتهای بازرگانی به شرکت ملی نفت ایران خواهند پرداخت با هزینه‌های گردانیدن پالایشگاه مرتبط خواهد بود. 4 -‌شرکتهای بازرگانی می‌توانند به شرکت ملی نفت ایران اعلام کنند که مایلند کمتر از روزی 300000 بشکه نفت خام به موجب قرارداد پالایش برای‌آنها تصفیه شود. در این صورت مقدار نفت خامی که به موجب قرارداد مزبور حق دارند تصفیه آن را از شرکت ملی نفت ایران بخواهند از آن پس به همان‌میزان تقلیل خواهد یافت. 5 - هر گاه مقدار نفت خامی که شرکتهای بازرگانی به پالایشگاه تحویل می‌دهند در طی سالی کمتر از 95 درصد مقدار کل نفت خامی باشد که به موجب‌قرارداد پالایش حق دارند در آن سال برای آنها تصفیه شود باید اجرت پالایش 95 درصد آن مقدار کل را به شرکت ملی نفت ایران بپردازند مگر این که‌اوضاع و احوالی خارج از اختیار آنها مانع از تحویل نفت خام به پالایشگاه شده باشد. 6 - در طول مدت قرارداد پالایش باید ظرفیت و توانایی کنونی پالایشگاه حفظ شود و شرکتهای بازرگانی باید علاوه بر اجرت پالایش، بهره‌سرمایه‌گذاریهای لازم برای این منظور (‌از جمله سرمایه در گردش) را نیز به شرکت ملی نفت ایران بپردازند. شرکت ملی نفت ایران در مورد این گونه‌سرمایه‌گذاریها که باید بر مبنای اقتصادی و کارآیی انجام گیرد نظریات شرکتهای بازرگانی را ملحوظ قرار خواهد داد. 7 -‌شرکتهای بازرگانی در برابر اجرت پالایش از شرکت ملی نفت ایران یک اعتبار غیر نقدی معادل صددرصد هزینه استهلاک سالانه تاسیسات که مبنای‌باقیمانده بهای دفتری در 29 اسفند 1351 (‌بیستم مارس 1973) محاسبه خواهد شد دریافت خواهند کرد و اجرت پالایش را پس از کسر این اعتبار نقداً‌به شرکت ملی نفت ایران خواهند پرداخت. 8 - هر گاه شرکت ملی نفت ایران، پس از آن که فرآورده‌های مورد نیاز خود را برای مصرف داخلی و همچنین احتیاجات شرکتهای بازرگانی را برای‌صادرات تامین نمود، بخواهد از ظرفیت اضافی پالایش برای منظور صادرات استفاده کند مراتب را به شرکتهای بازرگانی اطلاع خواهد داد تا ترتیبات‌مرضی‌الطرفینی در این باره برقرار گردد. 2 - برای محاسبه بدهی شرکتهای بازرگانی از بابت مالیات بر درآمد ایران: ج - 1 - مجموع درآمد ناویژه شرکتهای بازرگانی در هر سال از فروش فرآورده‌ها در ایران که به موجب قرارداد پالایش برای آنها ساخته می‌شود بر طبق‌جزء ب ماده 5 محاسبه خواهد شد. الف - اجرت پالایشی که شرکت ملی نفت ایران از شرکتهای بازرگانی دریافت می‌دارد جزء هزینه‌های قابل کسر پذیرفته خواهد گردید و از جهت این‌محاسبه اعتبار غیر نقدی مذکور در بند 7 جزء ب بالا از مبلغ اجرت پالایش کسر نخواهد شد. ج ج - 1 - مجموع درآمد ناویژه شرکتهای بازرگانی در هر سال از فروش فرآورده‌ها در ایران که به موجب قرارداد پالایش برای آنها ساخته می‌شود بر طبق‌جزء ب ماده 5 محاسبه خواهد شد. ب - بهره‌ای که شرکتهای بازرگانی بر طبق بند 6 جزء ب بالا به شرکت ملی نفت ایران می‌دهند به عنوان هزینه قابل کسر پذیرفته نخواهد شد.