🔒ماده 4

هدف اولیه و اصلی حفاظت و تکثیر حیوانات و بهره برداری <a class="tagref" href="/واژه/%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%B4%DA%AF%D8%B1%DB%8C">گردشگری</a> است و صدور <a class="tagref" href="/واژه/%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%B4%DA%A9%D8%A7%D8%B1">پروانه شکار</a> و صید در قرق های اختصاصی، منوط به رشد یا بهبود جمعیت <a class="tagref" href="/واژه/%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87">گونه</a> های قابل <a class="tagref" href="/واژه/%D8%B4%DA%A9%D8%A7%D8%B1">شکار</a> و صید در محدوده <a class="tagref" href="/واژه/%D9%82%D8%B1%D9%82-%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%B5%DB%8C">قرق اختصاصی</a> است. سهمیه شکار در هر قرق اختصاصی هر ساله با مشارکت سازمان و دارنده پروانه قرق اختصاصی و براساس نتایج سرشماری سالیانه هرگونه در محدوده قرق تعیین می‌گردد. در این سهمیه، برای چهارپایان، تعداد، جنسیت و محدوده سنی مجاز هرگونه قابل شکار و برای سایر گونه ها (پرندگان، <a class="tagref" href="/واژه/%D8%A2%D8%A8%D8%B2%DB%8C%D8%A7%D9%86">آبزیان</a> و...) تعداد پروانه های شکار یا صید قابل صدور تعیین می‌شود. در خصوص چهارپایان (به استثنای گراز)، سهمیه مجاز سالانه برای شکار، نباید از چهار تا شش درصد کل جمعیت گونه مورد نظر در محدوده قرق تجاوز نماید.