🔒ماده 461

هرگاه مجنیٌ علیه در ایامی که <a class="tagref" href="/واژه/%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3">کارشناس</a> مورد وثوق برای بازگشت <a class="tagref" href="/واژه/%D9%85%D9%86%D9%81%D8%B9%D8%AA">منفعت</a> زائل شده تعیین نموده است <a class="tagref" href="/واژه/%D9%81%D9%88%D8%AA">فوت</a> نماید و <a class="tagref" href="/واژه/%D9%85%D8%B1%D8%AA%DA%A9%D8%A8">مرتکب</a>، مدعی بازگشت منفعت قبل از <a class="tagref" href="/واژه/%D9%88%D9%81%D8%A7%D8%AA">وفات</a> بوده و اولیای میت، منکر آن باشند، در صورتی که مرتکب نتواند ادعای خود را ثابت کند، قول اولیاء با <a class="tagref" href="/واژه/%D8%B3%D9%88%DA%AF%D9%86%D8%AF">سوگند</a> مقدم است و نوبت به اجرای <a class="tagref" href="/واژه/%D9%82%D8%B3%D8%A7%D9%85%D9%87">قسامه</a> نمی رسد و چنانچه تنها برخی از اولیاء سوگند بخورند، <a class="tagref" href="/واژه/%D8%AF%DB%8C%D9%87">دیه</a> نسبت به سهم آنان ثابت می شود. فصل چهارم مسؤول پرداخت دیه