🔒ماده 463

به زبانِ ساده

اگر در معامله‌ای که به ظاهر «بیع شرط» است، ثابت شود که نیت واقعی طرفین خرید و فروش نبوده است (مثلاً قصدشان فقط رهن و وام گرفتن بوده)، دیگر احکام خرید و فروش روی آن پیاده نمی‌شود. در واقع، ملاک نیت واقعی طرفین است نه کلماتی که به زبان آورده‌اند یا نوشته‌اند.

مثال

کسی برای گرفتن قرض، سند خانه‌اش به صورت بیع شرط به نام طلبکار می‌کند اما هیچ قصد خرید و فروشی ندارند؛ دادگاه این قرارداد را به عنوان وام و رهن بررسی می‌کند نه خرید و فروش.

نکتهٔ کاربردی

اثبات اینکه قصد طرفین خرید و فروش نبوده، بر عهده مدعی است و نیاز به ارائه مدارک و قرائن محکم دارد.

این متن با کمکِ هوش مصنوعی و گاه با کنترلِ کارشناس، به زبانِ ساده تهیه شده؛ برای پروندهٔ خودتان با وکیل مشورت کنید. گاه عبارت‌ها در هر پرونده معنای خاصِ خود را دارند و ممکن است خطا داشته باشد.